آیا مورمون ها متمایز بودن خود را از دست می دهند؟

مورمون ها گاهی اوقات خود را "مردم عجیب و غریب" می نامند و از نظر آماری نیز چنین بوده اند. در مقایسه با پروتستان ها، کاتولیک ها، یهودیان و بودایی ها، قدیسان آخرالزمان نرخ تولد بالاتر، نرخ ازدواج بالاتر و خانواده های بزرگتر دارند. آنها همچنین دارای نرخ نگهداری نسبتا بالایی هستند - به این معنی که کسانی که در کلیسای عیسی مسیح قدیسین روزهای آخر متولد شده اند تمایل دارند مادام العمر عضو باقی بمانند. اما اخیرا همه این الگوهای قدیمی شروع به تغییر کرده اند.

جانا ریس، مورخی که ایمان LDS را مطالعه می کند، به من گفت که کلیسا دقیقا با یک بحران روبرو نیست - بیشتر یک دره جمعیتی است تا یک صخره. اما تا سال 2024، تنها حدود نیمی از جوانانی که در کلیسا به دنیا آمده‌اند در کلیسا باقی می‌مانند - از بیش از 80 درصد در دهه 1980. بر اساس تجزیه و تحلیل سوابق کلیسا توسط الکس باس، دانشمند داده مستقل، نرخ ازدواج آن از سال 2011 10 درصد کاهش یافته است، و در 40 سال گذشته، تعداد تولدهای ثبت شده سالانه به ازای هر 1000 عضو LDS از 25 به پنج کاهش یافته است.

اگر ویژگی مقدسین آخرالزمان تا حدودی با ازدواج های زودهنگام آنها، مینی ون های پر از بچه و وفاداری آنها به کلیسا تعریف می شد، به نظر می رسد که برخی از این ویژگی ها از بین می رود.

مشکلات مربوط به میزان زاد و ولد و نگهداری کلیسای LDS بسیار منحصر به فرد نیست: مردم در ایالات متحده بچه های کمتری به دنیا می آورند و مذهب را تقریبا در سراسر جهان ترک می کنند. داگ اندرسن، سخنگوی کلیسا، در ایمیلی به من نوشت که «سوابق رسمی کلیسا نشان دهنده افزایش پیوسته در سطح جهانی هم در عضویت و هم مشارکت است»، تا حدی به این دلیل که رکورد تعداد نوکیشان در سراسر جهان پیوسته است.

با این حال، شیب جمعیتی مشکلی است که رهبر جدید کلیسا، دالین اوکس، به آن توجه کرده است. در زمان پیامبر قبلی کلیسا، ذکر خانواده در کنفرانس دوسالانه کلیسا کمتر و دورتر بود. اما امسال، اوکس در اولین سخنرانی خود در کنفرانس پس از پیامبر شدن، هشداری صادر کرد: اگرچه میزان ازدواج و زاد و ولد کلیسا بهتر از میانگین ایالات متحده بود، اما به میزان قابل توجهی کاهش یافته بود.

او گفت: «ما یک کلیسای خانوادگی هستیم، و از «اعلامیه خانواده» در سال 1995 نقل کرد که زمانی بر دیوارهای بسیاری از خانه‌های LDS آویزان بود: «فرمان خدا برای تکثیر و پر کردن زمین به فرزندانش همچنان به قوت خود باقی است.»

از برخی جهات، آنچه که اکنون برای LDS اتفاق می افتد همان چیزی است که برای هر دینی که فراتر از هسته ای از مؤمنان قوی رشد می کند، اتفاق می افتد. متیو بومن، رئیس مطالعات مورمون در دانشگاه فارغ التحصیل کلرمونت، به من گفت که با گذشت زمان، لبه‌های خاص‌تر یک دین - برای مثال، جمعه‌های بدون گوشت کاتولیک - می‌تواند تا زمانی که بیشتر شبیه فرهنگ اصلی آمریکا و پروتستانیسم اصلی شود، از بین برود.

(کلیسا اکنون از استفاده از کلمه "مورمون" به عنوان نام مستعار برای اعضای ایمان منصرف می شود، اما این اصطلاح هنوز در نام های خاص مانند عنوان بومن یا کتاب مورمون استفاده می شود.) برای او، تغییرات جمعیتی در LDS نشان می دهد که "فرآیند طولانی یکسان سازی اکنون قابل توجه تر می شود."

