آیا سیلوسایبین می تواند آسیب های مغزی را درمان کند؟ عصب شناس توضیح می دهد که چگونه داروهای روانگردان می توانند شکاف مراقبت از ضربه سر را پر کنند

آیا یک داروی روانگردان می تواند به بهبود مغز از آسیب های خفیف کمک کند؟ تحقیقات جدید نشان می‌دهد که سیلوسایبین، ماده‌ای که در قارچ جادویی وجود دارد، ممکن است از مغز در برابر آسیب‌های ناشی از ضربه‌های جزئی سر محافظت کند.

حتی ضربه‌های خفیف سر که به عنوان ضربه مغزی به حساب نمی‌آیند، می‌توانند خطر اختلالات عصبی مانند انسفالوپاتی تروماتیک مزمن (CTE) را افزایش دهند، بنابراین یافتن یک درمان مؤثر برای این ضربه‌ها می‌تواند برای جلوگیری از شرایط ناتوان‌کننده مفید باشد.

پژوهش جدید که در مجله Communications Biology منتشر شده است، فقط موش‌های آزمایشگاهی را شامل می‌شود، بنابراین باید کارهای بیشتری برای ترجمه این یافته‌ها به انسان انجام شود. اما نتایج اولیه به کاربرد جدیدی برای سیلوسایبین اشاره دارد - دارویی که قبلا برای طیف وسیعی از شرایط دیگر از جمله افسردگی، PTSD و بی اشتهایی مورد بررسی قرار گرفته است.

Live Science با یکی از نویسندگان مطالعه، Argel Aguilar-Valles، دانشیار علوم اعصاب در دانشگاه کارلتون در انتاریو، در مورد این مطالعه جدید و اینکه چگونه این تحقیق ممکن است در نهایت به درمان آسیب های مکرر سر تبدیل شود، صحبت کرد.

Nicoletta Lanese: در این مطالعه جدید شما بر ضربه خفیف سر تمرکز می کنید. چرا آن سطح جزئی آسیب هنوز باعث نگرانی است؟

Argel Aguilar-Valles: این کار توسط همکار ما، دکتر کریگ فریس در دانشگاه نورث ایسترن در بوستون رهبری شد. ایده این بود که بر روی تأثیر تجمعی آن ضربه‌های خفیف‌تر به سر، یا آسیب‌هایی که معمولا اتفاق می‌افتند، تمرکز کنیم. بسیاری از کودکان و سالمندان ممکن است موارد مکرر این حوادث ضربه سر را داشته باشند و لزوما منجر به درمان فوری یا بستری شدن در بیمارستان نمی شود زیرا نسبتا خفیف در نظر گرفته می شوند.

اما با گذشت زمان، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این می‌تواند منجر به اثرات تجمعی و طولانی‌مدت شود که می‌تواند بر پیامدهای سلامتی این افراد، به ویژه با افزایش سن، تأثیر بگذارد. این یک عامل خطر برای انواع مختلفی از زوال عقل است. بنابراین ایده این بود که سعی کنیم این را با نسخه خفیف تر آسیب سر [در موش های آزمایشگاهی] مدل کنیم.

بنابراین تکرار می شود - این سه ضربه است - آنها کنترل شده اند، آنها نسبتا خفیف هستند. و آنها تغییراتی را در شبکه های مغز ایجاد می کنند که در استفاده از MRI ​​[که ساختار مغز را بررسی می کند] یا MRI عملکردی [که فعالیت مغز را تجزیه و تحلیل می کند] مشهود است.

NL: پس اینها ضربه های سر هستند که با علائم مرتبط با ضربه مغزی همراه نیستند؟

AAV: مقایسه [آنچه یک موش در حال تجربه است] با آنچه ممکن است یک انسان، به خصوص در اینجا، همیشه دشوار باشد. یک راه خوب برای بیان آن این است که هیچ از دست دادن هوشیاری وجود ندارد - بنابراین در مواردی که ضربه اتفاق می افتد اما شما سیاه نمی شوید.

شواهد حاکی از آن است که آسیب‌های خفیف سر می‌تواند باعث آسیب تجمعی شود، اگر فرد در طول زمان چندین بار آن را تجربه کند. (اعتبار تصویر: Shutterstock) NL: آیا در حال حاضر چیزی برای مدیریت و درمان این اثرات خفیف وجود دارد؟

AAV: خوب، تا آنجا که من اطلاع دارم، واقعا مداخله ای وجود ندارد. من این را با فرزندانم تجربه کرده ام. گاهی اوقات از مدرسه برمی‌گردند و سپس [معلم‌ها] می‌گویند: «باشه، ضربه‌ای به سرشان زده است، یک برآمدگی دارد، اما نه هوشیاری خود را از دست می‌دهند و نه چیزی».

