آیا سال 2026 بالاخره سال وارینگتون وولوز خواهد بود؟

به عنوان یک بازیکن، سام برگس در NRL با ساوت سیدنی رابیتوز به مقام برتری دست یافت - اما آیا اولین موفقیت او در نیمکره شمالی به عنوان مربی خواهد بود؟

بریتانیا در سال 1955 یک بزرگراه نداشت.

هنوز پنج سال از معرفی MOT فاصله داشتیم و خودروها نیازی به کمربند ایمنی نداشتند.

یک کانال تلویزیونی وجود داشت که توسط بی بی سی ارائه می شد.

کدپستی فروتن هنوز در سراسر سرزمین پخش نشده بود.

و جیره بندی هنوز در حافظه ملی بسیار باقی مانده بود، زیرا تنها یک سال قبل از آن حذف شده بود.

همه اینها تصویری را نشان می دهد که زندگی در آخرین باری که وارینگتون قهرمان لیگ شد چگونه بود.

در روز شنبه آنها 80 دقیقه با پایان دادن به انتظار 71 ساله برای قهرمانی دیگر فاصله دارند و رئیس آنها سام برگس این شانس را دارد که به عنوان یک مربی مانند دوران بازیگری درخشان، نقش مهمی را در اختیار بگذارد.

اما آیا تیم تقریبا همیشگی سوپرلیگ بالاخره می تواند از خط عبور کند و در نهایت یک قهرمانی در لیگ در عصر مدرن کسب کند؟

برگس، کاپیتان سابق تیم ملی انگلیس، کار خود را به‌عنوان سرمربی وارینگتون به‌طور جدی پیش از فصل 2024 آغاز کرد - پس از دوران غیررقابتی داریل پاول در هدایت وایر.

یک اسطوره بازی به عنوان یک بازیکن، این اولین شغل برتر او به عنوان مربی بود، پنج سال پس از بازنشستگی او پس از دوران غبطه‌انگیزش در زمین و به عنوان کمک مربی در کنار ساوت سیدنی رابیتوها.

اولین حضور در ومبلی اندکی پس از آن اتفاق افتاد، زمانی که وولوز به فینال چلنج کاپ آن فصل رسید، زمانی که تیم ویگان واریرز در راه رسیدن به یک چهارگانه شکست خورد.

دوازده ماه بعد، برنده سه گانه در انتظار هال KR دوباره آنها را در فینال شکست داد.

تیم برگس در نهایت در سال 2025 به طور کلی از حضور در پلی آف غافل شد و هشتم شد، اما در مقابل، در سال 2026 کارزار ثابتی را برای پایان دادن به رتبه سوم جدول پشت سر لیدز رتبه دوم از نظر اختلاف امتیاز ترتیب داده است.

بنابراین ممکن است انتظار داشته باشید که برگس از خودش و طرفش نسبتا خوشحال باشد، زیرا آنها برای اولین فینال بزرگ دوران تصدی خود و ملاقات با پاول آماده می شوند، کسی که الهام بخش صعود ویکفیلد از قهرمانی به قله ورزش پس از ترک وایر است.

برگس در پاسخ به این سوال که در تعهدات رسانه‌ای قبل از بازی‌اش از او پرسیده شد که آیا واقعا اینطور نیست، پاسخ داد که آیا تیمش با ظاهر شدن به عنوان رقیب پس از ناامیدکننده 2025، حق او را ثابت کرده است یا خیر.

"من از حضور در اینجا کاملا راضی هستم. حدس می‌زنم روز شنبه ساعت هشت صبح متوجه می‌شوم که چقدر راضی هستم."

گوش دادن به تفسیر BBC Radio 5 Sports Extra، BBC Radio Merseyside، BBC Radio Leeds و BBC Sounds. تماشای نکات برجسته شنبه، 3 اکتبر از ساعت 23:00 BST در iPlayer و BBC Two یکشنبه در ساعت 13:45 BST

14 سال از دوران سوپرلیگ گذشت تا وارینگتون به اولین فینال بزرگ خود رسید و امسال پنجمین باری است که آنها به اولدترافورد می‌رسند، پس از فینال‌های قبلی در سال‌های 2012، 2013، 2016 و 2018.

تیم تاثیرگذار وایر تونی اسمیت ابتدا در برابر لیدز شکست خورد و سپس دوباره به دست ویگان در سال‌های 2013 و 2016 شکست خورد - در حالی که استیو پرایس آخرین بار در سال 2018 باشگاه را به فینال بزرگ رساند و برای سومین بار متوالی توسط وریرز شکست خورد.

