آیا برای دویدن خیلی دیر است؟ توسط نقد جودی دنچ - هر کاری که انجام می دهید، او را "گنجینه ملی" صدا نکنید

این بازیگر به کارگردان‌ها اشعار می‌دهد و به این موضوع می‌گوید که چرا از اینکه او را یک یادگار قدیمی غبارآلود بدانند متنفر است.

در اواخر دهه 1950، جودی دنچ برای ملاقات با یک تهیه کننده بزرگ هالیوود در مورد شغل احتمالی در تجارت فیلم دعوت شد. تهیه کننده برای مدت طولانی به او نگاه کرد و گفت: "از آشنایی با شما بسیار خوشحالم، اما شما هرگز فیلمی نخواهید ساخت، زیرا همه چیز در چهره شما ایراد دارد." دنچ که 23 ساله بود و قرار بود اولین بازی حرفه ای خود را در نقش افلیا در هملت در Old Vic انجام دهد، وقتی دفترش را ترک می کرد، نفس راحتی کشید و تصمیم گرفت بر تئاتر تمرکز کند.

اگرچه او در سینما و تلویزیون فعالیت داشت، تا دهه 1990 بود که با بازی در نقش ام در فیلم‌های باند و برنده شدن اسکار برای ایفای نقش الیزابت اول در فیلم شکسپیر عاشق، به یک ستاره سینما تبدیل شد. با این حال، او خاطرنشان می کند: "روی صحنه بودن جایی است که من احساس امنیت می کنم. بله، در فیلم ها ظاهر شده ام، اما هرگز خودم را یک بازیگر سینما نمی دانم."

تأملات دنچ در مورد زندگی کاری‌اش ستون فقرات «آیا برای دویدن برای آن خیلی دیر است؟» را تشکیل می‌دهد، خاطراتی که حول مکالمات او با بازیگر و کارگردان تئاتر برندان اوهیا، دوست دنچ، که در سال 2023 در «شکسپیر: مردی که اجاره‌بها» را می‌پردازد، ساخته شده است. این کتاب بسیاری از چیزهایی را که قبلا در مورد دنچ شناخته شده است تأیید می کند: این که او بسیار بامزه است، مانند یک ملوان فحش می دهد، و علیرغم اظهارنظرهای ناخوشایند تهیه کننده فیلم، او «هیچ ارتباطی درباره ظاهر من در مقابل دوربین ندارد... بازیگری برای من این نیست که جذاب به نظر برسم.

این هر چیزی است که برای داستان لازم است.» همچنین می دانیم که دنچ، 91 ساله، نمی تواند در برابر یک شوخی مقاومت کند: در حالی که در باربیکن لندن در حال بازی در نقش مادر شجاعت برشت بود، نوشیدنی هایی را که شخصیتش برای دو سرباز سرو می کرد با سرکه سیب جایگزین کرد – «این لذت بخش بود که آن ها را پس زدند، و با این واقعیت که آنها مجبور بودند یک سرکه می خواستند، با شکوه تر شد.» به خواندن ادامه دهید...