سپس گاهی اوقات، به دکتر مربوطه مراجعه می کنید و معمولا به شما می گویند، "خوب، فقط آنها را تحت نظر نگه دارید." اگر استفراغ، حالت تهوع وجود نداشته باشد، اگر از دست دادن هوشیاری وجود نداشته باشد، معمولا شما را به خانه می فرستند و می گویند مراقب باشید. مقداری یخ روی آن قرار دهید. شاید در چند روز آینده بیش از حد به خودتان فشار نیاورید - و همین.

هیچ مداخله ای وجود ندارد - برای مثال، اگر این [درمان] را انجام دهیم، 50 سال بعد از ابتلا به زوال عقل جلوگیری می کند. بدیهی است که چنین چیزی وجود ندارد، به ویژه هنگامی که شما نمونه های مکرر دارید و اثرات تجمعی هستند.

NL: چه چیزی باعث شد که سیلوسایبین یک درمان بالقوه امیدوارکننده برای ضربه به سر به نظر برسد؟

AAV: گروه من به طور خاص به آزمایش توانایی مولکول‌هایی که در مجموع به عنوان سایکوپلاستوژن شناخته می‌شوند، علاقه داشته است. ما این اصطلاح را ابداع نکردیم، اما اساسا به همه این داروهایی اشاره دارد که این اثرات انعطاف پذیری مغز [تغییر در ساختار و فعالیت مغز] را ایجاد می کنند. اینها شامل روانگردان های سروتونرژیک [مانند سیلوسایبین و ال اس دی، که بر گیرنده های سروتونین تأثیر می گذارند] و همچنین چیزهایی مانند کتامین یا حتی MDMA می باشد.

ما تغییراتی را در نورون های کشت داده شده در پاسخ به این داروها از نظر پیچیدگی دندریتی و افزایش تراکم ستون فقرات سیناپسی [تغییرات در سیم های ورودی و خروجی نورون ها] مشاهده می کنیم. و در داخل بدن [در حیوانات زنده]، سازماندهی مجدد عملکردی شبکه ها را نیز مشاهده می کنید. همه این داروها توانایی تحریک این مکانیسم ها را دارند. آنها این کار را از طریق اهداف دارویی مختلف انجام می دهند، اما همه آنها بر روی برخی از این اثرات انعطاف پذیری همگرا هستند.

کاستی هایی در این شکل پذیری در بیماری های روانپزشکی وجود دارد، اما بدیهی است که در اختلالات عصبی و حتی اختلالات نورودژنراتیو نیز وجود دارد، جایی که این مکانیسم های انعطاف پذیری کاملا غیرعملکردی هستند.

بنابراین، ما می‌خواستیم محدودیت توانایی این مولکول‌ها برای نجات یا ارائه برخی تسکین‌های درمانی را در شرایطی که آسیب فیزیکی یا مکانیسم‌های پاتولوژیک عصبی تخریب کننده زیربنای اختلالات دارید، آزمایش کنیم. ما مشاهده کردیم - و نه تنها ما، بلکه چندین آزمایشگاه دیگر نیز مشاهده کردند - که به نظر می رسد برخی از این مولکول ها سطحی از تسکین درمانی را ارائه می دهند. [یادداشت سردبیر: مطالعه کنونی فقط به ترومای فیزیکی توجه کرد، اما آزمایشگاه‌های دیگر شروع به کاوش سیلوسایبین برای اختلالات نورودژنراتیو کرده‌اند. ]

هنوز مشخص نیست که آیا آنها بیماری را اصلاح می کنند یا خیر، به این معنا که می توانند تغییرات پایداری را ایجاد کنند که می تواند روند اختلال را تغییر دهد. اما تاکنون، شواهد نشان می‌دهد که آنها حداقل می‌توانند به بهبود برخی از پیامدهای منفی مدل‌های تخریب عصبی یا آسیب‌های فیزیکی، مانند این مورد، کمک کنند.

ما هنوز محدودیت های این داروها را نمی دانیم. من نمی‌خواهم بگویم که آنها محدودیتی ندارند. آنچه من سعی دارم بگویم این است که دانش ما ناقص است.

