آیا رونق هوش مصنوعی بقیه اقتصاد را سرکوب می کند؟

طی چهار سال گذشته، دالاس، قلب تپنده اقتصاد انرژی ایالات متحده، به قلب تپنده اقتصاد مرکز داده ایالات متحده تبدیل شده است. این به لطف زمین ارزان، وضعیت نظارتی دوستانه، بازار کار مایع، زیرساخت های حمل و نقل عالی، و اتصال شبکه گسترده آن است. تقریبا 125 تأسیسات در منطقه مترو راه اندازی شده و 19 مورد دیگر در دست ساخت و 53 مورد برنامه ریزی شده است. رونق ساختمان باعث افزایش دستمزد کارگران یقه آبی شده و به حفظ نرخ بیکاری محلی در 4.1 درصد، نزدیک به پایین ترین سطح تاریخی آن کمک می کند.

با این حال، دالاس و حومه آن نیز در میان مجسمه‌های مجسمه‌ای قرار دارند. ساخت و ساز خرده فروشی قوی است. اما با وجود اجاره بها بالا و جمعیت رو به رشد، تعداد کمی از خانه‌های جدید ساخته می‌شوند: تعداد خانه‌هایی که سازندگان روی آن‌ها شکسته‌اند نسبت به سال گذشته 12 درصد کاهش یافته است و تعداد واحدهای چندخانواری در حال کار در سه سال گذشته 43 درصد کاهش یافته است. ساخت و ساز دفتر نیز دچار کسادی است.

آیا رونق فناوری این رکودهای دیگر را جبران می کند یا باعث آنها می شود؟ این سوال بزرگی است که دالاس و بقیه ایالات متحده با آن روبرو هستند.

سرمایه‌گذاران بیشتر از هر فناوری دیگری از زمان راه‌آهن به هوش مصنوعی علاقه دارند. اگر آنها سیل پولی را به سوی تعداد انگشت شماری از شرکت‌هایی که الگوریتم‌ها را درست می‌کنند و مراکز داده می‌سازند، هدایت نمی‌کردند، سطح اشتغال و بازده اقتصادی کشور ممکن بود پایین‌تر باشد. سپس، اگر سیل پولی را به سوی تعداد انگشت شماری از شرکت‌هایی که الگوریتم‌ها را دقیق می‌سازند و مراکز داده می‌سازند، هدایت نمی‌کردند، ممکن بود آن را به همه و هر چیز دیگری هدایت کنند.

بنابراین آیا هوش مصنوعی به اقتصاد آمریکا کمک می کند یا گاز آن را استخراج می کند؟ همانطور که اقتصاددانان می گویند، آیا سرمایه گذاری در شرکت های غیرفناوری را از بین می برد یا سرمایه گذاری را در یک توسعه ضعیف افزایش می دهد؟

[روژ کارما: اتفاق بدی در اقتصاد هوش مصنوعی در حال رخ دادن است]

مطمئنا هوش مصنوعی تولید ناخالص داخلی را بالا می برد - یا به طور دقیق، ساخت هوش مصنوعی تولید ناخالص داخلی را بالا می برد. در سال 2020، کسب و کارهای آمریکایی 3.6 تریلیون دلار برای تنظیم تورم، سرمایه گذاری در دارایی های بادوام مانند نرم افزار، انبارها و کامیون ها هزینه کردند. سال گذشته آنها 4.4 تریلیون دلار هزینه کردند. اوراکل، مایکروسافت، آمازون، متا و آلفابت تنها در سال جاری 800 میلیارد دلار صرف هزینه‌های سرمایه‌ای می‌کنند، مبلغی که در طول دهه هشت برابر شده است. این یک محرک در دره سیلیکون است، بزرگتر از چیزی که واشنگتن برای مقابله با رکود بزرگ تصویب کرد. و حساب های ملی را متحول می کند.

