آیا مراکز داده مقصر افزایش قیمت برق هستند؟

—ماموث—گتی ایماژ

بحث مرکز داده در سراسر کشور بیداد می کند، و اغلب بر یک سوال متمرکز است: مراکز داده چقدر قبض برق را بالا می برند؟

اما بیشتر آمریکایی‌ها از این که بدانند صورتحساب‌های آن‌ها همچنان بالا می‌رود شگفت‌زده می‌شوند - حتی اگر هیچ مرکز داده‌ی ابر مقیاس‌کننده جدیدی ظاهر نشود. و این یک سوال آشکارتر را ایجاد می کند: چرا ایالات متحده هنوز اقتصاد خود را بر اساس یک مدل سودمند 100 ساله که برای اوایل دهه 1900 ساخته شده بود اداره می کند؟

استفاده از این سیستم تحویل برق قدیمی در دوران مدرن پیامدهای بزرگ و گسترده ای دارد. نرخ برق در پنج سال گذشته 30 درصد افزایش یافته است و یک خانواده معمولی آمریکایی سالانه 300 دلار اضافی پرداخت می کند. شرکت های برق حداقل در هشت ایالت به طور پیشگیرانه خدمات برق را قطع می کنند. و برخی از ایالت‌ها به تهدیدات آتش‌سوزی‌های فاجعه‌بار که اغلب توسط تجهیزات خدماتی خودشان جرقه می‌زند، پاسخ می‌دهند. در همین حال، رویکردهای ابزار منسوخ برای برآورده کردن تقاضای پیش‌بینی‌شده مرکز داده هایپراسکیلر، هزینه‌های بالاتری را برای پرداخت‌کنندگان نرخ معمولی تهدید می‌کند.

به عنوان یک کشور، ما باید متعهد شویم که فناوری‌های جدیدی مانند ذخیره‌سازی انرژی خورشیدی و باتری را به هم پیوند دهیم، به افراد و جوامع کنترل بیشتری بر تولید و عرضه برق بدهیم، و ارزان‌ترین و پاک‌ترین راه را برای رفع نیازهای برق خود ارائه دهیم. با این حال، سیستم قدیمی انحصاری خدمات شهری، انگیزه‌های قدرتمندی برای شرکت‌ها ایجاد می‌کند تا علیه نیاز عمومی به انرژی پاک و ارزان عمل کنند و مکانیسم‌های نظارت عمومی موجود را خنثی کنند.

تسریع پیشرفت‌های فن‌آوری برای تولید برق محلی و انعطاف‌پذیری شکاف بین مدل قدیمی منسوخ شده و فرصت‌های یک سیستم برق مدرن را بیشتر می‌کند.

اگر منصف باشیم، سیستم باستانی ما در آن زمان منطقی بود. از زمان ظهور تولید برق، رهبران سیاسی به منافع عمومی این منبع ضروری و اینکه انحصار تحویل - یک مجموعه سیم واحد به هر خانه یا تجارت - عاقلانه بود اعتقاد داشتند. سپس، یکی پس از دیگری، ایالت ها برای اعطای انحصار به شرکت های انتفاعی بر تحویل برق در ازای نظارت دولتی، معامله کردند. این مدل نظارتی دولت به ایالت به سرعت شکست خورد، زیرا شرکت های برق در صنایع غیرقانونی گمانه زنی کردند و هزینه ها را پنهان کردند.

فروپاشی شرکت های بزرگ هلدینگ خدمات شهری در دهه های 1920 و 1930 به رکود بزرگ کمک کرد و قوانین فدرال جدید را خواستار شد. در سال 1935، قانون شرکت سهامی عام المنفعه تغییرات متعددی را برای جلوگیری از افراط در صنعت آب و برق ایجاد کرد، از جمله فروپاشی شرکت های هلدینگ چند شرکت و تنظیم دستورالعمل هایی برای جلوگیری از تکرار ادغام هایی که منافع عمومی را تهدید می کند.

این چارچوب نظارتی بازنگری شده برای 50 سال دیگر ادامه داشت، اما از آنجایی که فلسفه اقتصادی «بزرگتر، بهتر» در سیاست ملی ما در دهه‌های 80 و 90 جا افتاد، شور و نشاط یکپارچگی بازار صنعت آب و برق را نیز فرا گرفت. از اواسط دهه 90 تا 2015، ادغام‌ها تعداد شرکت‌های تاسیساتی متعلق به سرمایه‌گذاران را تقریبا به نصف کاهش داد، حتی با افزایش 20 درصدی مصرف برق.

ناقوس مرگ رقابت بازار در سال 2005 اتفاق افتاد، زمانی که کنگره مفاد کلیدی قانون 1935 خود را لغو کرد و ممنوعیت مشارکت های سیاسی سودمند را لغو کرد، نظارت فدرال را به شدت کاهش داد و نفوذ سیاسی را به طور چشمگیری افزایش داد. تعداد کمتر و بزرگ‌تر شرکت‌های برق به معنای قدرت بیشتر برای سهامداران و خدمات ضعیف‌تر برای مصرف‌کنندگان بوده است.

شرکت های آب و برق تنها با درهم شکستن رقبای بالقوه این قدرت را تقویت کرده اند. آن‌ها از حفره‌های موجود در قوانین برنامه‌ریزی زیرساخت‌ها برای ساخت پروژه‌های حیوانات خانگی استفاده کرده‌اند که به‌طور مؤثری واردکنندگان جدید را حذف می‌کنند. آنها لابی کرده اند برای قوانین «حق اولین امتناع» برای دریافت اولین اطلاعات در مورد داشتن تیرها و سیم های جدید. آنها لایه‌هایی از بررسی دقیق و زمان‌بر و هزینه‌های بالا را به فرآیند اتصال به شبکه برای آرایه‌ها و باتری‌های خورشیدی جدید اضافه کرده‌اند. آنها همچنین به شدت لابی کرده اند تا صرفه جویی در مصرف انرژی از پروژه های خورشیدی پشت بام را کاهش دهند.

