آیا اگر از حالت قرمز به حالت آبی بروید، مبارزه را رها می کنید؟

مسافت پیموده شده شما ممکن است متغیر باشد، یک ستون مشاوره است که چارچوبی منحصر به فرد برای فکر کردن در مورد معضلات اخلاقی به شما ارائه می دهد. این مبتنی بر کثرت گرایی ارزشی است - این ایده که هر یک از ما چندین ارزش داریم که به یک اندازه معتبر هستند اما اغلب با یکدیگر در تضاد هستند. برای ارسال سوال، این فرم ناشناس را پر کنید. در اینجا سؤال این هفته از یک خواننده است که برای وضوح، فشرده و ویرایش شده است:

من در نظر دارم خانواده ام را از حالت قرمز به ایالت آبی منتقل کنم. من تمام زندگی ام را در حالت قرمز زندگی کرده ام و به عنوان یک لزبین با یک همسر ترنس فوق العاده، سخت است. نقل مکان به یک ایالت آبی می تواند به من و همسرم محافظت های بهتری در برابر تبعیض، حمایت های بهتر از کارگران و دسترسی بهتر به مراقبت های بهداشتی بدهد.

با این حال، احساس می‌کنم حرکت کردن به منزله کنار گذاشتن مبارزه خوب در ایالت من است. من به خوبی می دانم که چگونه مهاجرت دولت قرمز و فرار مغزها در حال حاضر بر جامعه ما تأثیر می گذارد. سخت است که آنچه را که ممکن است برای همسرم بهترین است در مقابل آنچه که برای ساکنین ایالت قرمز ما بهترین است، سنجیم.

عزیزم بمونم یا برم

من سوال شما را عمیقا در استخوان خود احساس می کنم. چندی پیش، تصمیم گرفتم با شریک زندگیم از ایالات متحده به کانادا، جایی که در اصل از آنجا هستم، نقل مکان کنم. ما همچنین یک زوج عجیب و غریب هستیم. و ما با بسیاری از سوالات مشابهی که شما اکنون با آنها دست و پنجه نرم می کنید دست و پنجه نرم می کنیم.

آیا ترک کردن خودخواهی است؟ اگر شما را ترک کنید، آیا رفاه خانواده خود را بالاتر از رفاه جامعه بزرگتر خود قرار می دهید؟ آیا این بدان معنی است که شما از ارزش های خود تخطی می کنید؟

چند ایده کلیدی فلسفی واقعا به من کمک کرد تا این سؤالات را بررسی کنم، بنابراین شما را از طریق آنها راهنمایی خواهم کرد. خواه موافق یا مخالف باشید، آنها باید شرایط را به گونه ای روشن کنند که تصمیم گیری را برای شما آسان تر کند.

بیایید با نگرانی شما در مورد اینکه چگونه بهترین چیز برای همسرتان را در مقابل آنچه برای جامعه بزرگتر شما بهتر است، بسنجیم.

یکی از رشته‌های فکری در فلسفه مدرن - که توسط فایده‌گراهایی مانند پیتر سینگر ترویج می‌شود - می‌گوید که ما باید هدف ما به حداکثر رساندن خیر کلی باشد، و این به معنای انجام کار بی‌طرفانه به جای اولویت دادن به افراد خاص فقط به این دلیل است که آنها نزدیک‌ترین و عزیزترین ما هستند. این دیدگاه در قرن گذشته چنان تأثیرگذار شده است که احتمالا در اینجا به تفکر شما شکل می‌دهد، حتی اگر به صراحت از آن آگاه نباشید.

آیا سؤالی دارید که می خواهید در ستون بعدی Your Mileage May Vary به آن پاسخ دهید؟

این فرم ناشناس را پر کنید! مشترکان خبرنامه ستون من را قبل از هر کس دیگری دریافت می کنند و سوالات آنها برای نسخه های بعدی اولویت بندی می شود. اینجا ثبت نام کنید

اما می خواهم بدانید که فیلسوفان دیگر عقب نشینی کرده اند. برنارد ویلیامز، منتقد سرسخت فایده‌گرایی، استدلال می‌کند که نشان دادن جانبداری نسبت به عزیزانمان در واقع می‌تواند کاملا عادی و از نظر اخلاقی مناسب باشد.

ویلیامز در یک قطعه معروف می گوید که اگر مردی ببیند که دو نفر در حال غرق شدن هستند، یکی همسرش و دیگری غریبه است، و مکث می کند و فکر می کند که آیا نجات همسرش بیشتر از نجات یک غریبه، منفعت کلی را به حداکثر می رساند یا خیر، او «یکی فکر می کرد خیلی زیاد است».