در سه ماهه دوم سال جاری، مصرف خانوارها با سرعت سالانه 3.8 درصد افزایش یافت. سرمایه گذاری خصوصی در همه چیز به جز املاک و مستغلات با سرعت 12.7 درصد افزایش یافت. هزینه خرید تجهیزات با نرخ 21 درصد افزایش یافت. خرید رایانه به تنهایی 0.7 واحد درصد به تولید ناخالص داخلی اضافه کرد و «تجهیزات پردازش اطلاعات» 0.9 درصد افزایش یافت.

این محرک بخش خصوصی به همان اندازه که با کوپرتینو و سانفرانسیسکو ارتباط دارد، با نیویورک، لندن و شانگهای نیز مرتبط است. رونق اولیه هوش مصنوعی عمدتا توسط سرمایه‌گذاران بسیار ثروتمند و شرکت‌های فناوری بسیار سودآور تأمین مالی شد که بسیاری از سرمایه‌گذاران پول نقد داشتند. اما به زودی، شرکت‌های هوش مصنوعی برای تکمیل مدل‌های خود به قدرت محاسباتی بیشتری نیاز داشتند. آنها نیاز به ساخت مراکز داده و کارخانه های تولید تراشه داشتند. آنها به صدها میلیارد دلار نقدینگی بیشتر از آنچه که منطقه خلیج می توانست ارائه دهد نیاز داشتند. سرمایه گذاران جهان نگاهی به بازده درخشانی که وعده داده بودند انداختند و امضا کردند.

با افزایش تقاضا برای وام، هزینه وام ها افزایش یافت. ازدحام بیرون شلوغ داخل.

این اثر در بخش ساخت و ساز به راحتی قابل مشاهده است. شرکت های مرتبط با هوش مصنوعی در حال حاضر در حال ساخت 543 مرکز داده هستند و 2513 مرکز دیگر نیز در حال ساخت هستند. بر اساس تحلیل جیسون فورمن، اقتصاددان دانشگاه هاروارد، هزینه ساخت و ساز در سال گذشته 65 درصد افزایش یافته است. در همان زمان، مبلغ اختصاص یافته به ساخت مسکن و مراکز خرده فروشی 10 درصد کاهش یافته است. کاهش 13 درصدی هزینه ساخت و ساز مراکز آموزشی دفاتر، 14 درصد; هتل ها، متل ها و استراحتگاه ها، 15 درصد؛ و کارخانه های تولیدی، 24 درصد.

شرکت‌های فناوری صرفا هزینه شرکت‌های غیرفناوری را برای تأمین مالی پروژه‌های ساختمانی گران‌تر نمی‌کنند. آنها هزینه نیروی کار، زمین و مواد را افزایش می دهند. آنها صاحبخانه ها و سرمایه گذاران نهادی را به خرید اوراق خزانه یا سهام تشویق می کنند به جای اینکه با ساختمان های آپارتمانی و خانه های سالمندان زحمت بکشند. آنها خانواده ها را مجبور می کنند برای وام مسکن نیز بیشتر بپردازند. داریل فیرودر، اقتصاددان ارشد ردفین، به من گفت: به عنوان یک نکته کلی، بازدهی بالا "همه پول را از بازار وام مسکن می مکد."

دولت‌هایی که سعی در ایجاد زیرساخت‌ها دارند، از همان افزایش هزینه‌های استقراض آسیب می‌بینند. بنابراین خانواده ها به دنبال خرید یک ماشین جدید یا بازسازی ملک هستند. جوانان نیز به دنبال راه اندازی یک کسب و کار کوچک یا ثبت نام در یک برنامه آموزشی هستند. در یک راه دور، کلود و ChatGPT ممکن است معوقات کارت اعتباری را نیز افزایش دهند.

مسلما، این تأثیر ممکن است خارج از بخش‌های ساخت‌وساز و مستغلات که به شدت به نرخ‌های بهره و هزینه‌های سربار حساس هستند، زیاد نباشد. (جنگ تجاری، سرکوب مهاجرت، و جنگ با ایران نیز آنها را تحت فشار قرار داده است.) جاستین وولفرز، اقتصاددان دانشگاه میشیگان، خاطرنشان کرد که "سال های 2007 تا 2022 دوره ای غیرعادی بود" که در آن هزینه های استقراض نزدیک به صفر بود. امروز، نرخ ها به جایی که در دهه 1990 بود بازگشته اند و نسبت به دهه 1980 کمتر باقی می مانند. او گفت که آنها "آن چیزی هستند که من آن را عادی می نامم."