این مدل قدیمی و گران قیمت به طور فزاینده ای در تضاد با نوآوری های فن آوری قابل توجهی است که در تولید و توزیع برق در حال انجام است. تحقیقات Rewiring America نشان می‌دهد که تقریبا تمام تقاضای پیش‌بینی‌شده از مراکز داده را می‌توان با دارایی‌های انرژی پاک مسکونی یا تجاری مانند خورشیدی، باتری‌ها و پمپ‌های حرارتی، بسیار سریع‌تر و مقرون‌به‌صرفه‌تر از سرمایه‌گذاری‌های ترجیحی شرکت‌ها مانند نیروگاه‌های بزرگ و خطوط انتقال برآورده کرد.

به طور مشابه، پروژه‌های خورشیدی اجتماعی را می‌توان در عرض چند ماه ساخت و برق را در میان بسیاری از «مشترکین» (از جمله اجاره‌کنندگان و دیگرانی که معمولا از پذیرش خورشیدی پشت بام کنار گذاشته می‌شوند) به اشتراک گذاشت. به همین دلیل است که کارشناسانی مانند من معتقدند که منابع محلی می‌توانند مستقیما هزینه‌های انرژی را برای میلیون‌ها مصرف‌کننده کاهش دهند و به طور همزمان شبکه‌ها را در برابر رویدادهای آب و هوایی مانند آتش‌سوزی یا طوفان مقاوم‌تر کنند.

به عنوان مثال، گیگاوات خورشیدی روی پشت بام نصب شده توسط صاحبان خانه و مشاغل کالیفرنیا، تنها در سال 2024 بیش از 2 میلیارد دلار صرفه جویی در تمام مشتریان خدمات شهری در ایالت داشته است. بسیاری از کالیفرنیایی‌ها باتری‌هایی را به سیستم‌های خورشیدی خود وصل کرده‌اند که به آنها امکان می‌دهد در دوره‌هایی که قیمت‌های عمده فروشی بسیار بالاست، برق را به شبکه ایالتی ارسال کنند و هزینه‌ها را برای همه کاهش دهند. اما سه شرکت بزرگ دولتی تحت مالکیت سرمایه‌گذاران تنها شکایت دارند، زیرا این پس‌اندازهای مصرف‌کننده از سرمایه‌گذاری‌های مصرف‌کننده منجر به سود بزرگ سهامداران نمی‌شود.

ما می‌توانیم مراکز داده – یا تقاضای انرژی بزرگ بعدی – را از افزایش قبض‌های انرژی جلوگیری کنیم، اما این امر مستلزم اذعان به دو حقیقت اساسی است.

اول، خرابی های پرهزینه شبکه امروزی در قدرت های انحصاری بیش از حد است که اپراتورهای شبکه انتفاعی را در مقابل کارآفرینان و مشتریانی قرار می دهد که می توانند برق پاک را برای خود و دیگران تولید و مدیریت کنند. برای مثال، شرکت‌های برق فقط می‌توانند خورشیدی روی پشت بام را مسدود کنند، زیرا آنها انحصار عمومی بر قطب‌ها و سیم‌هایی که آرایه‌ها به آنها متصل می‌شوند دارند.

دوم، تنها شکستن شرکت‌های انتفاعی و حذف انگیزه سود از تحویل برق می‌تواند به انگیزه‌های انحرافی که شرکت‌های انتفاعی را به سواستفاده از بازار و قدرت سیاسی خود سوق می‌دهد، پایان دهد.

اگر توزیع برق محلی را به یک سرویس عمومی تبدیل کنیم، شرکت های آب و برق بازسازی شده تنها زمانی سود خواهند برد که خدمات ارزشمندی ارائه کنند، نه اینکه فقط یک چیز بسازند. راه‌حل‌های برق پیشنهادی آن‌ها برای مراکز داده هوش مصنوعی (یا هر چیز دیگری) باید به اندازه انرژی ارائه‌شده توسط تولیدکنندگان مستقل یا شبکه‌های مشتریانی که از انرژی خورشیدی، باتری‌ها و پمپ‌های حرارتی محلی استفاده می‌کنند، مقرون‌به‌صرفه باشد.

مانند انحلال AT&T توسط دولت فدرال پنجاه سال پیش، جدا کردن عملکرد عمومی اجرای شبکه از عملکرد رقابتی ارائه خدمات (تلفن و مودم در مورد AT&T، برق خورشیدی محلی در مورد ابزار برق) می‌تواند هزینه‌ها و نوآوری‌های کمتری را ایجاد کند - مانند شبکه فیبر نوری اصلی که اینترنت مدرن را به وجود آورد.

مدل انحصار برق شکست خورده است، زیرا قادر به تطبیق برنامه ریزی مرکزی و سود خصوصی با دموکراسی برق است که توسط فناوری مدرن امکان پذیر شده است. اگر شرکت‌های انحصاری را که سد راه هستند از بین ببریم، می‌توانیم سیستم خدمات خود را به گونه‌ای بازسازی کنیم که بهترین منابع را از بازارهای منصفانه و باز که توسط اپراتورهای شبکه پاسخگو اداره می‌شوند، استفاده کنیم. بازگرداندن مسئولیت عمومی به ما این امکان را می دهد که شبکه ای تمیزتر، کارآمدتر و انعطاف پذیرتر بسازیم، بهتر بتواند با چالش های اقتصاد مدرن مقابله کند و به وعده این خدمات عمومی که آمریکایی ها می توانند به آن وابسته باشند عمل کنیم.