ویلیامز استدلال می‌کرد که عاملیت اخلاقی در خلاء بی‌متن نمی‌نشیند – این عامل همیشه عامل یک فرد خاص است، و به عنوان افراد خاص، ما تعهدات خاصی داریم. وقتی با همسرتان جمع شدید، بیش از آرزوی کلی خود برای خوب بودن همه مردم در همه جا، متعهد شدید که از رفاه او اطمینان حاصل کنید. فایده‌گرایی می‌گوید که باید رفاه همه را به یک اندازه در نظر بگیرید، بدون اینکه رفتار خاصی با اعضای خانواده‌تان داشته باشید - اما برای ویلیامز، این فقط یک خواسته پوچ است. این شما را از بخش اصلی خود دور می کند و یکپارچگی شما را به عنوان یک عامل اخلاقی از بین می برد.

بر اساس این دیدگاه، اولویت دادن به ایمنی همسرتان یک خطای اخلاقی نیست که شما را شرمنده کند. احترام گذاشتن به تعهدات ویژه به نزدیکترین و عزیزترین ما در واقع بخشی از چیزی است که یک زندگی را اخلاقی می کند.

علاوه بر این، حتی اگر داشتن یک زندگی اخلاقی گاهی مستلزم این است که مایل باشیم بخشی از رفاه خودمان را قربانی کنیم، مهم است که بدانیم هرکسی در سطح آسیب پذیری متفاوتی وجود دارد. ما نباید از کسی که ترنس است انتظار داشته باشیم که به اندازه فردی که به طور خاص در حاشیه قرار نگرفته یا در معرض خطر نیست، ریسک کند.

با توجه به تجاوز به حقوق ترنس ها در سال های اخیر، من نسبت به هر کسی که بخواهد استدلال کند که شما و همسرتان وظیفه اخلاقی دارید که در جای دیگری شادتر و ایمن تر باشد، موظف به ماندن و «جنگ خوب» هستید، واقعا شک دارم. توجه داشته باشید، من همچنین می‌خواهم به شما هشدار دهم که قبل از تصمیم‌گیری در مورد مهاجرت، همه عواملی را که در ایجاد یک زندگی شاد نقش دارند، در نظر بگیرید. اگر همسر شما در وضعیت قرمز فعلی شما دارای یک جامعه قوی و دوست داشتنی از دوستان است، اما کسی را در وضعیت آبی که قصد مهاجرت به آن را دارید نمی شناسد، ممکن است در نهایت در آنجا ناراضی تر شود.

(به‌علاوه، همانطور که میان دوره‌های اخیر نشان داد، ایالت‌های قرمز لزوما قرمز باقی نمی‌مانند، و حتی ایالت‌های آبی نیز می‌توانند اقدامات رای‌گیری ضد حقوق ترنس را تصویب کنند.)

من همچنین فکر می کنم که یک تغییر قاب بزرگتر در اینجا لازم است. شما می گویید، "احساس می کنم حرکت کردن به منزله ترک مبارزه خوب در ایالت من است." اما آیا واقعا؟ من استدلال می کنم که ملاحظات کلیدی این است: کجا می توانید طولانی ترین جنگ را ادامه دهید؟ سخت ترین؟ موثرترین؟

کار فیلسوف معاصر لیزا تسمن در اینجا آموزنده است. او در کتاب فضیلت‌های سنگین خود استدلال می‌کند که موقعیت‌های سرکوب می‌توانند ویژگی‌های خاصی از افراد را طلب کنند - مانند خشم مداوم از بی‌عدالتی، وفاداری شدید به گروه خود، هوشیاری مداوم و حساسیت نسبت به رنج دیگران - که می‌تواند به افرادی آسیب برساند که آنها را تجسم می‌دهند، حتی اگر فضیلت واقعی باشند. این ویژگی ها می توانند به مرور زمان رفاه حاملان را تضعیف کنند و از شکوفایی آنها جلوگیری کنند.

علاوه بر این، آنها به طور بالقوه حتی می توانند شخصیت اخلاقی حاملان خود را مخدوش کنند - به عنوان مثال، زمانی که خشم به حالتی همه جانبه تبدیل می شود.

گفتی که تمام عمرت را در حالت قرمز گذرانده ای و برایت سخت بوده است. بنابراین فکر می‌کنم ارزش این را دارد که از خود بپرسید: آیا ویژگی‌هایی که در آن شرایط باید ایجاد می‌کردید - هر چقدر هم که با فضیلت باشند - در واقع توانایی شما را برای تداوم نشان دادن، هم برای خودتان و هم برای جامعه بزرگ‌ترتان، به شکلی که دوست دارید، از بین می‌برند؟ اگر احساس می‌کنید که مثلا هوشیاری مداوم شروع به تأثیرگذاری کرده است، حرکت ممکن است به شما یک بازنشانی ذهنی بدهد که به شما امکان می‌دهد بیشتر - نه کمتر - در اعمال ارزش‌هایتان فعال باشید.