علاوه بر این، نرخ‌های بهره بالاتر، سرمایه‌گذاران را مجبور می‌کند تا قبل از سرمایه‌گذاری فکر کنند، و ابتدا کف‌ترین، احمقانه‌ترین و فریبنده‌ترین پروژه‌ها را کنار بگذارند. رایان کامینگز، اقتصاددان موسسه تحقیقات سیاست اقتصادی استنفورد، به من گفت که تأسیسات استخراج ارزهای دیجیتال «به وضوح در حال شلوغ شدن هستند». او آن را "یک چیز خوب" نامید.

[اندی مازلی: بحث مرکز داده از واقعیت جدا شده است]

پس دوباره، خانه‌ها و ساختمان‌های آپارتمانی، مانند کارخانه‌ها و هتل‌ها، چیز خوبی هستند. تغییرات کوچک و مبتنی بر هوش مصنوعی در نرخ‌های بهره ممکن است منجر به ماندن صدها هزار خانواده آمریکایی در دهه آینده شود. آنها ممکن است منجر به عدم ساخت تعداد زیادی از مراکز تجاری شوند. آنها ممکن است منجر به صدها استارت آپ غیر فناوری شوند که چیزی بیش از یک ایده باقی نمانند.

آیا همه این مراکز داده، به غیر از کاربردشان برای شرکت های هوش مصنوعی، چیز خوبی خواهند بود؟ شاید نه. به طور معمول، شهرها و شهرک‌ها زمانی که شرکت‌ها را برای ایجاد تسهیلات در آنجا فریب می‌دهند، رونق و اعتبار بیشتری پیدا می‌کنند. جس کورناگیا، استاد مالی در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، به من گفت: «این یک استدلال دو به اضافه دو برابر پنج است. نیروگاه‌ها، مدارس، استادیوم‌ها و کارخانه‌ها کارگرانی را استخدام می‌کنند، برای کسب‌وکارهای محلی درآمد ایجاد می‌کنند، دریافت‌های مالیاتی را افزایش می‌دهند و شرکت‌های بیشتری را تشویق می‌کنند تا محل سکونت خود را به اشتراک بگذارند.

اما مراکز داده ممکن است به یک پیشنهاد دو به علاوه دو برابر چهار یا حتی دو به علاوه دو برابر سه تبدیل شوند. سرمایه گذاران خواهان بازده بیشتر اوراق قرضه برای پروژه های آب و مدرسه در جوامعی با مراکز داده زیادی هستند، به این معنی که آنها انتظار دارند که این جوامع فشارهای منابع بیشتری را تجربه کنند و درآمد کمتری از مالیات بر دارایی را در آینده جمع آوری کنند. پس از راه‌اندازی و راه‌اندازی مراکز داده، مقدار قابل‌توجهی از برق و آب مصرف می‌کنند در حالی که تقریبا هیچ شغلی ایجاد نمی‌کنند.

این مبادلات عمدتا در بحث هیاهویی درباره تأثیر هوش مصنوعی بر رفاه و ثروت وجود نداشت، اما مهم هستند. اگر بنگاه‌های یقه سفید به طور اساسی مولدتر و خلاق‌تر شوند، دست کشیدن از خانه‌ها، پارک‌ها، کلینیک‌های بهداشتی و فروشگاه‌های مواد غذایی ارزشش را دارد. در صورت دستیابی به درمان سرطان، دست کشیدن از استارت‌آپ‌های غیر فناوری ممکن است ارزشش را داشته باشد. اما هر چه کشور منابع بیشتری را به بهای نوآوری های دیگر به هوش مصنوعی اختصاص دهد، آینده آن بیشتر به نتیجه دادن آن شرط بستگی دارد.