NL: داروهای روانگردان به طور کامل برای شرایطی مانند افسردگی مورد مطالعه قرار گرفته اند. هم در افسردگی و هم در ضربه به سر، آیا مکانیسم های مشابهی می تواند مزایای بالقوه دارو را توضیح دهد؟

AAV: برخی از اثرات سلولی ممکن است مشابه باشند. اما شرایط زمینه ای می تواند کاملا متفاوت به نظر برسد. حتی اگر به دو مورد افسردگی فکر کنید، آنها می توانند بسیار بسیار متفاوت به نظر برسند. داروها مکانیسم های مشابهی را درگیر خواهند کرد، اما همچنین زمینه ای که این مکانیسم ها در آن رخ می دهند احتمالا بر نتیجه تأثیر می گذارد. نکته قابل توجه در مورد این داروها این است که به نظر می رسد آنها در هر دو مورد موثر هستند، بنابراین آنها مطمئنا در حال مقابله با چیزی هستند که ممکن است در هر دو موقعیت رایج باشد.

ما هنوز محدودیت های این داروها را نمی دانیم. من نمی‌خواهم بگویم که آنها محدودیتی ندارند. آنچه من سعی دارم بگویم این است که دانش ما ناقص است. ما نمی دانیم چه زمانی آنها بهتر از سایر گزینه های درمانی بالقوه عمل خواهند کرد.

من احساس می‌کنم زمانی که استفاده بالینی آن‌ها گسترده‌تر شود و ما تصور بهتری از نحوه عملکرد آن‌ها در جمعیت‌های ناهمگونی که پزشکان در زندگی واقعی دارند، داشته باشیم. در مدل‌های حیوانی ما، شرایط بسیار بسیار کنترل‌شده و همگن است، بنابراین آنها به روشی خاص و مشابه پاسخ می‌دهند، در حالی که در کلینیک، شما تفاوت زیادی [در پاسخ‌ها] مشاهده می‌کنید.

NL: آیا دلیلی وجود دارد که فکر کنیم سیلوسایبین نسبت به سایر روان پلاستوژن ها امیدوارکننده تر است؟

AAV: من فکر می‌کنم تمرکز زیادی روی سیلوسایبین به این دلیل بوده است که یکی از روان‌گردان‌هایی است که هم در کلینیک و هم در محیط‌های بالینی آزمایش شده است.

من یک پزشک نیستم، اما یکی از دلایل محبوبیت سیلوسایبین نسبت به دیگران طولانی بودن سفر روانگردان است. چند ساعتی است. اگر با چیزی مانند ال اس دی بروید، عمر آن بسیار بیشتر خواهد بود. در حالی که فرد تحت تأثیر دارو قرار دارد و در حال انجام سفر است، نیاز به نظارت بالینی وجود دارد، بنابراین از نظر لجستیکی بسیار چالش برانگیز است که جلساتی با روانگردان ها برای مدت طولانی برگزار شود.

این نیز انگیزه تحقیقات پیش بالینی، مانند ما، برای تمرکز بر روی این دارو است، برخلاف سایرین که ممکن است اثرات مشابهی داشته باشند. از منظر ترجمه بالقوه، ممکن است مطالعه این دارو شرط مطمئن‌تری باشد.

NL: در آزمایش‌های بالینی داروهای روان‌گردان، دانشمندان اغلب از دوز بسیار کمی برای جلوگیری از ایجاد اثرات توهم‌زای قوی استفاده می‌کنند. آیا این یک هدف با موش ها بود؟

AAV: نه، آنها احتمالا چیزی را تجربه می کنند - این دوز نسبتا بالایی است. بسیاری از مردم 1 میلی گرم سیلوسایبین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن خود استفاده می کنند. در این مورد، آنها از 3 میلی گرم در کیلوگرم استفاده می کردند و بر اساس مطالعات تصویربرداری قبلی بود که اثرات این دارو را بررسی کردند.

یکی از معیارهایی که ما استفاده می کنیم "پاسخ به انقباض سر" است، که یک معیار رفتاری است که معمولا در کار جوندگان برای آزمایش پتانسیل توهم زایی یک دارو استفاده می کنیم. این یک حرکت بسیار سریع سر است که در پاسخ به روانگردان های سروتونرژیک رخ می دهد. این یک پاسخ رفتاری است که با پتانسیل توهم زایی مرتبط است و کاملا نیست.

