آیا تعویق کمیسیون دولتی تحقیق در مورد 7 اکتبر توسط نتانیاهو نتیجه معکوس داشته است؟ - تجزیه و تحلیل

برای نخست وزیر بنیامین نتانیاهو، به تعویق انداختن کمیسیون تحقیق دولتی در 7 اکتبر ممکن است به نظر یک اقدام سیاسی صحیح باشد. استدلال نتانیاهو پس از قتل عام این بود که زمان تحقیقات ملی پس از جنگ فرا خواهد رسید. آن استدلال جذابیت عملی خاصی داشت. کشوری که در چندین جبهه می‌جنگد، خواستار توجه رهبران سیاسی و نظامی خود است. تحقیق در مورد بزرگترین شکست امنیتی در تاریخ اسرائیل طولانی، دشوار و تفرقه‌انگیز خواهد بود. از نظر سیاسی نیز راحت بود.

چرا در حالی که در تلاش برای حفظ یک ائتلاف از طریق جنگ هستید، درها را به روی شهادت، اسناد و یافته‌های بالقوه مخرب باز کنید؟ چرا به یک کمیسیون مستقل اجازه می‌دهید یک سابقه عمومی ایجاد کند که ممکن است حداقل بخشی از مسئولیت 7 اکتبر را در آستان شما قرار دهد؟ کدام سیاستمداری که چشم به انتخاب مجدد دارد، از آن استقبال می‌کند؟ و با توجه به خشم موجود در کشور پس از حمله، به نظر می‌رسد نتانیاهو نه تنها به ماندن در قدرت، بلکه به نامزدی مجدد نیز توجه دارد.

یک کمیسیون تحقیقاتی که قبل از انتخابات به یافته‌های مخربی دست یافت، تنها می‌توانست به شانس او ​​آسیب برساند. کمتر از یک ماه تا انتخابات باقی مانده است و هیچ کمیسیون تحقیق دولتی برای بررسی تصمیمات قبل از حمله حماس تشکیل نشده است. اگر بخشی از محاسبات برای جلوگیری از شکل‌دهی یافته‌های آن به انتخابات بعدی بود، آن بخش کارساز بود. یا این کار را انجام داد؟ به تعویق انداختن پرس و جو به سؤالات پایان نمی‌دهد. مشکل به تعویق انداختن تحقیق این است که به تعویق انداختن سؤالات پایان نمی‌دهد.

آنها را آویزان می کند و منتظر می ماند تا شخص دیگری به آنها پاسخ دهد. و این همان چیزی است که اکنون در هفته‌های پایانی کمپین در حال رخ دادن است. گزارش‌هایی که رهبران مصر و امارات متحده عربی به نتانیاهو در مورد خطر غزه قبل از 7 اکتبر هشدار داده‌اند، روزها و هفته‌های قبل از حمله را دوباره در کانون توجه قرار داده است.

نتانیاهو دریافت چنین هشدارهایی را رد کرده است. این حساب ها همچنان مورد مناقشه هستند، و همچنین سوالات مهم درباره اینکه دقیقا چه چیزی گفته شده است، این هشدارها تا چه حد مشخص بوده است و آیا اطلاعاتی از طریق کانال های دیگر به آژانس های امنیتی اسرائیل رسیده است یا خیر. نتانیاهو بار را متهم کرده است که شب قبل از حمله از علائم هشدار دهنده مطلع بوده و به او اطلاع نداده است. بار این اتهام را رد می کند.

او می گوید که قبل از 7 اکتبر به نتانیاهو در مورد خطر هشدار داده و خواستار انتشار اسنادی شده است که به گفته او آنچه را که نخست وزیر می دانست ثابت می کند. این دو در دوره منتهی به حمله در مورد نقاط مختلفی ادعا می کنند و هر کدام حساب دیگری را به چالش می کشند. آنچه اکنون در حال وقوع است کمیسیونی نیست که همه شواهد را بسنجید، اسناد را بررسی کند و شاهدان را بازجویی کند. این یک بحث سیاسی است که از طریق بیانیه ها، اسناد منتخب، گزارش های رسانه ای و تهدید به شکایت انجام می شود.

مردم باید ادعاهای متناقض را بدون دسترسی به اطلاعات کامل قضاوت کنند. و این همان بومرنگ بالقوه در استراتژی نتانیاهو است. یک تحقیق مستقل قبل از انتخابات می توانست به او آسیب برساند. بدون آن، کمپین مملو از حدس و گمان در مورد آنچه قبل از حمله بوده و چه اتفاقی رخ نداده است. هر افشای جدید سؤال دیگری را باز می کند که باعث پاسخ می شود. به جای اینکه 7 اکتبر را به عنوان یک موضوع در نظر بگیریم، ناتوانی در اثبات آنچه اتفاق افتاده است به آن اجازه داده است که بارها و بارها با مجموعه ای از اتهامات جدید بازگردد.

