آیا دیدارهای امارات و عربستان نشانه تشدید تنش یا تلاش برای مهار درگیری است؟ - مصاحبه

در عرض 24 ساعت، دو اقدام دیپلماتیک، خلیج را در کانون بحران امنیتی منطقه‌ای قرار داد که به طور فزاینده‌ای به هم پیوسته است. بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر روز یکشنبه، 27 سپتامبر، برای دیداری از پیش اعلام نشده با شیخ محمد بن زاید آل نهیان، رئیس امارات متحده عربی، به ابوظبی سفر کرد. یک روز بعد، شاهزاده فیصل بن فرحان، وزیر امور خارجه عربستان سعودی برای گفت و گو با مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، وارد واشنگتن شد و به طور رسمی بر روابط دوجانبه و تحولات منطقه ای و بین المللی تمرکز کرد. نزدیکی این دو دیدار در کنار درگیری های مجدد در یمن، تنش ادامه دارد.

با ایران، و نشانه‌هایی از هماهنگی نظامی بیشتر در اطراف عربستان سعودی، یک سوال واضح ایجاد می‌کند: آیا دولت‌های منطقه برای رویارویی گسترده‌تر دیگری آماده می‌شوند یا این دو دیدار منعکس‌کننده محاسبات اساسی متفاوتی هستند؟ در حال حاضر، شواهد به ترکیبی از هر دو اشاره می‌کنند. اسرائیل، امارات و عربستان سعودی با مشکلات امنیتی همپوشانی مواجه هستند، اما هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که دیدارهای ابوظبی و واشنگتن بخشی از یک حمله منطقه‌ای توافق شده باشد.

سیریل ویدرشوون، مشاور ارشد استراتژی آب آبی، به مدیا لاین گفت: «به نظر من، به نظر می‌رسد این دولت‌ها همزمان برای تشدید تنش آماده می‌شوند. در عین حال، آنها در تلاشند تا در مورد چگونگی تنظیم ترتیباتی برای مهار آن بحث کنند.» او گفت: «یمن، هرمز و شاخ آفریقا از طریق امنیت دریایی، صادرات انرژی و دسترسی نظامی به طور فزاینده ای به یکدیگر متصل می شوند.

او افزود: «اما به خاطر داشته باشید که درگیری‌های آنها محرک‌های محلی جداگانه‌ای را حفظ می‌کند.» این شامل بی‌ثباتی فزاینده بین اتیوپی و اریتره، یکی دیگر از زنجیره‌های بالقوه تشدید تنش در سمت آفریقایی دریای سرخ است. بسیاری از آنچه بین نتانیاهو و MBZ مورد بحث قرار گرفت ناشناخته است.

او افزود: «اکنون این ترکیبی از درگیری داخلی اتیوپی و روابط رو به وخامت آن با اریتره است.» تفسیر دیدار نتانیاهو با شیخ محمد به ویژه دشوار است زیرا هیچ یک از دولت‌ها فورا بازخوانی عمومی دقیقی ارائه نکردند. رویترز این دیدار را از طریق یک مقام ارشد اسرائیلی تایید کرد، در حالی که این دیدار در بحبوحه جنجال در اسرائیل بر سر گزارش هاآرتص مبنی بر هشدار رئیس جمهور امارات به نتانیاهو قبل از حمله حماس در 7 اکتبر 2023 انجام شد.

نتانیاهو این گزارش را رد کرده است. ویدرشوون گفت: «یک شرایط مهم در مورد دیدار نتانیاهو و محمد بن زاید وجود دارد. وی افزود: "ممکن است امنیت منطقه ای مورد بحث قرار گرفته باشد، اما اطلاعات در حال حاضر نشان نمی دهد که این نشست مربوط به یک حمله توافق شده علیه ایران یا حوثی ها است. اگر همه آن را منحصرا به عنوان هماهنگی نظامی بخوانیم، فراتر از آن چیزی است که می دانیم." ژنرال

گیورا ایلند، رئیس سابق شورای امنیت ملی اسرائیل نیز به یک هدف سیاسی داخلی احتمالی در پشت سفر نتانیاهو اشاره کرد و تاکید کرد که او نمی‌داند در داخل این نشست چه اتفاقی افتاده است. «نتانیاهو، می‌توانم بگویم، در یک اقدام سیاسی ناامیدانه به امارات پرواز کرد. من در جلسه شرکت نکردم، اما طبق همه گزارش‌ها، او سعی در فرار به امارات داشت. او به مدیا لاین گفت، یا با صدای خودش یا از طریق برخی اظهارات رسمی، که قبل از 7 اکتبر با نتانیاهو تماس نگرفته است.

