آیا باید گزارش مرگ و میر جاده ای را در دسترس قرار دهیم؟

آقا، - دست زدن از وزیر حمل و نقل این را حل نمی کند. و نه عزاداری. زبان مبهم در گزارش حوادث جاده ای در رسانه ها، در حالی که حسن نیت است، هیچ روشنگری نمی کند. اما یک راه دیگر وجود دارد.

مدل موثر مورد استفاده در سوانح و حوادث هوایی را در نظر بگیرید. تحقیق به دنبال رفع علت است، نه مقصر دانستن. عیوب مکانیکی هواپیما به همه کاربران در سراسر جهان اطلاع داده می شود. خطاهای رویه فرودگاه بلافاصله اصلاح و آموزش داده می شود. خطای خلبان عموما منجر به بازآموزی یا ارزیابی مجدد خدمه می شود. همه چیز برای جلوگیری از تکرار انجام می شود.

مهمتر از همه، نتایج تحقیقات به صورت عمومی گزارش می شود. (گزارش های واحد بررسی سوانح هوایی ما - www.aaiu.ie - خواندن روشنگرانه ای برای این دانشجوی خلبان است.) نامی ذکر نشده است. دغدغه درس گرفتن از اشتباهات است.

این را با حوادث جاده ای مقایسه کنید. تمرکز روی احساسات است. تراژدی. تاثیر بر خانواده ها مراسم تشییع جنازه اما چیز کمی یا چیزی برای یادگیری نیست.

چرا گزارش های مرگ و میر جاده ای را به روشی مشابه در دسترس قرار نمی دهیم؟ نام ها و مکان ها را حذف کنید. فقط به مردم بگویید که آیا رانندگی ضعیف، راه رفتن در حالت مستی، تقاطع نامناسب، کچلی لاستیک ها، نداشتن مسیر پیاده روی، سطح جاده نامناسب، خطوط دید ضعیف، استفاده از دستگاه و غیره بوده است.

و پس از مشخص شدن اقدامات اصلاحی، درست مانند سوانح هوایی. کسانی که درگیر هستند - رانندگان، عابران پیاده، شوراها - می توانند اقدام کنند. بقیه ما می‌توانیم بهتر مطلع شویم و شاید خودمان موقعیت‌های مشابه را قبل از وقوع آن‌ها تشخیص دهیم.

آیا این امر پیشگیری را تقویت نمی کند؟ - مال شما و غیره

جان کالینز،

اسکاگوستین،

شرکت کیلکنی.