آیا تنها فرزندان باید با هم قرار بگذارند؟ کارشناسان درباره خطر غافلگیرکننده هشدار می دهند

تک‌کودکان مدت‌هاست که موضوع کلیشه‌ها بوده است: آنها مستقل، خودکفا و در شرکت خود شاد هستند.

بنابراین، شاید تعجبی نداشته باشد که برخی از مردم معتقدند که بهتر است با یکدیگر قرار ملاقات بگذارند.

اما آیا حقیقتی در این ایده وجود دارد که قرار ملاقات با تک فرزندی دیگر می تواند به معنای یافتن کسی باشد که عمیقا نحوه تربیت شما را درک کند یا دستور العملی برای یک فاجعه کامل است؟

به گفته کارشناسان روابط، پاسخ دقیق است، اما این ایده برخی از حقایق خانه را در مورد اینکه چگونه پویایی خانواده می تواند روابط بزرگسالان را شکل دهد، آشکار می کند.

سیلویا داچویوی، روان‌درمانگر و بنیان‌گذار مؤسسه درمان انتقادی در نیویورک، به نیوزویک گفت: «فقط کودکان اغلب با توجه زیادی از بزرگسالان بزرگ می‌شوند. "بسیاری از بزرگسالان زود هنگام، مستقل هستند و در تنهایی خوب هستند. برخی نیز امیدها و انتظارات والدین خود را به تنهایی تحمل می کنند، بدون اینکه خواهر یا برادری در این وزن سهیم باشند."

اما تک فرزند بودن به طور خودکار تعیین کننده نحوه ظاهر شدن یک فرد در یک رابطه نیست.

داچویچی استدلال کرد که در حالی که داشتن خواهر و برادر ممکن است فرصت های بیشتری برای یادگیری مهارت های نرم مانند سازش و حل تعارض فراهم کند، مشارکت والدین نقش مهمی ایفا می کند.

کریستین آنتیس، زوج درمانگر و خواستگار گواهی شده، موافق است که تعمیم های گسترده می تواند گمراه کننده باشد.

آنتیس به نیوزویک گفت: «آنچه می‌بینم این است که برخی از تک‌فرزندان برای تنهایی ارزش قائل هستند و در تنهایی بسیار راحت هستند، و برخی دیگر آن را به‌عنوان احساس از دست دادن صمیمیت احساس می‌کنند. "اگر هر دو شریک عادت به داشتن فضای خاص خود داشته باشند، این کمک می کند که آشکارا در مورد اینکه هر فرد چقدر با هم بودن می خواهد صحبت کند. این مربوط به الگوهای فردی است، نه تک فرزند بودن."

علیرغم کلیشه های طولانی مدت، هر دو متخصص گفتند که شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد تنها کودکان ذاتا خودخواه، لوس یا از نظر اجتماعی بی دست و پا هستند.

داچویچی گفت: «این یک کلیشه قدیمی است که هرگز به خوبی عمل نکرده است.

بررسی‌های تحقیقاتی توسط روان‌شناس تونی فالبو نشان داد که تنها کودکان معمولا به اندازه کودکان دارای خواهر و برادر در معیارهای سازگاری اجتماعی و روابط بین فردی عملکرد خوبی دارند.

با این حال، برای برخی از افراد، ممکن است در مورد تجربه خواهر و برادری که هرگز نداشته اند، کنجکاوی وجود داشته باشد.

داچویچی گفت که برخی از تک فرزندها جذب شرکای خانواده های پرجمعیت می شوند و از تبدیل شدن به بخشی از یک خانواده پرمشغله لذت می برند.

او افزود: «دیگران «خانواده‌های منتخب» از دوستان صمیمی می‌سازند که شبیه خواهر و برادر می‌شوند.

پس آیا تنها بچه ها با هم سازگارترند؟

داچویچی گفت: «حکایات و عمدتا کلیشه‌ها وجود دارد. آنها جذاب هستند، زیرا ما عاشق فرمول های ساده برای عشق هستیم.

او به مطالعه سال 2016 توسط جامعه شناسان دانشگاه ایالتی اوهایو اشاره کرد که داده های نظرسنجی از حدود 57000 بزرگسال آمریکایی را که بین سال های 1972 تا 2012 جمع آوری شده بود، تجزیه و تحلیل کرد.