وی افزود: "حداقل تا کنون چنین اعلامیه ای انجام نشده است. بنابراین، به نوعی، ماموریت نتانیاهو احتمالا شکست خورده است، اگر این هدف اصلی بوده است." هر دو کشور تلاش می کنند آمریکایی ها را تشویق کنند نه لزوما حمله نظامی را از سر بگیرند، بلکه حداقل از فشار اقتصادی دست نکشند.

از این نظر، هر دو کشور در یک صفحه قرار دارند.» وی افزود. این روابط همچنین دارای یک مولفه امنیتی اساسی است. ایلند به عمق روابط دفاعی اسرائیل و امارات از زمان توافق آبراهام، از جمله دسترسی به فناوری دفاعی اسرائیل و قابلیت‌های دفاع هوایی اشاره کرد. حوثی‌های یمن گزارش دادند که محمد بن سلمان، ولیعهد یمن، در اوایل ماه جاری به دنبال کمک نظامی مستقیم آمریکا علیه این گروه بوده است.

واشنگتن از انجام حملات خودداری کرد اما با ارائه اطلاعات و پشتیبانی هدف گیری موافقت کرد. ویدرشوون گفت: «دیدار سعودی-آمریکایی زمینه امنیتی فوری تری دارد. وی افزود: «بنابراین این نشست مهم است، اما وقوع آن به خودی خود نشان نمی‌دهد که موضع آمریکا تغییر کرده است».

عربستان سعودی تلاش می‌کند تا از زیرساخت‌های حیاتی و صادرات انرژی بدون بازگشت به آن نوع مداخله نظامی بی‌پایان در یمن که سال‌ها تلاش کرد آن را پشت سر بگذارد، محافظت کند. ویدرشوون گفت: «سوال واقعی این است که آیا ریاض می‌تواند از خطوط حیاتی اقتصادی خود بدون گرفتار شدن در یک جنگ رو به گسترش محافظت کند. «در حال حاضر، پادشاهی به وضوح به پاسخی نیاز دارد که از زیرساخت ها محافظت کند و اعتماد به صادرات را بازگرداند.

در عین حال، همچنان می‌خواهد از یک کارزار بی‌پایان که نتیجه سیاسی آن نامشخص باقی می‌ماند اجتناب کند.» او افزود: این معضل حادتر شده است زیرا اختلال در اطراف تنگه هرمز اهمیت زیرساخت‌های صادراتی عربستان سعودی را به سمت غرب افزایش داده است، در حالی که پیشروی حوثی‌ها در اطراف دریای سرخ فشار جدیدی را بر آن سوی شبکه اعمال کرده است. یانبو تهدید را از بین نمی برد. «یک خط لوله کارآمد به طور خودکار یک سیستم صادراتی امن را فراهم نمی کند: ایستگاه های پمپاژ، پایانه ها و ...

کشتی‌هایی که آنها را رها می‌کنند همچنان در معرض دید قرار می‌گیرند.» او افزود: «گذرگاه می‌تواند به یک آسیب‌پذیری استراتژیک تبدیل شود.» ایلند ارزیابی انتقادی‌تری از موقعیت عربستان ارائه می‌کند. کشور، ثروت و سیستم های نظامی پیشرفته ای که دارد، پیشرفته ترین سیستم های تسلیحاتی آمریکایی و از سوی دیگر عملکرد واقعی آن.

او افزود: «آنها پتانسیل تبدیل شدن به یک بازیگر بسیار قوی، حداقل یک ابرقدرت محلی را دارند.» با این حال، نشانه های ملموس نشان می دهد که عربستان سعودی در حال تقویت هماهنگی نظامی است. در 25 سپتامبر، روسای نظامی عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه در ریاض بر اساس توافقنامه دفاعی مشترک مکه دیدار کردند و در مورد همکاری های اطلاعاتی و هماهنگی بیشتر در زمینه هماهنگی های اطلاعاتی و همکاری های نظامی گفتگو کردند.

فرماندهان سعودی و یمنی همچنین در آخر هفته برای گفتگو درباره آمادگی نظامی و هماهنگی با نیروهای همسو با دولت به عملیات علیه حوثی‌ها گفت‌وگو کردند. این تحولات نسبت به ویدیوهای منتشر شده در رسانه‌های اجتماعی که ادعا می‌کنند آموزش نظامی عربستان را نشان می‌دهند، نشانه محکم‌تری از آمادگی بیشتر است. با چنین فیلم‌هایی با احتیاط رفتار کنید، مگر اینکه بتوانید به طور مستقل تاریخ آن را تأیید کنید.

