آیا می توانیم راه خود را از یک فاجعه زیست محیطی بخوریم؟

یک خرچنگ سبز در رودخانه هاراسیکت، ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶، در فری پورت، مین صید شد. —Robert F. Bukaty—AP Photo

زمانی که راشل بومن برای اولین بار سعی کرد در سال 2012 شیرماهی را به رستوران ها و فروشگاه های مواد غذایی در فلوریدا کیز بیاورد، فروش آن سخت بود. این شکارچی تجاری شیرماهی می‌گوید: «ما آنقدر پول برای آنها نمی‌گرفتیم، و کمی متقاعدکننده بود. این به این دلیل است که شیرماهی مهاجم - به اندازه‌ای پر زرق و برق که بومن آن را به یک ملکه درگ ماردی گراس تشبیه می‌کند - به طور سنتی در منو نبود.

شیرماهی که بومی آب‌های گرمسیری اقیانوس هند و اقیانوس آرام است، به اقیانوس اطلس غربی، دریای کارائیب و خلیج مکزیک نفوذ کرده است، جایی که از زمانی که اولین مورد در نزدیکی میامی در سال 1985 ثبت شد، به گونه‌ای تبدیل شده‌اند که احتمالا پس از رها شدن از تجارت آکواریوم خانگی، به گونه‌ای مهاجم مخرب تبدیل شده‌اند. با وجود تعداد کمی شکارچی در این زیستگاه های جدید، یک ماهی می تواند بیش از 2 میلیون تخم در سال تولید کند. مطالعات نشان داده اند که فقط یک شیرماهی می تواند دوباره پر کردن جمعیت ماهی های بومی در برخی از صخره ها را تا حدود 80 درصد کاهش دهد.

در سال 2016، بومن اولین شیر ماهی را به Whole Foods در جنوب فلوریدا فروخت. او می‌گوید: «این راهگشا بود، زیرا اگر Whole Foods چیزی را تبلیغ می‌کند، پس مردم می‌دانند که خوب است. ما تقریبا یک شبه از 2 دلار در هر پوند به 10 دلار در هر پوند رسیدیم.» اکنون، 10 سال بعد، از طریق Keys Fisheries، ماهی او در فروشگاه ها فروخته می شود، و شیرماهی در منوی رستوران ها در سراسر منطقه ظاهر می شود - و با انجام این کار، میلیون ها ماهی صخره های بومی از شکار نجات یافته اند.

کار بومن بخشی از روند رو به رشدی است که فقط معرفی غذاهای جدید به صحنه غذاهای محلی نیست. ایجاد بازاری برای گونه های مهاجم ممکن است مزایای زیست محیطی را برای محیط محلی به همراه داشته باشد.

با توجه به پلتفرم علم سیاست بین دولتی در زمینه تنوع زیستی و خدمات اکوسیستم (IPBES) که آخرین گزارش آن در سال 2023 اشاره می‌کند که هزینه اقتصادی جهانی مقابله با این گونه‌ها بیش از 423 میلیارد دلار در سال 2019 برای گونه‌ها غیرممکن است، گونه‌های مهاجم یکی از پنج عامل مستقیم اصلی از دست دادن تنوع زیستی در نظر گرفته می‌شوند. به سرعت تکثیر می‌شوند، در محیط‌های وسیع و به هم پیوسته پخش می‌شوند و اغلب تا زمانی که ایجاد شوند، کنترل نمی‌شوند.

هلن روی، استاد مرکز اکولوژی و هیدرولوژی بریتانیا و دانشگاه اکستر و یکی از رئیس‌های ارزیابی IPBES می‌گوید چالش مدیریت گونه‌های مهاجم به‌ویژه در اقیانوس‌ها حاد است. او می گوید که این نتیجه باز بودن و اتصال سیستم های دریایی است.