برای سیلوسایبین، به خوبی مشخص شده است به این معنا که با واسطه گیرنده سروتونین 5-HT2A [در جوندگان]، که همان گیرنده ای است که واسطه توهمات و سفر روانگردان در انسان است.

مطالعه جدیدی که Aguilar-Valles هم‌نویسنده آن بود، فقط موش‌ها را بررسی کرد. برای درک اینکه آیا سیلوسایبین می‌تواند برای انسان‌هایی که آسیب‌های سر دارند مفید باشد، کار بیشتری لازم است. (اعتبار تصویر: dra_schwartz از طریق گتی ایماژ) NL: چه تغییرات قابل توجهی در این مطالعه در موش‌ها مشاهده کردید؟

AAV: اندازه‌گیری‌ها تقریبا سه هفته پس از آسیب انجام شد. اگر به یک انسان فکر می کنید نسبتا کوتاه است، اما برای موش، همه چیز از نظر متابولیک و فیزیولوژیکی بسیار سریعتر اتفاق می افتد. حداقل شواهدی مبنی بر افزایش فسفوریلاسیون تاو [تغییرات در پروتئین خاص مغز مرتبط با آلزایمر] وجود داشت، و این با درمان با سیلوسایبین معکوس شد. این مطمئنا یک یافته شگفت‌انگیز بود، و معتقدم ارزش پیگیری دارد.

اما همچنین ارتباط بیش از حد - اتصال عملکردی مغز در جوندگان تحت درمان با ضربه های سر واقعا به طور چشمگیری تحت تأثیر قرار گرفت. آنها نه تنها بهبود یافتند بلکه به سطوح بالاتری نسبت به حیوانات گروه کنترل رفتند.

ما واقعا نمی دانیم معنای آن چیست، اما مطمئنا این که چگونه شبکه ها بیش از حد به هم متصل شدند بسیار قابل توجه است. و امیدوارم که این به معنای چیزی مثبت برای حیوانات باشد. اما سطح بازیابی آن معیار خاص قطعا تعجب آور بود.

NL: و این اثرات در سراسر مغز دیده شد؟

AAV: اثراتی در بسیاری از نواحی مغز وجود داشت - تالاموس، هیپوکامپ، عقده‌های قاعده‌ای، و تمام قسمت‌های مختلف قشر مغز و غیره. یکی از مواردی که در این مطالعه برجسته شد، اتصال هسته‌های دوپامینرژیک [مرکز تولید دوپامین در وسط مغز] بود. اتصال آنها واقعا با ضربه ها و سپس درمان با سیلوسایبین به طور اساسی تغییر می کند.

این مناطق تعدیلی، مناطق دوپامینرژیک، در یک قسمت از مغز متمرکز هستند، اما عملکرد کلی مغز را تحت تاثیر قرار می دهند زیرا دارای این ارتباطات گسترده هستند. بنابراین آنها برای بسیاری از عملکردها بسیار حیاتی هستند، و ما اثراتی را در این مناطق می بینیم - این واقعا جالب است.

ن.ل.: آیا معلوم است که قدرت سفر روانگردان ربطی به میزان سود دارد؟

AAV: در حال حاضر این یک موضوع داغ در زمینه روانگردان است که آیا شدت تجربه روانگردان ارتباطی با اثرات مفید دارد یا خیر. شما می توانید موقعیت هایی مانند ترومای روانی را در مقابل آسیب های فیزیکی تصور کنید، جایی که این سفر ممکن است بخشی از مکانیسم های درمانی باشد. در جلسات توضیح پس از درمان روانگردان آشکار می شود، جایی که به نظر می رسد در برخی موارد، تجربه روانگردان اساسی است.

اما اینها معیارهای نسبتا همبستگی هستند - اگر این دو در یک زمان اتفاق بیفتند، به این معنی نیست که آنها به طور علی با هم مرتبط هستند. بنابراین این چیزی است که به طور فعال در حال آزمایش است. یکی از راه‌ها توسعه این آنالوگ‌های غیر توهم‌زا است که ظاهرا مکانیسم‌های انعطاف‌پذیری مشابهی را ایجاد می‌کنند که همتایان روان‌گردان خود [بدون ایجاد سفر] انجام می‌دهند.

من فکر نمی کنم که ما هنوز اولین کارآزمایی بالینی را با این داروها داشته باشیم. برخی از آنها ممکن است فقط برای ایمنی تحت آزمایشات بالینی فاز I قرار گرفته باشند، اما من معتقدم هیچ یک از آنها هنوز در آزمایشات فاز دوم (که در آن اثربخشی آنها برای شرایط خاص بررسی می شود) آزمایش نشده اند.

