آیا فشار بریتانیا بر اسرائیل به نتانیاهو کمک کرد یا مخالفان او را به قدرت نزدیک کرد؟ - تجزیه و تحلیل

تنها چند هفته قبل از اینکه اسرائیل به پای صندوق های رای برود، بریتانیا و برخی از متحدانش تحریم ها و ممنوعیت های جدیدی را برای هدف قرار دادن شهرک های اسرائیل وضع کردند. نتایج انتخابات روز سه‌شنبه ممکن است محدودیت‌های فشار خارجی را نشان دهد. وقتی اد میلیبند، وزیر امور خارجه بریتانیا در 8 سپتامبر اقدامات جدیدی را علیه شهرک‌های اسرائیلی اعلام کرد، اصرار داشت که بریتانیا تلاش نمی‌کند بر انتخابات اسرائیل تأثیر بگذارد. «من به هیچ وجه نمی‌خواهم در آن انتخابات دخالت کنم.

من سیاست دولت بریتانیا را مشخص کرده‌ام و به صراحت اعلام کرده‌ام که دعوای ما با مردم اسرائیل نیست، بلکه با سیاست‌های دولت نتانیاهو است.» پاسخ میلی‌بند در پاسخ به نگرانی‌هایی بود که نمایندگان مختلف از جمله تام توگندات وزیر امور خارجه در سایه ابراز داشتند که تحریم‌ها و زمان‌بندی آنها می‌تواند به کمپین‌های بین‌المللی کمک کند. منتظر تغییر مسیر یک دولت مخالف اسرائیل نباشید.

با رأی گیری اسرائیلی ها در 27 اکتبر، آیا تحریم های اعلام شده توسط دولت های خارجی می تواند به تضعیف نخست وزیر مورد انتقاد آنها کمک کند، یا در عوض استدلال نتانیاهو مبنی بر اینکه اسرائیل توسط جامعه بین المللی متخاصم مورد توجه قرار گرفته است را تقویت می کند؟ پاسخ ساده نیست. نظرسنجی‌های خروج نشان می‌دهد که بلوک نتانیاهو از 61 کرسی لازم برای اکثریت پارلمانی فاصله دارد، اما با این وجود در مجموع آرای بیشتری نسبت به بلوک تغییر دارد.

لیکود به مراتب از یاشار آیزنکوت پیشی گرفته است، که نظرسنجی های پیش از انتخابات نشان داده بودند که می تواند عملکرد بسیار بهتری داشته باشد. البته، هیچ یک از این نتایج ثابت نمی کند که فشار بین المللی بر نحوه رأی دادن اسرائیلی ها تأثیر گذاشته است. اما این راهبردی را روشن می کند که سعی در تغییر سیاست اسرائیل از طریق فشار اقتصادی و دیپلماتیک داشت. گسترش، از جمله ممنوعیت واردات کالاهای شهرک سازی و محدودیت هایی که افراد و شرکت ها را هدف قرار می دهد

شرکت‌هایی که در رشد شهرک‌سازی نقش دارند. دولت بریتانیا مدعی است که این اقدامات، فعالیت شهرک سازی را هدف قرار می دهد، نه اسرائیل را در مرزهای شناخته شده بین المللی خود. بریتانیا پیش از این ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی و بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی را در ژوئن 2025، در کنار استرالیا، کانادا، نیوزیلند و نروژ، با استناد به ادعای تحریک خشونت علیه فلسطینی ها تحریم کرده بود.

بنابراین، اقدامات سپتامبر 2026 به جای تلاشی منفرد برای مداخله در مبارزات انتخاباتی، بخشی از وخامت گسترده‌تر روابط بود. میلیبند استدلال کرد که جامعه بین‌المللی نمی‌تواند با ادامه گسترش شهرک‌سازی کنار بیاید و نتانیاهو اسرائیل را «امنیت کمتری» می‌کند.

اما زمانی که تنها چند هفته قبل از برگزاری انتخابات مهم، اقدامات تنبیهی را اعلام می‌کند و علنا استدلال می‌کند که سیاست‌های رهبر فعلی به امنیت کشور آسیب می‌زند، مرز بین فشار سیاست و فشار انتخاباتی مبهم‌تر می‌شود. بر سیاست اسرائیل تاثیر می گذارد.

