آیا دموکرات‌ها دوباره مهاجرت را از بین خواهند برد؟

آیا لیبرال ها از بحران مرزی چیزی یاد گرفته اند که به بازگشت دونالد ترامپ به ریاست جمهوری دو سال پیش کمک کرد؟ اگر گزارش اخیر اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا نشانه‌ای باشد، بسیاری این کار را نکرده‌اند. این گروه مدعی است که "راهی رو به جلو" برای سیستم پناهندگی این کشور ارائه می دهد، که به درب پشتی برای مهاجران اقتصادی تبدیل شده است. اما ACLU در عوض استدلال هایی را که طرفداران مهاجرت برای چندین دهه مطرح کرده اند، بازیافت می کند.

بسیاری از ترقی خواهان دلیل واقعی عبور مهاجران، از جمله کسانی که قصد پناهندگی دارند، به طور غیرقانونی از مرز عبور می کنند، درک نمی کنند، یا اذعان نمی کنند: مردم زمانی می آیند که فکر می کنند می توانند بمانند.

من بیش از 20 سال است که روی سیاست مرزی و مهاجرت کار می کنم و در نقش های ارشد در کاخ سفید و وزارت امنیت داخلی و همچنین کارکنان سنا خدمت می کنم. من از نزدیک شاهد افزایش مهاجرت غیرقانونی در دوره ریاست جمهوری دموکرات و جمهوری خواه بوده ام. بارها و بارها بلندترین و افراطی ترین صداها دستور کار مهاجرت را برای هر یک از طرفین به ضرر کشور تعیین کرده است.

علیرغم این که ترامپ در مصاحبه دیروز 60 دقیقه به او اجازه داد که مدیریت مهاجرت توسط دولت او "بیش از حد سخت" بوده است، برتری او از تندرو ضد مهاجرت استیون میلر به عنوان رئیس دفترش نشان می دهد که این روند ادامه خواهد داشت. حامیان مهاجرت که از تاکتیک های تهاجمی دولت ترامپ ابراز تاسف می کنند، موظفند جایگزین های واقعی و سازنده پیشنهاد دهند.

با این حال، در سمت چپ، ACLU و دیگر حامیان مهاجرت همچنان استدلال می‌کنند که اجرای قوانین در مرز، از جمله محدودیت‌های واجد شرایط بودن پناهندگی، مانع یا مانع مهاجرت غیرقانونی نمی‌شود. آنها به سادگی تقاضای متوقف شده ایجاد می کنند و مهاجران را تشویق می کنند تا مسیرهای خطرناک تری را امتحان کنند. در نتیجه، به گفته گروه‌های مدافع، تنها راه برای جلوگیری از موج مهاجرت غیرقانونی، رسیدگی به مشکلات اساسی است که مردم را مجبور به ترک کشورهای خود می‌کند و راه‌های قانونی بیشتری برای ورود این مهاجران به ایالات متحده فراهم می‌کند.

[از شماره نوامبر 2026: نوزادان به جا مانده در آمریکا]

در واقع، ناتوانی ایالات متحده در حذف فوری کسانی که فاقد مبنای قانونی برای ماندن در کشور هستند، نیروی محرکه هر موج عمده مهاجرت غیرقانونی از زمان دولت اوباما بوده است.

سیستم پناهندگی ایالات متحده، که توسط کنگره در اوج جنگ سرد ایجاد شد، فرض می‌کند که تقریبا هر کسی که یک غربالگری اولیه را پشت سر بگذارد، مستحق حمایت قانونی است. در نتیجه، بیش از 80 درصد افرادی که از سال 2014 تا 2019 در مرز ادعای پناهندگی داشتند، به داخل کشور آزاد شدند، اما قضات مهاجرت در نهایت در کمتر از یک پنجم این موارد پناهندگی دادند. این روند قانونی ممکن است سال‌ها طول بکشد و در طی آن متقاضیان مجاز به درخواست کار هستند، که این امر باعث می‌شود مهاجران اقتصادی بتوانند با سیستم بازی کنند.