و این در حال حاضر بر دستور کار مسلط است. زمان بندی به سختی می تواند برای نخست وزیر بدتر باشد. نتانیاهو می‌خواهد انتخابات را از آن کسی که در 7 اکتبر نتوانست از کشور محافظت کند، به کسی که از آن زمان تاکنون خاورمیانه را به طور اساسی تغییر داده و اکنون می‌تواند از اسرائیل محافظت کند، تغییر دهد: چه کسی در مقابل ایران ایستاد، چه کسی جنگ علیه حماس و حزب‌الله را محاکمه کرد، و چه کسی می‌تواند در یک محیط متخاصم بین‌المللی حرکت کند. استدلال او بر تجربه، عزم او و تهدیدهایی است که کشور هنوز با آن مواجه است. گزارش‌های مربوط به دوره قبل از 7 اکتبر بحث را در جهت مخالف می کشاند.

آنها می پرسند که باتجربه ترین نخست وزیر کشور در مورد تهدیدی که در ساعت او محقق شد چه فهمید و دقیقا با اطلاعاتی که در اختیار داشت چه کرد. شکست های آنها عمیق بود و باید یک تحقیق جدی نیز به آنها رسیدگی شود. هیچ حسابی به طور گسترده پذیرفته نمی شود، اما نخست وزیر نمی تواند با اشاره به شکست ها در جاهای دیگر سؤالاتی را درباره اقدامات خود قبل از پایان 7 اکتبر مطرح کند.

او مسئولیت سیاسی نهایی را در قبال سیاست امنیتی که دولتش دنبال می کند، دارد. اکنون موضوع این نیست که آیا او شخصا تاریخ و ساعت حمله حماس را می دانسته است یا خیر. این است که چه هشدارهایی به او رسیده است، چه چیزی منتقل کرده اند، چه تصمیماتی در پی داشته است، و اینکه آیا دیدگاه دولت نسبت به حماس باعث شده است که تمایل کمتری برای تشخیص خطر فزاینده داشته باشد. اینجا طنزی وجود دارد. یک کمیسیون دولتی ممکن است به نتانیاهو یک تریبون داده باشد تا ادعاهای علیه خود را به چالش بکشد.

می‌توانست اسناد مربوطه را مطالبه کند، از شاهدان بازجویی کند و مشخص کند که آیا گزارش‌های موجود در حال حاضر دقیق، اغراق‌آمیز یا اشتباه هستند. همچنین ممکن است چیزهای زیادی پیدا کرده باشد که از استدلال او در مورد شکست در سازمان‌های امنیتی حمایت کند. نتانیاهو خواهان تشکیل کمیسیون دولتی نبود و مکانیزم متفاوتی را پیش برد، مکانیزمی که ترکیب و مأموریت آن توسط سیاستمداران شکل می گرفت.

طرفداران او استدلال می کنند که کمیسیونی که از طریق روند معمول منصوب می شود، خود فاقد اعتماد عمومی است. هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که آخرین گزارش ها نتیجه انتخابات را تغییر خواهد داد. بسیاری از رأی دهندگان مدت ها پیش دیدگاه خود را درباره نتانیاهو شکل دادند. دیگران او را بر اساس جنگ های پس از 7 اکتبر، اقتصاد، خدمت نظامی یا گزینه های موجود ائتلاف قضاوت خواهند کرد.

و اگر کمیسیون قبلی تشکیل می‌شد، ممکن بود سرفصل‌هایی برای او سخت‌تر از آن‌هایی باشد که اکنون ظاهر می‌شوند. اما اگر سیاست در تصمیم به تأخیر نقش داشت، مزیت ظاهری آن واضح بود: رسیدن به روز انتخابات بدون اینکه یافته‌های کمیسیون ایالتی بر سر او باشد. نتانیاهو این کار را کرده است. کاری که او نمی‌توانست انجام دهد این بود که اطمینان حاصل کند که خود سؤالات محو می‌شوند. او اکنون با انتخابات با حقایق مربوط به آنچه قبل از 7 اکتبر هنوز به شدت مورد مناقشه قرار داشت - و با این استدلال‌ها که در انظار عمومی، هفته‌ها قبل از رأی‌گیری مطرح می‌شوند، مواجه است.

اینکه آیا این از نظر سیاسی پرهزینه‌تر از تحقیقی است که او در برابر آن مقاومت کرد یا نه، چیزی است که رای‌دهندگان در 27 اکتبر تصمیم خواهند گرفت.