آیا استرالیا در مذاکرات سازمان ملل برای خروج از سوخت فسیلی تلاش خواهد کرد؟

استرالیا در نقش خود به عنوان رئیس مذاکرات در مذاکرات آب و هوای سازمان ملل متحد در ترکیه، تحت فشار قرار می گیرد تا کشورها را به سمت اقدامات یکپارچه برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای (GHG) که تا حد زیادی با سوزاندن سوخت های فسیلی تولید می شود، هدایت کند.

این کشور متعهد شده است که از طریق تعهد قوی به انرژی‌های تجدیدپذیر، برق‌رسانی و کاهش اتکا به زغال‌سنگ، نفت و گاز که باعث گرمایش سیاره‌ها می‌شود، در این اجلاس سرمشق باشد.

کریس بوون وزیر آب و هوای استرالیا در ماه اکتبر در جریان نشستی در فیجی پیش از کنفرانس آب و هوای COP گفت: انرژی های تجدیدپذیر، شبکه ها، ذخیره سازی و برق رسانی فرصت هایی را برای تقویت انعطاف پذیری، بهبود امنیت انرژی و کاهش انتشار همزمان ایجاد می کنند. "اینها امروزه اثبات شده، تجاری و مقیاس پذیر هستند. اکنون زمان اجرای سریعتر است."

با این حال استرالیا همچنین سومین صادرکننده بزرگ سوخت های فسیلی در جهان است. و برخلاف فرانسه و آلمان، یا کشورهای جزیره ای از فیجی تا باهاما که به شدت در برابر تغییرات آب و هوایی آسیب پذیر هستند، رئیس مشترک COP31 هنوز متعهد به حذف تدریجی آنها نشده است.

با افزایش درخواست ها برای تعیین مسیر روشن به سوی آینده انرژی پاک، منتقدان می گویند که وعده مبهم آن برای دور شدن از منابع آلاینده انرژی به اندازه کافی دور از ذهن نیست.

350.org، سازمان غیرانتفاعی زیست محیطی، خاطرنشان می کند که استرالیا خانه 56 درصد از پروژه های معدن زغال سنگ جهانی است که در حال حاضر در حال انجام است.

آندریاس سیبر، رئیس استراتژی سیاسی در این سازمان، از این کشور، دومین صادرکننده بزرگ زغال سنگ در جهان می‌خواهد که مسیر خود را تغییر داده و در کنفرانس COP31 «تاریخ عقب‌افتاده خروج زغال‌سنگ» را اعلام کند.

ملانی پیل، بنیانگذار پروژه آب و هوا، مشاور سیاست آب و هوایی مستقر در استرالیا، می گوید: «استرالیا باید راه برود و از الگوی آلمان پیروی کند و متعهد به خروج تدریجی شود.

او توضیح داد که بحث برای پایان دادن به تولید سوخت فسیلی تنها در مورد کاهش انتشار گازهای گلخانه ای نیست، بلکه کاهش وابستگی به سیستم های انرژی است که به بازارهای نفت و گاز متکی هستند.

پیل به دویچه وله گفت: «حذف فسیل‌ها در مواجهه با درگیری‌های پایدار و فزاینده در خاورمیانه به نفع همه است.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

این امر به ویژه در مورد همسایگان استرالیا در اقیانوس آرام که متکی به گازوئیل هستند، صادق است، که طبق گزارش موسسه خطرات آب و هوا و واکنش در دانشگاه نیو ساوت ولز، که تا 25 درصد از تولید ناخالص داخلی را صرف واردات سوخت فسیلی می کنند - در مقابل 6 درصد برای سلامتی.

به گفته پیل، استرالیا به عنوان مذاکره‌کننده اصلی در مذاکرات آب و هوای سازمان ملل، می‌تواند با استفاده از چالش امنیت انرژی به‌عنوان توجیه، «روایت را در مورد حذف سوخت‌های فسیلی تغییر دهد».

با این حال، اگر استرالیا نتواند به صادرات سوخت فسیلی که 80 درصد از کل ردپای کربن آن در سال 2022 و نزدیک به 5 درصد از انتشار جهانی را تشکیل می‌داد، رسیدگی کند، این فرصت از دست خواهد رفت.