اگر باور نداشتند که می توانند بمانند و شغلی پیدا کنند، هیچ کس 15000 دلار برای هزینه های قاچاق خرج نمی کرد و خطرات مرگبار سفر به شمال را تجربه نمی کرد.

قبل از سال 2011، تنها حدود 2 درصد از افرادی که به طور غیرقانونی از مرز عبور کرده بودند، درخواست پناهندگی می کردند. اما زمانی که شایع شد که اکثر افرادی که در مرز ادعای پناهندگی می کنند اجازه ورود پیدا می کنند، درصد عبور کنندگان غیرقانونی از مرز که درخواست پناهندگی کردند به طور پیوسته افزایش یافت، به 16 درصد در سال 2013 و سپس به 59 درصد در سال 2023 – که بسیار بیشتر از ظرفیت دولت ایالات متحده برای رسیدگی به درخواست ها به موقع است.

دولت اوباما اولین موج مهاجرت خود را از خانواده های آمریکای مرکزی که در مرز درخواست پناهندگی داشتند، تجربه کرد. در آن زمان، گروه‌های مدافع مقامات ارشد و اعضای اصلی کنگره را متقاعد کردند که به جای مقابله با مشوق‌های موجود در سیستم پناهندگی که مهاجران را تشویق می‌کرد تا به اینجا بیایند، روی علل اصلی مهاجرت غیرقانونی - مانند خشونت، فساد و بی‌ثباتی سیاسی در کشورهای دیگر تمرکز کنند. در سال 2016، ایالات متحده رکورد 750 میلیون دلار کمک را در پروژه هایی برای ایجاد شغل، تقویت حکومت و بهبود امنیت در منطقه سرمایه گذاری کرد.

این ابتکار پیشرفت‌های کمی داشت، اما نتوانست مشکلاتی را که بسیاری از مردم را تشویق به فرار می‌کرد، برطرف کند. آنچه گذرگاه‌های غیرقانونی مرزی را در سطوح قابل مدیریت تحت نظر پرزیدنت اوباما نگه داشت، افزایش امنیت مرزی، اجرای دقیق‌تر قوانین مهاجرت در داخل کشور، و آمار بالای اخراج‌ها بود – که طرفداران مهاجرت به رئیس‌جمهور لقب نه چندان جذاب «اخراج‌دهنده» را دادند.

در آغاز دوره اول ترامپ، به نظر می رسید صحبت های تند رئیس جمهور جدید در مورد «تهاجم» به مرز، مانع از برخی مهاجران بالقوه شده و بنابراین گذرگاه های غیرقانونی را کاهش داده است. اما مهاجران به زودی متوجه شدند که هنوز می توانند با سیستم پناهندگی آمریکا بازی کنند. تا سال 2019، دستگیری‌های گشت مرزی در امتداد مرز جنوب غربی به بیش از 850000 نفر رسید که 115 درصد نسبت به سال 2018 افزایش یافته است. پاسخ اولیه ترامپ - برای جدا کردن خانواده‌های پناهجویان در مرز - هم در جلوگیری از مهاجرت بی‌اثر بود و هم برای بسیاری از آمریکایی‌ها نفرت انگیز بود.

سایر محدودیت‌های مربوط به پناهندگی که دولت وی در سال 2019 اعمال کرد، مانند برنامه «در مکزیک بمانید» که پناهجویان را ملزم می‌کرد تا در مکزیک منتظر بمانند تا پرونده‌هایشان در دادگاه ایالات متحده انجام شود، پیامدهای غیرانسانی داشت اما عبور از مرزها را محدود کرد. اقدامات اضطراری در طول همه گیری ویروس کرونا تعداد گذرگاه ها را حتی بیشتر کاهش داد. اما با کاهش همه‌گیری، مردم دوباره به سمت شمال حرکت کردند.

زمانی که پرزیدنت بایدن در ژانویه 2021 به قدرت رسید، گذرگاه های غیرقانونی از اکتبر 2020 تا زمان تحلیف وی به طور متوسط ​​70000 در ماه افزایش یافته بود. بایدن به جای پرداختن به این مشکل، اولین روزهای حضورش را در اجرای وعده های مبارزات انتخاباتی به حامیان مهاجرت گذراند. او با اعلام تعلیق اخراج ها و پایان دادن به محدودیت های پناهندگی ترامپ، پیام روشنی را ارسال کرد که مرزهای ایالات متحده باز خواهد بود.