از آن زمان، پامچال‌ها و آبی نتوانسته‌اند رده‌های بالای این ورزش را به مشکل برسانند، با طلسم مسلط سنت هلنز از سال بعد شروع می‌شود، در حالی که ویگان و هال KR هر دو به نوبت در موقعیت فرماندهی خود قرار گرفتند.

تا اینجای کار در سال جاری، آنها به سختی مقام دوم را در فصل معمولی از دست داده اند و قهرمانان فعلی هال KR و لیدز را در پلی آف اعزام کرده اند.

با این حال، زمانی که در سال 2025 شرایط سخت بود، برگس هرگز تسلیم نشد و گفت که این اعتقاد به طرف او بود و دانستن اینکه وارینگتون یک برنامه بلندمدت دارد که اردوگاهش را با انگیزه نگه می‌دارد.

او افزود: «سال گذشته توانستم شاخه‌های سبز زیادی را ببینم که به آنجا می‌رویم.

برای انجام این کار باید بتوانید آن را باور کنید، و من به باشگاه اعتقاد داشتم، به بازیکنانی که در اختیار داشتیم و به فلسفه ای که داریم اعتقاد داشتم، بنابراین حدس می‌زنم که ما در تمام سال بسیار ثابت بوده‌ایم بدون اینکه به کسی بپریم، که این نشانه خوبی است.

ما در طول سال با چالش های زیادی روبرو بوده ایم، آنها را به خوبی به عنوان یک باشگاه مدیریت کرده ایم که این مهم بوده است."

استیو مک نامارا (راست) قبل از پیوستن به کادر مربیگری سام برگس (سمت چپ) در وارینگتون، کاتالانز دراگونز را به دو فینال بزرگ سوپرلیگ رساند.

در ابتدای فصل 2026 از کسانی که می‌دانند بپرسید کدام دو تیم در فینال بزرگ شرکت می‌کنند و تعداد زیادی وارینگتون یا ویکفیلد را انتخاب نمی‌کنند.

"سال وارینگتون است" در چند سال گذشته به چیزی شبیه به یک الگوی موسیقی در لیگ راگبی نیمکره شمالی تبدیل شده است - و توصیف می کند که چگونه یکی از بهترین تیم های لیگ که از بودجه مالی خوبی برخوردار است و از حمایت خوبی برخوردار است، همیشه به نظر می رسد، اما در آخرین مانع می افتد.

استیو مک نامارا، سرمربی سابق انگلیس، اکتبر گذشته و پس از جدایی از دوران حضورش در کاتالان‌ها، به عنوان دستیار مربی به باشگاه آمد و آنها را به چلنج کاپ و دو فینال بزرگ سوپر لیگ هدایت کرد.

او قرار است برای فصل آینده به هال اف سی بپیوندد اما برگس معتقد است که شکست های قبلی آنها در خلاء اتفاق نیفتاده است - بلکه تیمی را که در این فصل تبدیل شده اند شکل داده است.

برگس گفت: "ما در سه سال گذشته چند بازی بزرگ انجام داده ایم، بنابراین کمی تجربه داریم."

ما به عنوان یک گروه و به عنوان یک باشگاه به بلوغ رسیده ایم. باشگاه با ما به بلوغ رسیده است که مهم است.

البته، زمان برگس به عنوان یک بازیکن را می توان با یک فصل خیره کننده 2014 خلاصه کرد که در فینال بزرگ NRL با پیروزی رابیتوها به اوج رسید، زمانی که او با استخوان گونه شکسته بازی کرد و همچنین مدال کلایو چرچیل را به عنوان مرد مسابقه به دست آورد.

برگس در پاسخ به این سوال که چگونه در آن لحظه قبل از اولین فینال بزرگ خود به عنوان مربی فکر می کند، گفت: "به عنوان یک بازیکن خیلی راحت تر است.

"هر تجربه ای یک تجربه است چه به عنوان بازیکن، مربی، کارمند، دستیار و هر چیز دیگری. ما کمی تجربه در اتاق داریم.

استیو مک نامارا امسال نیز تجربیات زیادی را برای ما به ارمغان آورد که می‌تواند به چیزی کمک کند.

"ما چیزهای زیادی در گوشه خود داریم. باز هم وقتی سوت ساعت شش به صدا در می آید، باید کارهای درست را انجام دهید و عملکرد را در زمین به دست آورید."