آیا روسیه از ناتو نمی ترسد؟ | نظر

مشاور ارشد سیاستگذاری در مرکز مطالعات ژئوپلیتیک و امنیت

حدود 10 سال پیش، در یکی از جلسات یک سازمان بزرگ غربی، به یک نکته کاملا صریح اشاره کردم: مسکو اگر بخواهد تشدید خواهد شد. مهم نیست که چه کار می کنیم یا نمی کنیم.

خط من با مخالفت های شدید همتایان مواجه شد. به نظر می رسد که آنها به کنایه می گویند، آن «متفقین جدید» کاملا قواعد بازی را درک نکرده اند.

با گذشت نزدیک به پنج سال از جنگ تمام‌مقیاس روسیه علیه اوکراین، همین بحث همچنان باعث ایجاد نگرانی‌های زیادی می‌شود.

خط معمول این بود: ناتو باید تدافعی نشان می داد. غیر تحریک آمیز و در سرتاسر باید خویشتنداری نشان دهد.

امیدوارم تا سال 2026 قوانین ما واقعیت ها را بهتر منعکس کند.

جنگ روسیه و گرجستان در سال 2008. کریمه در سال 2014. تهاجم تمام عیار روسیه به اوکراین در سال 2022. و اکنون خرابکاری، حملات به زیرساخت ها، تداخل GNSS، عملیات سایبری و تهاجم هواپیماهای بدون سرنشین.

مسکو بارها و بارها تشدید شده و خطوط جدید و خطرناک تری برای خود ترسیم کرده است.

پیام‌های غرب نسبت به کرملین خیلی کمتر تغییر کرده است: ما هنوز حتی از صحبت در مورد این احتمال که ما، غرب، نیز ممکن است تشدید شویم، خودداری می‌کنیم.

پیام بازدارنده ما چیزی شبیه به این است. ما قوی هستیم. ما برای دفاع هزینه زیادی می کنیم و بیشتر هزینه خواهیم کرد. اقتصاد ما بسیار بزرگتر از روسیه است. نظامیان ما در حال آماده شدن بیشتر هستند. بنابراین، ما می توانیم آرامش خود را حفظ کنیم.

اظهارات اخیر مارک روته در آلمان یادآور دیگری بود. در پس‌زمینه خرابکاری‌ها و حملات پهپادهای روسیه، او از متفقین خواست «آرامش را حفظ کنند، ادامه دهند و از اوکراین حمایت کنند».

پس از گذشت تقریبا 20 سال، آیا یادآوری مسکو مبنی بر اینکه ناتو تدافعی است و از تشدید تنش اجتناب می کند، بر تصمیمات آن تأثیر می گذارد؟

مسکو زمانی تشدید می‌شود که معتقد است قیمت آن قابل تحمل است. اگر نیاز به توجیه داشته باشد، آن را پیدا می کند. اگر نتواند، یکی را اختراع خواهد کرد.

پهپادهای روسیه حامل مواد منفجره وارد خاک ناتو شدند. تقریبا روزانه. خرابکاری و حمله به زیرساخت ها به امری عادی تبدیل شده است.

و هنوز هم ما به تعبیر «آستانه فرعی» می رسیم.

اگر یک پهپاد حامل مواد منفجره به طور فیزیکی وارد خاک ناتو شود، می‌توانیم کمپین گسترده‌تر را ترکیبی بنامیم، اما خود پهپاد هیبریدی نیست. آنجاست. اگر زیرساخت به صورت فیزیکی تخریب شود، تخریب مجازی نیست.

فراخوانی این آستانه فرعی ممکن است از نظر سیاسی راحت باشد. اما مگر اینکه بتوانیم بگوییم آستانه کجاست و با عبور از آن چه اتفاقی می افتد، این مفهوم ارزش بازدارندگی خود را از دست می دهد.