بر اساس این گزارش، گیدئون ساعر، وزیر امور خارجه اسرائیل از میلیبند خواسته بود که اقدامات را تا پس از رای گیری به تعویق بیندازد و برخی از مقامات بریتانیایی گفته اند که انتظار گزینه بهتری است. نگرانی این بود که این اعلامیه می تواند به نتانیاهو فرصتی بدهد تا خود را به عنوان دفاع از اسرائیل در برابر فشارهای خارجی معرفی کند، و به طور بالقوه به جای تضعیف موقعیتش، موقعیتش را تقویت کند و نه تضعیف کند.

در 8 سپتامبر، ساعار با متهم کردن بریتانیا به «مداخله آشکار در امور یک کشور مستقل و در فرآیند انتخابات آن» پاسخ داد و آن را «تلاش کاملا غیرقابل قبول یک دولت خارجی برای اعمال نفوذ خارجی در بحبوحه مبارزات انتخاباتی» خواند.

تمایزی بین پذیرش آگاهانه یک خطر سیاسی و جستجوی عمدی یک نتیجه انتخاباتی خاص وجود دارد. فشارها چگونه ممکن است در اسرائیل نقش داشته باشد؟ حداقل دو اثر محتمل و بالقوه همزمان وجود دارد. برای نتانیاهو و حامیانش، این اقدامات می‌تواند این استدلال قدیمی را تقویت کند که دولت‌های خارجی بدون توجه به نگرانی‌های امنیتی اسرائیل نسبت به اسرائیل خصمانه هستند. تحریم‌ها نه شواهدی مبنی بر آسیب رساندن به سیاست دولت، بلکه تلاش بازیگران بین‌المللی برای دیکته کردن تصمیم‌های اسرائیل.

نتانیاهو می تواند خود را به عنوان مدافع حاکمیت ملی در برابر فشارهای خارجی معرفی کند. با این حال، برای مخالفان نتانیاهو، همین اقدامات می تواند این استدلال را تقویت کند که سیاست های او به جایگاه بین المللی اسرائیل آسیب رسانده و پیامدهایی ایجاد کرده است که دولت دیگری باید آن را اصلاح کند. انزوای دیپلماتیک ممکن است نه به عنوان یک حمله خارجی، بلکه به عنوان هزینه رویکرد دولت فعلی در قبال فلسطینی ها و شهرک سازی در کرانه باختری تلقی شود.

رای دهندگان اسرائیلی پس از سال ها جنگ و تحولات عمیق امنیتی وارد این انتخابات شدند. پیامدهای 7 اکتبر، اعتماد به مدیریت دولت در امنیت ملی، آینده معافیت‌های سربازی برای مردان حریدی (فراترودوکس) و هزینه زندگی، همگی مشوق‌های کلیدی برای حمایت یا رد وضعیت موجود نتانیاهو ارائه می‌کنند. مشارکت بالای انتخابات و ضعف نتانیاهو نمی‌تواند در مورد اکثریت بلوک‌های خود در نظر بگیرد. رای دهندگان، یا اینکه تحریم ها حمایت را بین اردوگاه ها تغییر داد. پس فشارها چه کرد

دولت بریتانیا می گوید هدف از اقداماتش محدود کردن فعالیت های اقتصادی حامی گسترش شهرک سازی و حفظ امکان راه حل دو دولتی است. موفقیت این اقدامات در نهایت باید بر اساس آن اهداف ارزیابی شود: آیا محدودیت ها اجرا می شوند، آیا آنها بر فعالیت های شهرک سازی تأثیر می گذارند، و آیا محاسبات افراد درگیر را تغییر می دهند.

اگر هزینه‌های قابل‌توجهی را تحمیل کنند، ممکن است بر سیاست اسرائیل تأثیر بگذارند، صرف نظر از اینکه کدام دولتی در نهایت روی کار خواهد آمد. هیچ‌یک از این دو نتیجه را نمی‌توان صرفا با شمارش کرسی‌ها مشخص کرد. سؤال گسترده‌تر این است: آیا دولت‌های خارجی می‌توانند بدون تقویت نیروهای سیاسی که امیدوارند بر اسرائیل تأثیر بگذارند، بر اسرائیل فشار وارد کنند؟ این انتخابات پاسخ قطعی ارائه نکرده است. در حال حاضر، شواهد از نتیجه گیری خاموش تری پشتیبانی می کند: فشار بین المللی بخشی از بحث انتخاباتی اسرائیل شد، اما ارقام انتخاباتی موجود ثابت نمی کند که نتیجه را تغییر داده است.

اینکه آیا این محاسبات رای دهندگان اسرائیلی را تغییر داده است یا در نهایت سیاست دولت اسرائیل را تغییر خواهد داد، یک سوال جداگانه باقی می ماند.