بحران کنونی نمونه‌هایی از فیلم‌های قدیمی نظامی را ایجاد کرده است که با توضیحات نادرست یا گمراه‌کننده پخش می‌شوند، از جمله ویدئویی که نشان می‌دهد پرسنل سعودی در جریان تشدید تنش حوثی‌ها نشان می‌دهد که بررسی‌کنندگان حقایق به سال 2019 بازمی‌گردند. آمادگی نظامی نیز لزوما به معنای قصد تهاجمی نیست. جنگ عربستان و حوثی‌ها مگر اینکه خود اسرائیل مورد حمله قرار گیرد. او گفت: «در رابطه با عربستان سعودی، از یک سو، ما در تلاش هستیم تا کمک کنیم، اما بسیار با احتیاط.

شناسه وی افزود: "مطمئنا تا زمانی که به ما حمله نشود، ما به طور فعال در آن جنگ شرکت نمی کنیم. ما به اندازه کافی مشکلات خودمان را داریم." او افزود: «اما به طور رسمی، من فکر نمی‌کنم که هیچ گونه کمک نظامی واقعی از سوی اسرائیل به عربستان سعودی داده شود.» ارزیابی ایلند از ایران به همین ترتیب محتاطانه است. ایلند گفت که رئیس جمهور ترامپ می‌تواند اقدام نظامی را از سر بگیرد یا فشار اقتصادی را حفظ کند.

او از دومی حمایت می کند. ایلند در مورد حمله نظامی دیگر ایالات متحده گفت: «من شخصا فکر نمی کنم که او این کار را انجام دهد، و فکر نمی کنم انجام آن عاقلانه باشد. وی افزود: «گزینه دوم صبر و ادامه فشار اقتصادی است که کاملا مؤثر است.» از منظر اسرائیل، او استدلال کرد که گشودن یک جبهه دیگر نیز با هزینه های زیادی همراه خواهد بود. «ما سه سال بسیار دردناکی را پشت سر گذاشتیم. ما به سکوت و بدون جبهه اضافی نیاز داریم.»

وی افزود: «بنابراین فشار اقتصادی آمریکا علیه ایران در حال حاضر به نظر من راه درستی برای ادامه است.» بنابراین این دو نشست در یک محیط امنیتی منطقه‌ای برگزار می‌شوند، اما به نظر می‌رسد که اهداف فوری متفاوتی را دنبال می‌کنند. برای عربستان سعودی، از واشنگتن خواسته می‌شود به یک مشکل امنیتی فعال و رو به رشد شامل حملات حوثی‌ها، زیرساخت‌های حیاتی و حفاظت از مسیرهای تجاری و انرژی رسیدگی کند.

برای اسرائیل و امارات، نشست ابوظبی منعکس کننده روابط گسترده تری است که توسط ایران، همکاری های دفاعی و استراتژی منطقه ای شکل گرفته است، اما همچنین یک مناقشه سیاسی داخلی اسرائیل حساس غیرمعمول است. اگر حمله بزرگ دیگری محاسبات را در ریاض، واشنگتن، بیت المقدس یا ابوظبی تغییر دهد، این تمایز می تواند به سرعت کاهش یابد. زیرساخت، کشتیرانی یا پرسنل آمریکایی.

اما او استدلال می‌کند که هماهنگی دفاعی، اشتراک اطلاعات و مذاکره دیپلماتیک به‌عنوان پایه فوری قوی‌تر باقی می‌ماند. او گفت: «بنابراین پاسخ من مثبت است: تحرکات منطقه‌ای بیشتر محتمل است، با هماهنگی دفاعی، چانه‌زنی و آماده‌سازی برای تشدید احتمالی با هم.»

وی افزود: «شواهد هنوز توجیه نمی کند که بگوییم این دو دیدار نشانه آغاز یک تهاجم منطقه ای هماهنگ است.» موضوع مشترک در عوض، یک سیستم امنیتی منطقه ای است که در آن ایران، یمن، خلیج فارس و دریای سرخ دیگر نمی توانند به طور کامل به عنوان صحنه های جداگانه تلقی شوند. ویدرشوون گفت.

وی در پایان گفت: «هر توافقی که تنها از یک بخش از آن سیستم محافظت کند، اهرم قابل توجهی را در دست کسانی خواهد گذاشت که می‌توانند بقیه را مختل کنند».