محققان دریافتند که در میان افرادی که تا به حال ازدواج کرده اند، هر خواهر یا برادر اضافی با حدود 3 درصد کمتر احتمال طلاق همراه است، حتی پس از در نظر گرفتن عواملی مانند تحصیلات، وضعیت اجتماعی-اقتصادی، ساختار خانواده، نژاد، سن ازدواج و وابستگی مذهبی.

به نظر می رسید که این تأثیر در حدود هفت خواهر و برادر کاهش یافته است.

با این حال، تفاوت عملی بین تک فرزند بودن و داشتن یک یا دو خواهر و برادر نسبتا کم بود.

شکاف قابل توجه تری هنگام مقایسه تک فرزندان با افراد خانواده های بزرگتر ظاهر شد.

داچویچی استدلال کرد که روابط موفق بر اساس یافتن فردی دقیقا شبیه خودتان ساخته نمی شوند.

او گفت: "عشق یافتن آینه نیست." "این در مورد یادگیری این است که با دیگری، فردی جدا از شما، با تاریخچه و نیازهای خود باشید."

وقتی تک فرزندی می بیند که به خاطر شخصی که قرار است وارد یک خانواده بزرگ شده است، معمولا اختلافات در رابطه خود را نشان می دهد.

Anthis گفت که فردی از یک خانواده پرجمعیت ممکن است به فعالیت مداوم، سر و صدا و شرکت عادت داشته باشد، در حالی که یک تک فرزند ممکن است برای شارژ مجدد به زمان نیاز داشته باشد.

هیچ یک از این رویکردها اشتباه نیست، اما سوء تفاهم زمانی ایجاد می شود که یکی از شرکا احساس شلوغی و دیگری احساس تنهایی کند.

در برخی از خانواده های پرجمعیت، مشاجره ممکن است بلند اما کوتاه مدت باشد. ممکن است فردی که بدون خواهر و برادر بزرگ شده باشد، این رویکرد را استرس‌زا یا طاقت‌فرسا بداند.

برعکس، یک رویکرد آرام‌تر به اختلاف نظر ممکن است برای کسی که در خانواده‌ای پر سر و صدا بزرگ شده، سرد یا دور به نظر برسد.

انتظارات خانواده می تواند تعدیل دیگری باشد.

Anthis گفت: «خانواده‌های پرجمعیت اغلب با رویدادها و تعهدات زیادی همراه می‌شوند و ممکن است از یک شریک انتظار حضور داشته باشد. تک فرزند ممکن است فرد اصلی مراقبت از والدین سالخورده باشد که می تواند وزن متفاوتی را احساس کند.

تفاوت‌های توصیه شده توسط Anthis بهتر است از طریق کنجکاوی و ارتباطات به جای فرضیات مورد بررسی قرار گیرند.

او گفت: «در مورد آن زودتر صحبت کنید، قبل از اینکه به یک درگیری تبدیل شود. از یکدیگر بپرسید که یک تعطیلات خوب به نظر می رسد، چقدر زمان مناسب برای خانواده احساس می شود و هر فرد در زمانی که والدین به مراقبت نیاز دارند چه انتظاری دارد."

روش مفید دیگر یادگیری توضیح نیازها بدون انتقاد است.

یک شریک ممکن است بگوید: "بخشی از من خانواده شما را دوست دارد و بخشی دیگر پس از چند ساعت غرق می شود. آیا می توانیم برای استراحت برنامه ریزی کنیم؟"

Anthis گفت: این بهتر از "خانواده شما خیلی زیاد است."

در نهایت، هر دو متخصص توافق کردند که فردی که در یک رابطه قرار می گیرد، بسیار بیشتر از تعداد خواهر و برادرهایی که با آنها بزرگ شده اند، به ارتباط، الگوهای دلبستگی و مهارت های عاطفی مربوط می شود.

روابط به افراد این فرصت را می دهد تا تصمیم بگیرند که چه چیزی را از خانواده خود نگه دارند، چه چیزی را می خواهند پشت سر بگذارند و چه چیزی را می خواهند به عنوان یک زوج در حال پیشرفت ایجاد کنند.

Anthis گفت: "تک فرزند بودن به شما نمی گوید که چه کسی در یک رابطه است." نحوه برخورد آنها با نزدیکی، تعارض و تعمیر چگونه است.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و دیو سیمینوف.