یک گلدان خرچنگ سبز. - با احترام لیزا نیکولز

در سال 2004، جو رومن، زیست شناس حفاظت از محیط زیست، اصطلاح "مهاجمان" را برای توصیف ایده خوردن گونه های مهاجم برای کمک به کنترل جمعیت آنها ابداع کرد. از آن زمان، یک جنبش رو به رشد در سراسر آمریکای شمالی در تلاش است تا تهدیدهای زیست محیطی را به کالاهای آشپزی تبدیل کند، از فلوریدا تا هاوایی، بریتیش کلمبیا، مین و حوضه رودخانه می سی سی پی. این جنبش هنوز در حال گسترش است: به عنوان مثال، در سال 2025، 70 رستوران و بازار ماهی در سراسر ایالات متحده در هفته خرچنگ سبز، یک کمپین ملی که غذاخوری ها را به خوردن خرچنگ سبز مهاجم اروپایی تشویق می کند، شرکت کردند.

ایزابل کوته، بوم‌شناس دریایی در دانشگاه سیمون فریزر، می‌گوید که هدف اغلب «ریشه‌کنی عملکردی» است: کاهش جمعیت مهاجم به سطحی که تأثیرات اکولوژیکی آن قابل قبول در نظر گرفته شود. اینجاست که میزهای شام ما می توانند با تبدیل حذف گونه به یک فرصت اقتصادی کمک کنند.

فلسفه دیوید استندریج در مورد برداشت چیزهای فراوان و تبدیل آن به چیزی خوشمزه است. از سال 2022، سرآشپز اجرایی The Shipwright’s Daughter در Mystic، Conn.، برنده جایزه جیمز ریش، بیش از 10000 پوند خرچنگ سبز را فرآوری کرده است و آن را به یکی از غذاهای اصلی منو تبدیل کرده است.

خرچنگ سبز که معمولا به عنوان یکی از بدترین گونه های مهاجم در جهان شناخته می شود، با موفقیت به همه قاره ها به جز قطب جنوب حمله کرده است. این گونه که بومی اروپای غربی و آفریقا است، شکارچیان کمی دارد، طعمه های خود را به شدت شکار می کند و می تواند انواع مختلفی از صدف ها، از جمله صدف، صدف، صدف، خرچنگ و سایر خرچنگ ها را مصرف کند. یک خرچنگ می تواند بیش از 40 صدف جوان پوسته نرم را در روز بخورد و در عین حال زیستگاه علف های دریایی را نیز از بین ببرد.

و یک خرچنگ سبز می تواند تا 185000 تخم در سال تولید کند، در حالی که مرحله زندگی لاروی آن به خرچنگ های جوان اجازه می دهد تا مسافت قابل توجهی را در جریان های اقیانوسی طی کنند و از یک منطقه مورد تهاجم به منطقه دیگر پخش شوند.

استندریج به جای ایجاد مزاحمت، خرچنگ سبز را بسیار طعم‌دار توصیف می‌کند و مایه‌ای زیبا تولید می‌کند که می‌تواند در غذاها استفاده شود. او می‌گوید: «ما از آنها برای از بین بردن خرچنگ سبز استفاده نمی‌کنیم، بلکه برای برداشتن فشار از روی اکوسیستم استفاده می‌کنیم. با این حال، قرار دادن خرچنگ سبز در منو چندان ساده نبود.

هنگامی که استندریج برای اولین بار در سال 2020 تلاش کرد این گونه را تهیه کند، متوجه شد که کانکتیکات، مانند بسیاری از ایالت‌ها، خرچنگ سبز را به عنوان طعمه طبقه‌بندی می‌کند و از نظر فنی نمی‌توان آن را برای مصرف انسان فروخت. او سرانجام در سال 2021 یک تامین کننده برای کمک پیدا کرد و سپس در سال 2025، تغییر به یک خط کد دولتی اجازه داد خرچنگ سبز و سایر گونه های موجود در لیست طعمه برداشت و به عنوان غذا فروخته شوند. پارکس می گوید بازار در حال شکل گیری است. عرضه‌کنندگان در سراسر نیو انگلند اکنون مرتبا خرچنگ سبز را در کنار سایر غذاهای دریایی حمل می‌کنند و این امر باعث می‌شود سرآشپزها در دسترس‌تر باشند.