سیمون برادشاو، سرپرست COP31 و کارشناس آب و هوا در Greenpeace Australia Pacific، گفت: در حالی که این کشور در زمینه انرژی خورشیدی پشت بام پیشرو است و حدود نیمی از برق خود را از انرژی‌های تجدیدپذیر تولید می‌کند، این پیشرفت "با تایید مداوم سوخت‌های فسیلی بیشتر برای صادرات خنثی می‌شود."

وی خاطرنشان می کند که دولت کارگری نخست وزیر آنتونی آلبانیز ساخت، توسعه یا گسترش 38 پروژه زغال سنگ، نفت و گاز را از زمان روی کار آمدن چهار سال پیش در یک پلت فرم هوادار آب و هوا تصویب کرده است.

توماس هولی، تحلیلگر سیاست آب و هوا و انرژی در Climate Analytics، یک موسسه جهانی سیاست آب و هوا، می گوید: «شما نمی توانید آرزوی رهبری در زمینه آب و هوا در خارج از کشور را داشته باشید، اگر خانه خود را مرتب نکنید.

سال گذشته، زمانی که استرالیا تمدید یک پروژه بزرگ صادرات گاز در غرب کشور را تا سال 2070 تصویب کرد، آلبانیز این حرکت را به نام تعادل بین "امنیت تامین انرژی" و "حمایت [از] گذار که انتشار گازهای گلخانه ای ما را کاهش می دهد" توجیه کرد.

این کشور به طور علنی از انتقال جهانی به دور از سوخت‌های فسیلی که باعث افزایش دمای جهانی مرتبط با گرمای شدید و خشکسالی می‌شود، حمایت کرده است. هم از طریق Global Stocktake در اجلاس آب و هوای سازمان ملل متحد در سال 2023 و هم از طریق اجلاس افتتاحیه "انتقال به دور" در کلمبیا در آوریل امسال، که در آن استرالیا و 56 کشور متعهد به تهیه نقشه راه خروج از سوخت فسیلی شدند.

اما این تعهدات در سیاست منابع استرالیا یا توسعه داخلی زیرساخت انرژی پاک منعکس نشده است.

هولی گفت: «در حالی که دولت یک هدف انرژی‌های تجدیدپذیر برای برق تعیین کرده است، اما نقاط کور زیادی در سایر بخش‌ها باقی می‌گذارد.

استرالیا در نقش خود به عنوان مذاکره کننده اصلی در COP31، متعهد شده است که اطمینان حاصل کند که هر متن کنفرانس نهایی در خدمت "افزایش دیدگاه ها و تجربیات" کشورهای کوچک اقیانوس آرام در منطقه خود از وانواتو تا تووالو باشد.

شیوا گوندن، رئیس بخش اقیانوس آرام در Greenpeace Australia Pacific، گفت: این کشورهای جزیره‌ای که تولید گازهای گلخانه‌ای کم دارند اما از اثرات شدید آب و هوایی ناشی از بدتر شدن طوفان‌ها یا بالا آمدن دریاها رنج می‌برند، "از صحبت‌های دوگانه استرالیا در مورد آب و هوا خسته شده‌اند."

سیمون برادشاو گفت استرالیا باید برای کمک به همسایگان اقیانوس آرام برای سازگاری با شرایط اضطراری آب‌وهوایی و دستیابی به استقلال انرژی، «کمک‌های مالی جدید قابل توجهی» را متعهد شود. وی بر لزوم ایجاد همزمان "نقشه راه ملی" به دور از تولید و صادرات زغال سنگ و گاز تاکید کرد.

گزارش Climate Analytics که توسط Houlie هم‌نویس شده است، یک مسیر قطع سوخت‌های فسیلی برای استرالیا را مشخص می‌کند که می‌تواند بلافاصله آغاز شود. این شامل پایان دادن به تولید برق زغال سنگ تا سال 2034 و کاهش سریع مصرف نفت و گاز با انرژی های تجدیدپذیر است که تقریبا تمام برق کشور را تا سال 2040 تولید می کند. پروژه های صادرات سوخت فسیلی حذف خواهند شد و پروژه های موجود قبل از منسوخ شدن تعطیل خواهند شد.

هولی گفت: «این ریاست مشترک یک فرصت طلایی برای استرالیا است تا قدم بردارد و متعهد به حذف تدریجی شود.