به علاوه، نگاهی گذرا به سوابق تاریخی می‌تواند این ایده را که ترک یک مکان به معنای «ترک مبارزه خوب» است، خنثی کند. آنچه را که در مهاجرت بزرگ، خروج سیاهپوستان آمریکایی از جیم کرو جنوبی اتفاق افتاد، در نظر بگیرید. آیا آن مهاجران «نبرد خوب را رها کردند»؟ مطلقا نه. هنگامی که در شمال و غرب بودند، آنها قدرت سیاسی و نهادهایی را ایجاد کردند که در نهایت به جنبش حقوق مدنی کمک کردند و از آن حمایت کردند.

نکته این نیست که این دو موقعیت دقیقا مشابه یکدیگر هستند - اینطور نیست. نکته این است که وقتی مردم مکانی را ترک می کنند، می توانند انتخاب کنند که از امکانات خانه جدید خود به گونه ای استفاده کنند که به خانه قدیمی خود کمک کند. بنابراین، اگرچه نگرانی در مورد خروج از دولت قرمز و فرار مغزها در حالت قرمز کاملا قابل درک است، من فکر نمی‌کنم آنها در مورد این سؤال تصمیم بگیرند که آیا یک حرکت برای جامعه گسترده‌تر شما کاملا منفی است یا خالص.

در صورت جابجایی، چه تصمیمی می‌گیرد که شما تصمیم می‌گیرید با منابع جدید خود - از جمله، افزایش احساس امنیت، امنیت و سلامت روان - انجام دهید.

زندگی خیلی سریع شلوغ می شود، به خصوص بعد از یک حرکت بزرگ. (باید بدانم - ماه‌ها پس از نقل مکان، من هنوز نتوانسته‌ام هنری را روی دیوارهایم بگذارم!) بنابراین، اگر ایالت خود را ترک می‌کنید، توصیه اکید من به شما این است: از قبل برنامه‌ریزی کنید که چگونه پس از رسیدن به مقصد جدید، به مبارزه خوب ادامه دهید. آیا از راه دور سازماندهی خواهید کرد؟ آیا می توانید در حال حاضر با رهبران مربوطه در گروه های ایالت قرمز که می خواهید از آنها حمایت کنید ارتباط برقرار کنید؟ به کدام سازمان ها کمک خواهید کرد، چقدر و چه زمانی کمک مالی خواهید کرد؟

برای تقویت مسئولیت پذیری و جلوگیری از جابجایی ماموریت، تا حد امکان دقیق و مشخص باشید، برنامه های خود را با صدای بلند با همسرتان در میان بگذارید و آنها را یادداشت کنید.

و وقتی همه اینها را انجام دادید؟ عزیزم گناهت را رها کن و زندگی کن.

پاداش: چیزی که من می خوانم

من این مقاله Aeon را در مورد "عشق بدون جایی برای رفتن" دوست داشتم. اشاره می‌کند که، اگرچه ما برای غم و اندوهی که در پی مرگ به وجود می‌آید، متن‌های اجتماعی ایجاد کرده‌ایم، اما شیوه‌هایی برای تشخیص و کار کردن با غمی که به مرگ مرتبط نیست نداریم. این یک مشکل است زیرا "زمانی که ما قادر به احترام به ضررهای عمیق دیگر نباشیم، با خود غریبه می شویم."

نوئما یک قطعه فوق‌العاده از آتوسا کسیرزاده در مورد اینکه هوش مصنوعی چگونه ریاضیات را تغییر می‌دهد - و چگونه باید منتشر کرد! در واقع، انقلاب هوش مصنوعی می تواند تأثیر بزرگی در جهت دهی مجدد میدان به چیزهایی داشته باشد که واقعا برای انسان مهم است. به نظر من، این مدلی برای بسیاری از زمینه‌های دیگر است که باید با آن سازگار شوند، بنابراین واقعا ارزش خواندن دارد، حتی اگر «یک فرد ریاضی» نباشید.

اکثر غربی‌ها دریچه خوبی به نحوه تفکر مردم در چین درباره هوش مصنوعی ندارند. بنابراین من از دیدن پرسونا که جن ژو را منتشر می‌کند هیجان‌زده بودم که چرا عادت غرب به فکر کردن به هوش مصنوعی به عنوان یک مسابقه تسلیحاتی از دیدگاه چینی بی‌اهمیت است. او می نویسد: "وقتی یک مسابقه دوی سرعت را تماشا می کنید، تصور می کنید خط پایان همان خط پایان شما است." اما چین در حال رقابت با آمریکا نیست، بلکه به پروژه 3000 ساله نظم بخشیدن به جامعه به عنوان یک ارگانیسم واحد ادامه می دهد و به جای رهاسازی، هماهنگ شده است.