مری پارکز، مدیر اجرایی GreenCrab.org، یک سازمان غیرانتفاعی که بازارهای آشپزی را برای گونه‌های مهاجم ایجاد می‌کند، می‌گوید: انتظار می‌رود گسترش جهانی خرچنگ سبز تنها با تغییرات آب و هوایی افزایش یابد. پارکس می‌گوید: «ما قبلا این زمستان‌های بسیار سرد را داشتیم و آن‌ها به کنترل جمعیت خرچنگ‌های سبز کمک می‌کردند. اما با گرم‌تر و گرم‌تر شدن زمستان‌ها، کنترل جمعیت از صحنه خارج شد.»

در آن سوی قاره، در سال 2020، اولین خرچنگ سبز در Haida Gwaii، مجمع الجزایری در سواحل بریتیش کلمبیا شناسایی شد. برای کاهش سرعت استقرار گونه، شورای ملت هایدا یک برنامه تله گذاری و کاهش در مقیاس کامل را راه اندازی کرد. در طی پنج سال، 36 خدمه نزدیک به 2 میلیون خرچنگ، از جمله بیش از 1.3 میلیون را تنها از مصب هونا و تروندل خارج کردند. گستردگی تهاجم، کنترل را دشوار کرده است و الی گلادستون، هماهنگ‌کننده توسعه اقتصادی دروگر و دریایی امیدوار است که بازاری مناسب برای خرچنگ‌ها بتواند به کاهش تعداد آنها کمک کند.

اما او هشدار می دهد که تقاضای تجاری به تنهایی کافی نخواهد بود: تله گذاری نیز باید کارآمدتر شود و ممکن است سرمایه گذاری عمومی مستمر لازم باشد.

جوامع در سراسر ایالات متحده چندین دهه است که با اثرات زیست محیطی و اقتصادی گونه های معرفی شده دست و پنجه نرم می کنند.

در دهه 1950، بلوستریپ اسناپر، که در هاوایی با نام تاهیتی آن، ta'ape نیز شناخته می شود، به اوآهو معرفی شد، زمانی که تقریبا 3000 ماهی برای تقویت فرصت های ماهیگیری و ایجاد یک منبع غذایی جدید آزاد شدند. اما تااپه که بومی اقیانوس آرام جنوبی است، هرگز به بخشی پایدار از بازار غذاهای دریایی هاوایی تبدیل نشد. در دهه 1980، ماهی های بیش از حد به طور عمده به عنوان "ماهی زباله" در نظر گرفته می شد، و این امر باعث شد که وزارت منابع آب ایالتی یک پروژه توسعه بازار را در سال 1985 راه اندازی کند که از آموزش مصرف کنندگان و تبلیغات سوپرمارکت برای تلاش برای ایجاد تقاضا استفاده می کرد.

این تلاش نتوانست کشش پایداری به دست آورد: عرضه ناسازگار بود و تقاضا پس از پایان پروژه کاهش یافت.

کیمی ورنر، غواص آزاد و نیزه‌ماهیری، از نزدیک مشاهده کرده است که تایپ چقدر بر صخره‌ها تسلط پیدا کرده است. او می‌گوید که در جایی که تعداد مدارس ماهی‌گیر در اکوسیستم‌های بومی‌شان فقط تعداد انگشت شماری است، او می‌گوید تااپه هاوایی، با نوارهای آبی-الکتریکی و پوست زرد لیمویی‌اش، می‌تواند کف دریا را بپوشاند. او می‌گوید: «شما می‌توانید قدرت اعداد را ببینید که این زیستگاه‌ها را در جایی که ماهی‌های بومی به آن تعلق دارند، تسخیر می‌کنند.

از سال 2019، Conservation International Hawai'i، با مشارکت شرکت‌ها و سازمان‌های محلی از جمله سازمان غیرانتفاعی Chef Hui، در تلاش است تا این فراوانی را به یک فرصت تبدیل کند: ترویج ta'ape به عنوان منبع غذایی برای کاهش تعداد آن و در عین حال حمایت از ماهیگیران محلی و امنیت غذایی. جانا یانگ، مدیر ارشد غذاهای دریایی پایدار در Conservation International Hawai'i می گوید که این رویکرد در حال طنین انداز شدن در سراسر صنعت گردشگری هاوایی است. هتل ها اکنون ماهی را به کارکنان و مهمانان ارائه می دهند. دهکده هیلتون هاوایی به تنهایی حدود 500 پوند در ماه خرید می کند.

