"آیا او می دانست؟": ​​چرا اسرائیل حساب 7 اکتبر را رد می کند

دکترای روانشناسی/عصب شناسی، نویسنده و عکاس.

در حالی که اسرائیل خود را برای جشن گرفتن سه سال از حملات 7 اکتبر آماده می کند و کمتر از یک ماه به انتخابات پارلمانی باقی مانده است، یک موضوع بر دستور کار انتخاباتی غالب است.

گزارش‌های رسانه‌ها مبنی بر اینکه بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، پیش از این حملات از سوی امارات متحده عربی اخطار گرفته بود، مسئولیت ادعایی او را دوباره در کانون توجه قرار داده است.

"آیا او می دانست؟" این سوال بر لبان همه است

با گوش دادن به گروه کر اتهامی، ممکن است فکر کنیم که جامعه اسرائیل بالاخره به معنای واقعی 7 اکتبر اذعان دارد. اما برعکس این موضوع صادق است.

این انتخابات به‌جای ارائه یک سکوی حساب، به قربانی کردن نتانیاهو به دلیل نقش ادعایی‌اش در تسهیل حمله حماس در حالی که جامعه اسرائیل و جنبش صهیونیستی را از مسئولیت جمعی آن در قبال خشونت‌های قبلی و تجاوزات نسل‌کشی متعاقب تبرئه می‌کند.

برای مثال، اصراری بر تحقیق در مورد اینکه آیا «دستورالعمل هانیبال» به عنوان بخشی از واکنش نظامی اسرائیل در 7 اکتبر به کار گرفته شده است و اینکه آیا این دستورالعمل باعث کشته شدن شهروندان اسرائیلی و تعداد آنها شده است یا خیر، ندارد.

عملیات نظامی بعدی اسرائیل یا اینکه آیا آنها گروگان های اسرائیلی را در معرض خطر قرار می دهند یا تعداد کشته شدگان توسط بمب های اسرائیل را مورد بررسی قرار نمی دهد.

هیچ تردیدی وجود ندارد که چرا مذاکره کنندگان کلیدی فلسطینی در جریان مذاکرات آتش بس و گروگان گیری، از جمله اسماعیل هنیه، مذاکره کننده ارشد حماس، در ژوئیه 2024 در تهران و هیئت مذاکره کننده حماس در سپتامبر 2025 در دوحه مورد حمله قرار گرفتند.

هیچ بحثی در مورد اینکه چرا دولت اسرائیل مکررا پیشنهادهای آتش بس را که می توانست گروگان ها را خیلی زودتر بازگرداند، رد کرد، وجود ندارد.

توجه چندانی به این واقعیت که نتانیاهو و یوآو گالانت، وزیر دفاع سابق، به دلیل جنایت علیه بشریت با حکم بازداشت از سوی دادگاه کیفری بین المللی روبرو هستند، وجود ندارد.

پاسخ در وضعیت روانی جامعه اسرائیل نهفته است. برای بسیاری از اسرائیلی ها، 7 اکتبر به یک گسست روانی تبدیل شد، و آشتی دادن حس انسان دوستی آنها با همدستی آنها در واقعیت جنایتکارانه پس از آن دشوار شد.

پس مشکل این نیست که اسرائیلی ها در حال انکار یا اطلاعات نادرست هستند. این است که بخش بزرگی از جامعه در جنایت شریک هستند و فعالانه از حسابرسی با آن اجتناب می کنند.

غیبت غزه و فلسطینی‌ها به‌طور گسترده‌تر در گفتمان سیاسی اسرائیل به دلیل غیرانسانی‌زدایی کامل آنها توسط جامعه اسرائیل است.

چگونه می‌توان غیبت در لفاظی‌های انتخاباتی پرسش‌ها و پاسخ‌گویی بعدی به اقدامات علیه مردم فلسطین را توضیح داد؟

چرا ارتش اسرائیل حداقل 74000 فلسطینی را کشته است که اکثریت قریب به اتفاق آنها غیرنظامی هستند؟ چرا بازداشت های دسته جمعی و خودسرانه، شکنجه و ناپدید شدن اجباری فلسطینیان را انجام داده است؟

چرا روزنامه نگاران، کارکنان پزشکی و دانشگاهیان را هدف قرار داده است؟ بیمارستان های ویران و اشغال شده؟ آثار باستانی و مکان های میراث فرهنگی غیرقابل جایگزین را از بین بردید؟

چرا جشن سادیستی و اغلب انحرافی جنسی مربوط به تخریب، انقیاد، پاکسازی قومی و مرگ توسط سربازان اسرائیلی مجاز است؟

علاوه بر این، بازجویی کمی در مورد عواقب بمباران و حمله به لبنان، کشته شدن نزدیک به 9000 نفر از اکتبر 2023. یا بمباران سوریه و یمن وجود دارد.

اینها سوء استفاده های منفرد نیستند. آنها نشانه های یک سیستم دزدی و سلطه هستند که توسط حرص و آز هدایت می شود و از طریق شرطی سازی روانی، جداسازی، ترس و پاداش برای پرخاشگری تداوم می یابد. مطابق با مدل "Wired to Steal"، غیرانسانی‌سازی به ایجاد رضایت برای تجاوز کمک می‌کند در حالی که تشدید تنش به دنبال اقدامات مقاومت منجر به عادی‌سازی گسترش بیشتر و سرقت می‌شود.

بنابراین، این انتخابات در مورد محاسبه 7 اکتبر یا پیامدهای وحشتناک آن نیست. این دریچه ای است به جامعه شهرک نشینان فاشیست که درگیر انکار و غیرانسانی کردن یک «دیگری» بومی به عنوان وسیله ای برای فرار و عادی سازی اقدامات نسل کشی خود است. اگرچه نتانیاهو ممکن است تبدیل به قربانی شود، اما جایگزینی او به دستگاه زیربنایی سلطه نمی پردازد و در عوض ممکن است به تقویت بیشتر آن کمک کند.

آن ماشین آلات به طور محکم در جای خود باقی می ماند. تداوم بین خشونت‌های آغاز شده از 7 اکتبر و تاریخ طولانی‌تر توسعه‌طلبی استعماری صهیونیستی قابل توجه است، بدون اینکه درسی به جز بهبود و چرب کردن توطئه‌های نسل‌کشی آموخته شود. ترس، قربانی شدن و ساختن «ما» محاصره شده دائمی در برابر «آنها» غیرانسانی شده، همچنان رضایت خود را برای تهاجم و گسترش بیشتر ایجاد می کند.

بنابراین، 7 اکتبر فرصتی برای محاسبه واقعی نیست، بلکه ابزار دیگری برای اجتناب از آن شده است. نتانیاهو به دنبال این است که مسئولیت حملات را بر روی سؤالاتی متمرکز کند که چه می‌دانست و چه زمانی، در حالی که سابقه بسیار گسترده‌تری از آنچه اسرائیل از آن زمان تاکنون عمدتا خارج از بحث انتخاباتی انجام داده است، باقی می‌گذارد. در این میان مخالفان او همدستی و جاه طلبی خود را برای پاسخگویی دارند. بنابراین، علاقه سیاسی چندانی به محاسبه واقعی 7 اکتبر وجود ندارد.

دلبستگی به نتانیاهو به تشکیلات سیاسی گسترده‌تر و جامعه اسرائیل اجازه می‌دهد تا از رویارویی با سیستم سلطه‌ای که در آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند اجتناب کنند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.