NL: با توجه به اینکه این کار در موش‌ها انجام می‌شود، مراحل بعدی برای تبدیل آن به درمان برای مردم چیست؟

AAV: گسترش مشاهدات، مانند سایر گروه‌ها - بررسی اینکه اگر ماه‌ها پس از رویدادها این درمان را انجام دهید، چه اتفاقی می‌افتد. هنوز برای من مشخص نیست که آیا با این مدلی که داریم، ماه‌ها بعد اثراتی خواهید داشت یا خیر.

ما برخی معیارهای همبستگی داریم که به طور بالقوه بیان BDNF [ژنی برای فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز، که به نورون ها در رشد اتصالات کمک می کند] و همچنین سطوح گیرنده آن به نام TrkB افزایش می یابد. این احتمالی است که نیاز به بررسی بیشتر دارد و تلاش می شود تا دریابیم که آیا این عوامل نوروتروفیک برای تأثیراتی که می بینیم بسیار مهم هستند یا خیر.

و بدیهی است که سفر روانگردان هنوز یک مسئله بالقوه است. اما آزمایش اینکه آیا این مشتقات غیر توهم زا همان اثرات ماندگاری را دارند که همتایان توهم زا خود دارند یا خیر - بسیار مهم خواهد بود و در برخی موارد می تواند به طور بالقوه ترجمه [به درمان] را تسهیل کند. زیرا واکنش همه افراد به این ترکیبات توهم زا یکسان نیست و همه خطرات یکسانی ندارند.

NL: من فرض می کنم گزینه های غیر روانگردان ممکن است برای کودکان بهتر باشد، برای مثال؟

AAV: ما نمی دانیم عواقب [استفاده از روانگردان] در مغز در حال رشد چیست. داده های کافی وجود ندارد واضح است که قبل از توصیه به استفاده از این داروها باید آن را حل کرد، و شاید برخی از این مشتقات غیر توهم زا ممکن است پاسخگوی آن باشند - برای مواردی که واقعا نمی خواهید یک تجربه روانگردان کامل را القا کنید.

همچنین اسکیزوفرنی و دسته ای از تشخیص های روانپزشکی دیگر با روان پریشی مرتبط با آنها وجود دارد - از رویدادها یا دوره های دوقطبی یا روان پریشی - که ممکن است نخواهید از روانگردان سروتونرژیک استفاده کنید.

انحصاری Live Science Pro

«این احتمالا امن‌ترین زمان برای انجام ورزش فوتبال است»: متخصص ضربه مغزی توضیح می‌دهد که چرا مطالعه ویروسی CTE ممکن است آنقدرها هم که به نظر می‌رسد ترسناک نباشد.

"هر بار هیجان زده می شود - بوم - فرو می ریزد": چگونه سگ های مبتلا به نارکولپسی به دانشمندان کمک کردند تا این اختلال را درک کنند

آیا استروژن از زوال عقل محافظت می کند؟ و اگر چنین است، چه کسی باید آن را مصرف کند؟

NL: با نگاهی به آینده برای پنج تا 10 سال آینده، امیدوارید چه چیزی را در این زمینه ببینید؟

AAV: اشتیاق زیادی در این زمینه وجود دارد و فشار زیادی برای تلاش برای توصیف و درک بهتر این داروها، از دیدگاه پایه یا سطح سلولی تا سطح امواج مغزی و سپس اثرات روانی وجود دارد. بنابراین رشته های مختلف زیادی در مطالعه این داروها دخیل هستند، و به نظر من این واقعا هیجان انگیز است. امیدواریم که به دانش زیادی در مورد این داروها منجر شود - نه تنها اثرات آنها بلکه محدودیت ها و خطرات بالقوه آنها.

امیدواریم که ما به عنوان دانشمندان رویکرد متعادلی داشته باشیم تا بتوانیم واقعا تشخیص دهیم که در چه مواردی [درمان روانگردان] واقعا مفید خواهد بود و در چه مواردی خطرات بر فواید آن بیشتر است. درک آن بسیار مهم خواهد بود.

پتانسیل زیادی وجود دارد، اما باید با احتیاط پیش برویم.

این مصاحبه برای وضوح، فشرده و کمی ویرایش شده است. این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.