یک پهپاد: مهار. چند پهپاد: مهار. تهاجم دیگر: خویشتن داری. تحقیق کنید. اگر بتوانیم نسبت دهیم. ابراز نگرانی جدی

مسکو ممکن است به این نتیجه برسد که آستانه واقعا یک خط نیست، بلکه چیزی است که با نزدیک شدن روسیه به آن حرکت می کند.

ناتو همیشه به بازدارندگی فکر نمی کرد.

MC 14/3، مورد توافق در سال 1967، و به اصطلاح استراتژی "پاسخ انعطاف پذیر"، متعلق به دوران دیگری است. اما پیام اصلی آن واضح بود: از پیش‌بینی متجاوز بالقوه از پیش‌بینی واکنش خاص ناتو جلوگیری کنید، در حالی که او را به این نتیجه می‌رسانید که درجه‌ای از خطر غیرقابل قبول بدون توجه به ماهیت حمله او درگیر خواهد بود.

عدم اطمینان در مورد پاسخ ناتو، اما پیام بسیار واضح این است که هرگونه تجاوز می تواند هزینه های غیرقابل قبولی به همراه داشته باشد.

در این بیانیه آمده است که پاسخ توسط ناتو و بر اساس شرایط ناتو انتخاب خواهد شد. از حریف دعوت نشد تا حد و مرزهای قابل قبول خود را با اعلام از قبل تشدید کننده تعریف کند.

امروزه ما گاهی اوقات مدیریت تشدید را تقریبا برعکس درک می کنیم: محدودیت های خود را به طور فزاینده ای قابل پیش بینی می کنیم.

این توضیح می دهد که چرا من با یک ایراد استاندارد نسبت به تعیین خطوط قرمز واضح تر متقاعد نشده ام: روسیه آنها را آزمایش خواهد کرد. همچنین، به بسیج روس ها علیه غرب کمک خواهد کرد.

در روانشناسی کودک تشبیهی وجود دارد که برای هر والدینی آشکار است. اگر والدین قانون جدیدی وضع کنند، کودک آن را آزمایش خواهد کرد. شاید دو سه بار. چیزی که این قاعده را تعیین می کند این نیست که هر بار آن را با صدای بلندتر بیان کنیم، بلکه این است که بعد از شکسته شدن آن چه اتفاقی می افتد. پس از چندین آزمایش، کودک به طور معمول می داند که آیا خط قرمز واقعا قرمز است یا خیر.

روسیه کودک نیست. اما آزمایش یک مرز مشخص شده به سختی مختص کودکان است. کودکان به اعتبار اعمال ما واکنش نشان می دهند. نه فقط کلمات کرملین هم همینطور.

مسکو آن را آزمایش خواهد کرد. سوال این است که مسکو از این آزمون چه می آموزد. اگر پاسخ بحث دیگری در مورد خویشتن داری باشد، کرملین یک چیز را یاد می گیرد.

اگر پاسخ اجتناب ناپذیر باشد، در حالی که زمان، مقیاس، ابزار و جغرافیای آن همچنان در اختیار ماست که تعیین کنیم، مسکو چیز دیگری می آموزد. این نیازی به واکنش جنبشی به هر اقدام ترکیبی و یا کنار گذاشتن مدیریت تشدید ندارد. این مستلزم این است که از این فرض که خویشتنداری ما روسیه را محدود می کند دست برداریم.

مسکو مجبور نیست دقیقا بداند ما چه خواهیم کرد. اغلب نباید بداند. اما باید بداند که عبور از خطوط ما پاسخ خواهد داد.

لزوما پاسخی نیست که مسکو انتظار دارد. نه لزوما جایی که انتظارش را دارد. نه لزوما زمانی که آن را انتظار دارد.

این یک سیاست کافی و مسئولانه برای مدیریت تشدید و ارسال پیام های بازدارنده خواهد بود.

ویتاوتاس لشکویچیوس مشاور ارشد سیاست در مرکز مطالعات ژئوپلیتیک و امنیت و سفیر سابق لیتوانی در ناتو است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.