آیا رهبران اسرائیل می توانند پس از نتایج میان دوره ای آمریکا تغییر نکنند؟ - نظر

آرا در آمریکا ریخته شد، اما این هشدار باید در اورشلیم شنیده شود. انتخابات میان دوره ای 2026 کنترل هر دو مجلس کنگره را به دموکرات ها داده است. یک چیز اساسی در حال تغییر است. سوال این است که آیا رهبران اسرائیل آماده به رسمیت شناختن آن هستند یا خیر. نتیجه همه پرسی درباره اسرائیل نبود. آمریکایی ها در بحبوحه افزایش هزینه ها، بی اعتمادی سیاسی و خستگی از جنگ ایران رای دادند. اما کشوری که امنیت آن به شدت به ایالات متحده وابسته است، نمی تواند سیاست داخلی آمریکا را به عنوان یک نمایش دوردست تلقی کند.

تحولات واشنگتن شرایطی را که اورشلیم باید در آن انتخاب کند تغییر می دهد. همچنین درسی از دموکراسی وجود دارد. نظام قانون اساسی آمریکا به ما یادآوری می‌کند که هیچ رئیس‌جمهوری، هرچند قدرتمند، مالک دولت نیست. رأی دهندگان می توانند رضایت خود را پس بگیرند. کنگره می تواند قدرت را پس بگیرد. مؤسسات از ساکنان موقت خود بیشتر دوام می آورند. رهبری سیاسی یک اعتماد عمومی است نه یک حق شخصی. این اصل باید در هر دموکراسی، از جمله اسرائیل، طنین انداز شود. در خود جامعه آمریکا آشکار می شود.

مرکز تحقیقات پیو نشان داد که تنها 28 درصد از جمهوری خواهان زیر 35 سال، در مقایسه با 68 درصد جمهوری خواهان 50 ساله و بالاتر، به دولت اسرائیل نگاه مثبت دارند. این جابجایی فراتر از چپ مترقی به آمریکای محافظه‌کار جوان‌تری می‌رسد که اسرائیل مدت‌ها تصور می‌کرد که همچنان دلسوز خواهد بود. بسیاری از آمریکایی‌های جوان اتحادها را از طریق پرسش‌های مربوط به مسئولیت‌پذیری، حقوق بشر، و اهداف سیاسی که برای آنها استفاده می‌شود ارزیابی می‌کنند. اسرائیل ممکن است با نتایج آنها مخالفت کند.

نمی توان از پرسش های آنها چشم پوشی کرد. جنگ ایران به مقصد سیاسی مشخص نیاز دارد، نه رویارویی دائمی، ایران این معضل را اجتناب ناپذیر می کند. رژیم ایران یک دیکتاتوری وحشی است که حمایت از تروریسم و ​​تعقیب سلطه منطقه‌ای همچنان تهدیدهای درجه اول است. جاه طلبی های هسته ای آن ناپدید نشده است و حاکمان آن نیز داوطلبانه از آنها چشم پوشی نخواهند کرد.

حملات آمریکا صدمات جدی به زیرساخت‌های هسته‌ای و نظامی ایران وارد کرده است، اما تضعیف یک تهدید با حل آن یکسان نیست. وظیفه اکنون این است که آن دستاوردهای نظامی را به محدودیت‌های قابل اجرا برای توانایی‌های تهران، بازدارندگی معتبر و عبور امن از تنگه هرمز تبدیل کنیم. انرژی باید جریان یابد، تجارت باید بهبود یابد، و زندگی عادی باید از سر گرفته شود. اسرائیل حق دفاع از شهروندان خود را دارد. هیچ دوست جدی نباید پایان بازی سیاسی را با مماشات اشتباه بگیرد.

اما جنگ بدون مقصد سیاسی در خطر تبدیل شدن به یک رویارویی دائمی است. همین انضباط استراتژیک در مورد مسئله فلسطین نیز مورد نیاز است. هیچ نظم منطقه ای معتبری را نمی توان بر فقدان دائمی افق سیاسی بنا کرد. توافقنامه ابراهیم دری تاریخی را گشود، اما وعده آن بدون پرداختن به مسئله فلسطین به طور کامل محقق نمی شود. منطقه به اسرائیلی نیاز دارد که امن و مورد احترام باشد، بتواند آشتی را عمیق تر کند و قدرت نظامی را به دستاوردهای سیاسی پایدار تبدیل کند. رهبران اسرائیل باید اتحاد آمریکا را در سراسر شکاف سیاسی بازسازی کنند.

رهبران اسرائیل باید این کار را انجام دهند؟ به جای اینکه آینده اسرائیل را در یک جناح به خطر بیندازند، اتحاد را در سراسر شکاف سیاسی آمریکا بازسازی کنند. با نسل جوان، از جمله کسانی که مخالف هستند، جدی صحبت کنید. یک پایان بازی واقعی سیاسی برای ایران تعریف کنید. به مشارکت های منطقه ای به عنوان روابط استراتژیک برای تعمیق نگاه کنید، نه غنائم برای نمایش.

آیا همان دکترین - و همان رهبری - می‌تواند بدون تغییر ادامه یابد وقتی دنیایی که آن دکترین را حفظ کرد در حال تغییر است؟ این وظیفه شهروندان اسرائیلی است، نه دوستان خارجی، که رهبران خود را انتخاب کنند. آمریکا به تازگی نشان داده است که نهادهایش از رهبرانش بزرگتر هستند. اسرائیل باید بپرسد که آیا رهبران خود نیز همین حقیقت را به خاطر دارند؟ رؤسای جمهور می آیند و می روند. اکثریت پارلمانی افزایش و کاهش می یابد. دولت‌ها تنها زمانی تحمل می‌کنند که تغییرات پیرامون خود را تشخیص دهند و شجاعت لازم را برای تطبیق در زمانی که می‌توانند انجام دهند. خطر برای اسرائیل این نیست که آمریکا تغییر کرده است.

ممکن است اسرائیل از تغییر با آن امتناع کند. احمد چارایی ناشر تریبون استراتژیک اورشلیم، تی وی آبراهام و رادیو آبراهام است. او در هیئت مدیره چندین مؤسسه برجسته از جمله شورای آتلانتیک، مرکز منافع ملی، مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی و گروه بین المللی بحران فعالیت می کند. او همچنین یک مشاور بین المللی و عضو هیئت مشورتی مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی است.