در سال 2025، به طور متوسط ​​27 ماهیگیر تجاری تقریبا 42000 پوند تااپه را در سراسر ایالت فروختند که 47 درصد بیشتر از سال 2018 بود. و یک تورنمنت «Eat the Invaders» در مارس 2026 بیش از 1200 پوند ماهی صخره‌های مهاجم را از خلیج Maunalua در نزدیکی خلیج Maunalua در نزدیکی 90% خلیج خود در یک آخر هفته حذف کرد. یانگ می گوید، جایی که ماهیگیران در دهه 1980 به طور متوسط ​​0.65 دلار به ازای هر پوند برای تایپ دریافت می کردند (تقریبا 2.63 دلار امروز)، امروزه برخی از ماهیگیران اوآهو به ازای هر پوند 6 دلار دریافت می کنند.

آماندا کوربی نوگوچی، یکی از بنیانگذاران سرآشپز هوی، می‌گوید: «زمانی که شروع کردیم، تاپه ماهی بود که مردم به عقب پرتاب می‌کردند یا برای طعمه استفاده می‌کردند. اکنون ما مرتبا سازمان‌ها، مدارس و هتل‌ها را دریافت می‌کنیم که می‌خواهند بخشی از آن باشند، نه برعکس.»

کیمی ورنر تااپه را برداشت می کند. - با احترام جاستین ترکوفسکی

اما ایجاد بازار برای گونه‌های مهاجم این سوال را نیز مطرح می‌کند که آیا واقعا می‌تواند اهداف حفاظتی را برآورده کند یا به سادگی تبدیل به یک ماهیگیری دیگر شود. یانگ استدلال می کند که می تواند فشار ماهیگیری موجود را به سمت گونه ای هدایت کند که حذف آن به نفع اکوسیستم است. ماهیگیران همیشه قصد ماهیگیری دارند. با کمک به ایجاد بازار برای گونه‌ای که قبلا وجود نداشت، به ماهیگیران کمک می‌کند تا انتخابی را انتخاب کنند که در نهایت برای تعادل طولانی‌مدت طبیعت بهتر است.»

در بیش از 4000 مایل دورتر، در حوضه پایین رود می سی سی پی، جمعیت ماهی کپور آسیایی از زمانی که این گونه از چین در دهه 1970 به ایالات متحده وارد شد، تکثیر شده است. آنها برای کنترل جلبک های مزاحم در کارخانه های تصفیه فاضلاب و استخرهای آبزی پروری و همچنین برای مصرف انسان آورده شدند. در عرض یک دهه، آنها از حبس فرار کردند و به حوضه رودخانه می سی سی پی و شاخه های اصلی آن، از جمله رودخانه های ایلینوی و میسوری، گسترش یافتند، شبکه های غذایی آبزیان را مختل کردند، به جوامع ماهیان بومی آسیب رساندند، و در ماهیگیری تجاری و تفریحی دخالت کردند.

به گفته سرویس ماهی و حیات وحش ایالات متحده (USFWS)، ماهی کپور مهاجم آسیایی یکی از فوری ترین، گسترده ترین و پیچیده ترین چالش های زیست محیطی پیش روی ایالات متحده است. و کارشناسان اکنون نگران پتانسیل خود برای رسیدن به دریاچه های بزرگ هستند.

برای آنجی یو، بنیانگذار Two Rivers Fisheries در Wickliffe، Ky.، پتانسیل ماهی کپور مهاجم آشکار بود. یو در چین بزرگ شد، جایی که کپور یک غذای اصلی است - به گفته او، آنقدر رایج است که "درست مانند مرغ" خورده می شود. هنگامی که او برای اولین بار در سال 2010 در مورد مشکل ماهی کپور آسیایی خواند، فرصتی را دید که دیگران در ایالات متحده تا حد زیادی نادیده گرفته شده بودند: ماهی که توسط بسیاری از آمریکایی ها "زباله" به حساب می آمد اما بازاری مستقر در آسیا داشت. او شروع به ارتباط ماهی با بازارهای آسیایی کرد و در نهایت به 12 کشور صادر کرد.