او همچنین معاون رئیس جمهور هریس را مسئول استراتژی سرمایه گذاری بیش از 5.2 میلیارد دلار در صندوق های بخش خصوصی برای ایجاد فرصت های اقتصادی بیشتر در آمریکای مرکزی کرد که بار دیگر مهاجرت از منطقه را کاهش نداد.

یکی دیگر از استدلال های رایج در میان طرفداران مهاجرت این است که گسترش دسترسی به مهاجرت قانونی فشار را از مرز خارج می کند. مشکل این است که هیچ مقدار واقعی از مسیرهای قانونی تقاضای جهانی برای مهاجرت به ایالات متحده را برآورده نمی کند. زمانی که من در دولت بایدن بودم، ما بر بزرگترین گسترش مسیرهای قانونی برای مهاجران در یک نسل نظارت داشتیم که به صراحت مهاجرت غیرقانونی از کوبا، هائیتی، نیکاراگوئه و ونزوئلا را کاهش می داد.

آنچه ما دریافتیم این بود که عبور غیرقانونی تنها زمانی کاهش یافت که پیامدهای واضحی را در مرز ایجاد کرد، مانند بازگرداندن پناهجویان واجد شرایط به مکزیک. ایالات متحده می‌تواند و باید مسیرهای قانونی را برای مهاجران افزایش دهد، اما هدف باید افزایش رشد اقتصادی و اتحاد مجدد خانواده‌ها باشد نه جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی.

کنایه‌ای بی‌رحمانه در این واقعیت وجود دارد که با اعمال سیاست‌هایی که مهاجران اقتصادی را قادر می‌سازد تا از طریق سیستم پناهندگی وارد ایالات متحده شوند، حامیان حقوق بشر مهاجران را تشویق کرده‌اند تا جان خود را در مسیر مرزهای ایالات متحده به خطر بیاندازند. در سال 2023، من بخشی از هیئتی به کلمبیا و پاناما بودم تا از آن دولت‌ها بخواهم که شکاف دارین را ببندند - مسیری خائنانه و گاهی کشنده بین دو کشور که مهاجران از طریق آن به ایالات متحده می‌رفتند. از یک هلیکوپتر، هزاران نفر را دیدم که بعد از یک هفته سختی از جنگل بیرون می‌رفتند.

در زمین، با کودکانی روبرو شدیم که از این سفر جان سالم به در بردند، اما از خستگی و کم آبی بدنشان به طرز نگران کننده ای ضعیف شده بودند. ما متوجه شدیم که گروه‌های حقوق بشر به مهاجران تدارکاتی می‌دهند - از جمله کنترل بارداری برای زنان، که بسیاری از آنها در طول عبور غیرقانونی توسط قاچاقچیان مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرند. من معتقدم که هیچ یک از آن مهاجران اگر فکر نمی کردند که ایالات متحده به آنها اجازه اقامت می دهد، این خطرات را به خطر نمی انداختند.

[ بخوانید: مشکل خاموش کردن ICE در حالت های آبی ]

دولت بایدن به سختی یاد گرفت که تنها راه قابل اعتماد برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی، محدود کردن پناهندگی است - مانند تعیین معیارهای غربالگری دقیق تر و الزام پناهجویان به تعیین وقت مصاحبه از قبل و استفاده از یک بندر ورودی مشخص - و افزایش منابع برای اجرای این قوانین در مرز. در سال 2023، این محدودیت‌ها برای پناهجویان در ابتدا کارساز بود، اما برخوردها در مرز با مکزیک با کاهش اجرای قوانین توسط مقامات مکزیکی افزایش یافت و زمانی که این اعمال در هماهنگی با تلاش‌های ایالات متحده در اوایل سال 2024 گسترش یافت، به شدت کاهش یافت.

