آیا ال نینو پرو باستان را خشن تر کرد؟ 1633 اسکلت سرنخ ارائه می دهند

جوامع باستانی که زمانی در سواحل بیابانی پرو سکونت داشتند با یک دشمن مهیب روبرو بودند: آب و هوا. رویدادهای دوره‌ای ال نینو، باران‌های سیل آسا و سیل‌های فاجعه‌بار را به مناظر خشک در غیر این صورت به ارمغان آورد و جوامع در دره لامبایک را ویران کرد. برخی از فرهنگ های ماقبل تاریخ با قربانی های انسانی در مقیاس بزرگ پاسخ دادند، شاید در تلاش برای راضی کردن خدایان. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که این آیین‌ها با وجود قرن‌ها تحولات محیطی، فرهنگ گسترده‌تری از خشونت را منعکس نمی‌کنند.

در شمال پرو باستانی، قتل های آیینی با سیل فاجعه بار ناشی از ال نینو مرتبط بوده است. این موضوع این سوال را مطرح کرده است که آیا استرس آب و هوایی نیز به خشونت در زندگی روزمره دامن می‌زند، زیرا جوامع برای منابع کمیاب رقابت می‌کنند.

در تلاش برای درک چگونگی واکنش جوامع به تغییرات آب و هوایی، تیمی از محققان شواهدی را برای ترومای خشونت آمیز طی هزاران سال در دره لامبایک پرو بررسی کردند. نتایج نشان داد که خشونت روزمره در میان این جوامع حتی در زمان تحولات اکولوژیکی بسیار نادر بود.

این یافته ها که در Frontiers in Environmental Archaeology منتشر شده است، نشان می دهد که استرس آب و هوا به طور اجتناب ناپذیری منجر به افزایش خشونت در جوامع بشری نمی شود.

دره لامبایک معمولا خشک بود، اما جوامع آن برای غذا و معیشت به رودخانه‌ها و یک اکوسیستم دریایی سازنده وابسته بودند. با این حال، در جریان رویدادهای ال نینو، گرم شدن آب اقیانوس ها جمعیت ماهی ها را از بین برد در حالی که بارندگی های سیل آسا دره را غرق کرد، سیستم های غذایی محلی را مختل کرد و فشار زیادی بر جوامع وارد کرد.

حفاری‌های قبلی نشان داده‌اند که قربانی‌های انسانی در مقیاس بزرگ ممکن است در طول و درست قبل از فروپاشی جوامع موچه و سیکان، در تلاش برای آرام کردن نیروهای ماوراء طبیعی و بازگرداندن تعادل، انجام شده باشد. در همین دوره هاست که باستان شناسان گسترده ترین شواهد خشونت را در دره لامبایک پیدا کرده اند.

توماس اسنایدر، باستان شناس دانشگاه نیویورک و یکی از نویسندگان این مطالعه، در بیانیه ای گفت: "اگر این قربانی های بزرگ آیینی نشان دهنده برخی بحران های اساسی بود، ما فرض کردیم که این رویدادها ممکن است به تجربه روزمره مردم از جهان گسترش یابد."

محققان پشت این مطالعه جدید بقایای اسکلتی 1633 نفر از دره لامبایک را که در طول بیش از 3000 سال زندگی می کردند، از فرهنگ Cupisnique تا دوران استعمار اسپانیا را تجزیه و تحلیل کردند. آنها دریافتند که تنها 25 اسکلت شواهد خشونت را نشان می دهند در حالی که 77 اسکلت نشانه هایی از ضربه تصادفی را نشان می دهند.

اسنایدر گفت: «مهمترین چیزی که متوجه ما شد این بود که موارد کمی از خشونت بین فردی را در خارج از زمینه های تشریفاتی مشاهده کردیم.

محققان امیدوارند با بررسی نحوه گذر جوامع باستانی دوره‌های استرس شدید محیطی، درک بهتری از نحوه واکنش جوامع به تغییرات آب و هوایی امروز و آینده به دست آورند. یافته‌ها حاکی از آن است که حتی زمانی که جوامع با تحولات زیست‌محیطی ویرانگر و تهدیدات معیشتی خود مواجه می‌شوند، لزوما جوامع به خشونت گسترده فرو نمی‌روند.

هاگن کلاوس، باستان شناس دانشگاه جورج میسون و یکی از نویسندگان این مطالعه، در بیانیه ای گفت: «در لامبایک 6000 سال سازگاری خلاقانه با ال نینو و تغییرات طولانی مدت آب و هوا وجود دارد و خشونت گسترده یکی از آنها نبود. «خشونت و گره گشایی اجتماعی، هرگز نتایج مقدری نیستند.»

اسنایدر موافق است و اضافه می کند که یافته ها نشان می دهد که چگونه خشونت گسترده "یک پاسخ از پیش تعیین شده به تغییرات آب و هوایی نیست." او گفت: «به عنوان یک جامعه، ما هم به بحران آب و هوایی خودمان می رسیم و هم باید انتخاب کنیم که چگونه به بحران آب و هوایی خود واکنش نشان دهیم.