قبل از همه‌گیری، نزدیک به 90 درصد از محصولات این شرکت برای بازارهای خارج از کشور بود. اما پس از آن اختلالات حمل و نقل، افزایش هزینه های سوخت و تعرفه های شدید بین المللی صادرات را به طور فزاینده ای دشوار کرد و یو را بر آن داشت تا توجه خود را به ایجاد بازار داخلی معطوف کند. او از آن زمان مدلی برای استفاده از همه چیز برای ماهی ابداع کرده است، در حالی که برای پوست و استخوان استفاده می کند، کوفته، پتی، پیراشکی، همراه با غذای حیوانات خانگی، و همچنین پودر ماهی و کود از ضایعات، روده و سایر مواد زائد درست می کند.

ماهی کپور او اکنون در سوپرمارکت های آسیایی در سراسر ایالات متحده فروخته می شود و کارخانه فرآوری او می تواند روزانه 40000 پوند ماهی کپور را تحمل کند. او می گوید: «ماهی زباله نیست، یک گنج است.»

اکنون سؤال این است که آیا تقاضای تجاری برای کپور مهاجم آسیایی می تواند به اندازه کافی بزرگ شود که به طور معناداری جمعیت آنها را کاهش دهد؟ برای پیتر استوت، استاد دانشگاه فناوری انتاریو و رئیس مشترک ارزیابی IPBES در مورد گونه‌های مهاجم بیگانه و کنترل آنها، نکته کلیدی «اندازه‌گیری جمعیت است، نه بازار». ماهیگیری تجاری رو به رشد، رستوران‌های بیشتری که از گونه‌های مهاجم سرو می‌کنند، یا هزاران پوند برداشت شده ممکن است نشان‌دهنده این باشد که بازار کار می‌کند – اما نه لزوما اینکه اکوسیستم در حال بهبود است.

او می‌گوید کاهش تعداد گونه‌های مهاجم یا زیست‌توده واضح‌ترین شاخص‌های کارآمدی مدیریت است. اما اندازه‌گیری این امر مستلزم نظارت مستمر است: «باید برای نظارت بر این جمعیت‌ها پول خرج شود وگرنه نمی‌دانیم که آیا اهداف محقق شده‌اند یا خیر».

استوت استدلال می کند که اگر از یک بازار برای تشویق حذف استفاده شود، فعالیت تجاری باید وجود داشته باشد زیرا گونه باید کاهش یابد، مهار شود، یا ریشه کن شود - نه به این دلیل که هدف ایجاد یک ماهیگیری پایدار برای آن گونه است. به عبارت دیگر، هدف حفاظت باید در درجه اول قرار گیرد و بازار به جای تبدیل شدن به خود، به عنوان یک ابزار عمل کند. او می‌گوید با کاهش جمعیت، باید گفت‌وگوی مداومی بین دانشمندان، صنعت، جوامع محلی و دولت در مورد اینکه آیا مشوق‌ها باید ادامه یابند، تغییر کنند یا در نهایت پایان یابد، وجود داشته باشد.

در کنتاکی، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تلاش‌های حذف تأثیر دارد. اداره منابع ماهی و حیات وحش کنتاکی انگیزه ماهیگیری خود را به 0.15 دلار در هر پوند برای کپور مهاجم برداشت شده از دریاچه کنتاکی و دریاچه بارکلی افزایش داده است، با استناد به شواهدی مبنی بر اینکه تلاش های مدیریتی باعث کاهش جمعیت در هر دو دریاچه می شود. بیشتر ماهی کپور فرآوری شده توسط یو از همان دو دریاچه می آید. در همین حال، به گفته سخنگوی USFWS، سالانه حدود 30 میلیون پوند ماهی کپور مهاجم از آب های غرب میانه حذف می شود.

ایده برداشت و خوردن گونه‌های مهاجم می‌تواند راه‌حلی زیبا به نظر برسد: یک مشکل زیست‌محیطی را به شام ​​تبدیل کنید و اجازه دهید اشتها کار را انجام دهد. اما روی هشدار می دهد که مصرف را به عنوان نوشدارویی برای کنترل تلقی نکنید. بازده اکولوژیکی حاصل از برداشت به ندرت متناسب با سهم جمعیت حذف شده است. برای مثال، گرفتن نیمی از جمعیت، لزوما به معنای نصف کردن تأثیر آن بر اکوسیستم نیست.