در اواسط سال 2024، زمانی که بایدن محدودیت های بیشتری را برای پناهندگی در مرزها اعمال کرد، برخوردها تقریبا 55 درصد کاهش یافت - از حدود 120000 نفر در ماه مه به حدود 56000 نفر در جولای.

اما در آن زمان، این تصور که حزب او نمی‌تواند یا نمی‌خواهد مرز را تحت کنترل داشته باشد، به چشم‌انداز دموکرات‌ها در انتخابات نوامبر کمک کرده بود. پیروی از توصیه های مدافعان مهاجرت در زمان روی کار آمدن او و انتظار طولانی برای تغییر مسیر از بزرگترین اشتباهات بایدن بود.

به نظر می رسد حداقل برخی از رهبران مترقی مشتاق اجتناب از این اشتباهات هستند. عبدالالسید، سناتور منتخب میشیگان در یک مصاحبه پیش از انتخابات 60 دقیقه ای با راس دوتات، در مورد هرج و مرج در مرز تحت رهبری بایدن گفت: "من فکر می کنم ما درس گرفته ایم." "شما می توانید به صورت انسانی مرزها را اجرا کنید."

رای دهندگان آشکارا از نوسانات وحشیانه در سیاست بین سهل انگاری و ظلم خسته شده اند. اعداد نظرسنجی دولت ترامپ در مورد مهاجرت نشان می دهد که رویکرد بی رحمانه رئیس جمهور در قبال مهاجران - که منجر به تیراندازی مرگبار مردم معترض به اقدامات اجرایی شد - به شکست خیره کننده انتخاباتی حزب او در هفته گذشته کمک کرد.

ترامپ وعده سرکوب «بدترین بدترین ها» را داد. در عوض، دولت او منابع فدرال را که زمانی برای رسیدگی و پیشگیری از جنایات جدی تر مانند تروریسم، قاچاق فنتانیل و قاچاق جنسی کودکان استفاده می شد، برای اخراج افراد قانونمند در ایالات متحده به کار گرفته است.

دولت ترامپ همچنین جنگی همه جانبه را علیه مهاجرت قانونی به راه انداخته است، وضعیت قانونی حدود 1.8 میلیون مهاجر را لغو کرده، دسترسی به گرین کارت را محدود کرده، پردازش ویزا را در اکثر کشورهای غیرسفیدپوست متوقف کرده، و اخذ تابعیت شهروندان جدید ایالات متحده را تا 75 درصد کاهش داده است. این علیرغم هشدارهای اقتصاددانان مبنی بر اینکه این سیاست ها به طور قابل توجهی به رشد اقتصادی آسیب می رساند. تولیدکنندگان محصولات کشاورزی آمریکایی اکنون می گویند که حملات بی رویه ICE به کشاورزان داخلی آسیب می رساند و تهدید می کند که قیمت خواربارفروشی ها را حتی بیشتر افزایش می دهد.

ترامپ مانند بایدن به شدت به رادیکال ترین صداها در ائتلاف خود گوش می دهد و بهای سیاسی برای آن پرداخته است. پیش‌بینی می‌شود که هر منطقه کنگره در مرز ایالات متحده با مکزیک در سال آینده توسط یک دموکرات اداره شود. اما تبلیغ او از میلر، معمار رویکرد ظالمانه و بومی گرایانه او به مهاجرت، نشان می دهد که او از این سرزنش انتخاباتی درس نگرفته است.

اکثر آمریکایی‌ها دیدگاه‌های هترودوکسی در مورد سیاست‌های مرزی و مهاجرت دارند: آنها خواهان اجرای قوی در مرز هستند، اما می‌خواهند این اعمال منصفانه و انسانی باشد و افرادی که سال‌ها به طور قانونی به جوامع خود کمک کرده‌اند، بتوانند بمانند. سیاست مهاجرت نباید فقط مربوط به استان ترقی خواهان و تندروهایی مانند میلر به سبک ACLU باشد. قانونگذاران باید دست از سرکشی به افراط در پایگاه های خود بردارند و برای اصلاح سیستم خراب مهاجرت و پناهندگی آمریکا یک بار برای همیشه گام بردارند.