جاستین دایر، استاد دین در دانشگاه بریگام یانگ، به من گفت که در مقایسه با فرقه‌های پروتستان، مانند روش‌گرایی، به نظر می‌رسد LDS در حفظ جوانان خود بهتر عمل می‌کند. اما رایان برگ، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس، استدلال می‌کند که این مقایسه درستی نیست، زیرا حتی اگر کسی از متدیست به لوتری تغییر مسیر دهد، هنوز تقریبا همان اعتقادات پروتستانی را دارد. و حفظ پروتستانتیسم به طور کلی، در 70 درصد، بسیار فراتر از کلیسای LDS است.

احتباس کمتر ممکن است پیامدهای بیشتری برای کلیسای LDS نسبت به متدیست ها داشته باشد. تعداد جوانان کمتر به معنای مبلغ کمتر است. و تعداد اعضای کمتر به این معنی است که کار کلیساهای عامل، که به صورت داوطلبانه در سطوح محلی و منطقه ای رهبری می شوند، بر عهده افراد کمتری خواهد بود. جانا ریس گفت که در گذشته، ساختار قوی کلیسا برای بچه ها (یکشنبه مدرسه، برنامه های جوانان، رقص های منطقه ای و اردوهای خوابیده) جوانان را به کار تبلیغی کشانده بود، که معمولا معادل عضویت مادام العمر است، اما به نظر می رسد این فرمول اکنون در حال شکست است.

(او خود یکی از اعضای LDS است.) "کلیسا در گذشته بسیار عالی بوده است و بسیاری از کارهای مشابهی را انجام می دهد که در آن زمان بسیار موفق بودند. بنابراین قابل درک است که چرا رهبران دست خود را به نوعی فشار می دهند و می گویند: "چرا این کافی نیست؟"

کلیسا برای نگهداری از زنان جوان با مشکل خاصی روبروست. طبق تحقیقات دایر، در سال 2025، کمتر از 40 درصد از دختران 18 ساله در ایمان باقی ماندند. بسیاری از مرتدها به این دلیل که در مسائلی مانند ازدواج همجنس‌گرایان لیبرال‌تر از کلیسا هستند، آنجا را ترک می‌کنند، اما زمانی که ریس با زنان جوان برای کتاب آینده‌اش درباره افرادی که دین را ترک می‌کنند مصاحبه کرد، بسیاری از آن‌ها نیز احساس کردند که کلیسا کمتر ارزش‌گذاری کرده است.

در الهیات LDS، فقط مردان می توانند آنچه را کهانت نامیده می شود - اقتداری که خدا به جوزف اسمیت داده و از طریق هر نسل از مردان LDS منتقل شده است - داشته باشند که به آنها اجازه می دهد کودکان و بیماران را برکت دهند، مراسم مقدس را بگذرانند و در موقعیت های رهبری خاصی خدمت کنند. بومن گفت، به این دلیل، اساسا «هیچ جایی در کلیسای LDS وجود ندارد که مردی در مورد مسائل مربوط به اقتدار نهایی به یک زن گزارش دهد، و هیچ جایی در کلیسای LDS وجود ندارد که یک زن حرف آخر را بزند». و اعلامیه خانواده در سال 1995 روشن کرد که نقش همسر تربیت فرزندان است.

ریس گفت: «این موقعیت سختی برای کلیسا است. می‌خواهد برای زنان در فرهنگی که در مسیری متفاوت حرکت کرده است جذاب بماند، اما همچنین می‌خواهد تقریبا در همان مسیر با تأکید بر پیکربندی خاص خانواده هسته‌ای باقی بماند.»

بسیاری از زنان از کشیشی مردانه کلیسا ناراحت نیستند، یا حداقل آن را می پذیرند. سوفی اسمیت، دانشجوی فارغ التحصیل دانشگاه BYU، به من گفت: «می توانم باور کنم که چیزی الهی است اما در عین حال خطاپذیر است. او معتقد است که زنان در حال حاضر راه های زیادی برای کمک به ایمان دارند و "چه در این زندگی باشد و چه در زندگی بعدی، کلیسای پدرسالار نخواهد بود." اما به نظر می رسد رهبران LDS از مشکل زنان جوان کلیسا آگاه هستند: اکنون زنان می توانند برنامه یکشنبه مدرسه بخش خود را هدایت کنند، و اخیرا، کلیسا سنی را که در آن زنان می توانند در یک مأموریت خدمت کنند، از 19 به 18 کاهش داده است.