این باعث نمی شود که بازارهای در حال ظهور در اطراف شیرماهی، خرچنگ سبز، تااپه و کپور بی معنی شوند. آنها می توانند غذا و درآمد را فراهم کنند، جوامع را درگیر کنند و در برخی موارد، فشار ماهیگیری را به سمت گونه های مهاجم یا بیش از حد فراوان هدایت کنند که حذف آنها می تواند برای اکوسیستم ها مفید باشد. اما روی تأکید می‌کند که این مزایا باید جدا از آسیب‌های زیست‌محیطی ناشی از تهاجم در نظر گرفته شوند: «در اینجا مبلغ ساده‌ای وجود ندارد».

ایجاد تقاضا از نظر تئوری می تواند به مردم انگیزه دهد تا گونه های مهاجم را فراوان نگه دارند، اگرچه کوته می گوید از شواهدی مبنی بر وقوع این اتفاق آگاه نیست. استوت می‌گوید در حالی که «هیچ چیز بهتر از پیشگیری نیست»، هنگامی که تهاجم آبزیان یا دریایی ایجاد شد و مهار تنها گزینه واقعی است، بازاری برای مصرف ایمن آنها می‌تواند ابزار دیگری را فراهم کند - ابزاری که می‌توان منافع اقتصادی آن را در برابر تأثیرات اکولوژیکی تهاجم سنجید. هدف، در نهایت، این نیست که راه خروج از یک فاجعه زیست محیطی را بخوریم.

این است که مطمئن شویم، وقتی یک مشکل زیست محیطی می خوریم، در واقع به کاهش آن کمک می کنیم.

روبروی خانه سرآشپز جستجوگر رابین کورت در جزیره گالیانو در دریای سالیش در بریتیش کلمبیا، خارپشت دریایی بی ثمر است - بیابانی زیر آب که زمانی کلپ در آن تاب می‌خورد اما از آن به بعد توسط خارپشت‌هایی که کف دریا را مانند یک فرش سیخ دار می‌پوشانند، بلعیده شده است. برخلاف شیرماهی یا کپور آسیایی، خارپشت دریایی قرمز و سبز بومی این منطقه است. اما هنگامی که جمعیت آنها بیش از حد فراوان شود، می توانند اثرات مهاجم مانند داشته باشند.

جوجه تیغی چرندگان بسیار موثری هستند. آن سالومون، اکولوژیست دریایی، استاد اکولوژی کاربردی دریایی و علم سیستم اجتماعی-اکولوژیکی در دانشگاه سیمون فریزر، می‌گوید که خارپشت و کلپ زمانی که غذا فراوان باشد می‌توانند همزیستی کنند. اما هنگامی که غذا کمیاب می شود، جوجه تیغی ها چیزی را تشکیل می دهند که او آن را «جبهه های تغذیه فعال» می نامد و پوشش گیاهی را که غذا، سرپناه و زیستگاه طیف وسیعی از جانداران دریایی را فراهم می کند، از بین می برد. سالومون می‌گوید برداشت انتخابی می‌تواند به احیای جنگل‌های کلپ کمک کند، اما انجام این کار به طور مؤثر نیازمند تلاش مداوم است.

کورت که uni را "پارمزان دریا" می نامد، می گوید: "ما این ماهیگیری تجاری را در اطراف خارپشت دریایی داریم و در ونکوور جمعیت زیادی داریم که دوست دارند آنها را بخورند." سال گذشته، کورت به راه‌اندازی رویداد Eat the Invaders کمک کرد و سرآشپزها را گرد هم می‌آورد تا با آشپزی با گونه‌های مهاجم و بیش از حد، اشتهای مردم را برای غذاهای خوشمزه هدایت کنند. بخشی از تلاش او تشویق به برداشت بیشتر خارپشت های مسن تر، کمتر مطلوب اما مخرب تر است.

او می‌گوید: «بزرگ‌ترین قدرت انسان مقدار موادی است که می‌توانیم بخوریم، اساسا اگر بخواهیم. "پس آیا می‌توانیم از این ابرقدرت به خوبی استفاده کنیم؟"