ریس گفت که این تصمیم منجر به رونق بی سابقه در تعداد مبلغان شده است، اما همچنین "راهی برای نگه داشتن زنان جوان در جمع و تلاش برای اجتماعی کردن عمیق تر آنها در ایمان است." (به گفته بومن، یکی از جملات در محافل LDS این است: "مهمترین نوکیش یک مبلغ، خودش یا خودش است.") تکمیل یک ماموریت در 18 سالگی همچنین به این معنی است که زنان جوان می توانند زودتر ازدواج کنند: آنها در حدود 20 سالگی برمی گردند و "در چک لیست LDS، چک بعدی ازدواج و بچه دار شدن است."

با این حال، زنانی که به دعوت کلیسا برای مادر شدن متمایل هستند، ممکن است هنوز برای داشتن یک خانواده بزرگ تلاش کنند. اسمیت متوجه شده است که اطرافیانش بچه های کمتری دارند، بیشتر به این دلیل که نمی توانند بیشتر بپردازند. برای سال‌ها، قیمت خانه‌های یک‌خانوار در به اصطلاح کریدور مورمون - یوتا، آیداهو و آریزونا - کمتر از میانگین ملی بود، اما بر اساس تحلیل باس، از سال 2020، قیمت‌ها بالاتر از این آستانه افزایش یافته است. اسمیت گفت: «هنوز هم افرادی هستند که من می‌خواهم هشت بچه داشته باشم، و این فوق‌العاده است.

اما از سر ناچاری - چون والدین هر دو نیاز به کار دارند و بچه‌ها گران هستند - بسیاری این کار را نمی‌کنند.

این خانواده‌های جوان‌تر ممکن است کمتر از گذشته در فرهنگ دین غوطه‌ور شوند. بین بازارها، گروه‌های کر، نمایش‌ها و نمایش‌های جاده‌ای، جمعی‌ها ممکن است هفته‌ای چهار بار در نمازخانه‌شان حضور داشته باشند. بومن گفت که اکنون بسیاری از اعضای فعال فقط یکشنبه ها می آیند. (و حتی مراسم یکشنبه از سه ساعت به دو ساعت کاهش یافته است.) با افزایش ایمان در سطح بین المللی، بومن گفت: «دستگاه فرهنگی که در یوتا ساخته شده بود قابل صادرات نبود، و از آنجا که کلیسا سعی می کند اعمال خود را در سراسر جهان ثابت نگه دارد (چه در کنیا و چه در یوتا، هر چاپخانه ای.

من از همان آموزه‌ها و برنامه درسی یکشنبه‌ها استفاده می‌کنم)، او معتقد است که رهبری کلیسا انتظارات اجتماعی بودن یک قدیس روزهای آخر را جبران کرد. این تضعیف فرهنگی ممکن است به رشد کلیسا در سطح بین‌المللی کمک کند و به طور همزمان خروج اعضای آمریکایی را آسان‌تر کند. (آندرسن، سخنگوی LDS، گفت که کلیسا "از مشارکت فزاینده کودکان، جوانان و بزرگسالان جوان ما در ایالات متحده در دهه گذشته تشویق شده است.")

در حال حاضر، به نظر می رسد که کلیسا اصرار دارد که آینده آن ریشه در خانواده دارد - که مردم را ملزم می کند به سخنان پیامبر توجه کنند و زمین را تکثیر و دوباره پر کنند. با این حال، برای انجام این کار، جوانان باید کنار هم بمانند. کلیساها در سرتاسر کشور، نه فقط LDS، در تلاشند تا این معمای خاص را کشف کنند: اخیرا، بسیاری از جوانان آمریکایی با شور و اشتیاق دوباره به دین متعهد شده اند، اما عمق احساس آنها به طور گسترده ای آشکار نشده است - حداقل هنوز.

چه آنها LDS بزرگ شده باشند، چه کاتولیک یا باپتیست، به نظر می رسد بسیاری از آمریکایی ها می خواهند کلیساها ترکیبی از عقب نشینی از جریان اصلی زندگی ایالات متحده و همسان سازی در آن ارائه دهند. اما، همانطور که بومن گفت، "این یک نقطه شیرین بسیار، بسیار دشوار برای ضربه زدن است."