آیا می توان ناامنی غذایی ایرلند را با یک طرح درآمد پایه برای کشاورزان محلی حل کرد؟

یک کمپین جدید از دولت می‌خواهد که درآمدی اساسی را به تولیدکنندگان مواد غذایی در مقیاس کوچک در سراسر ایرلند معرفی کند تا به آنها امنیت درآمد بدهد تا مواد غذایی بیشتری برای فروش محلی تولید کنند.

کمپین کسب درآمد پایه برای تولیدکنندگان مواد غذایی در مقیاس کوچک توسط Talamh Beo (سرزمین زنده)، گروهی متشکل از حدود 350 تولید کننده مواد غذایی رهبری می شود.

پس از مصاحبه با 150 تولید کننده غذای محلی و کشاورز کوچک، سازمان دریافت که درآمد پایه 350 یورو در هفته به اعضا اجازه می دهد تا به صورت تمام وقت کشاورزی کنند، در مزارع خود سرمایه گذاری مجدد کنند، از زمین خود مراقبت بهتری داشته باشند، بذرها را ذخیره کنند و بیشتر در طرح های آموزشی در جوامع خود شرکت کنند.

آلیسون بروگان، محقق در پروژه تحقیقاتی تقویت اقتصاد غذایی محلی در ایرلند، می‌گوید: «این منجر به امنیت مالی بیشتر، کاهش استرس می‌شود و به کشاورزان زمان می‌دهد تا آزمایش و نوآوری کنند تا تجارت غذایی خود را تقویت کنند.

این مطالعه نشان داد که مزایای عمومی درآمد پایه برای تولیدکنندگان مواد غذایی در مقیاس کوچک شامل آموزش بهتر در مورد تنوع زیستی، رژیم غذایی سالم‌تر، انعطاف‌پذیری آب و هوا و پتانسیل بیشتر برای ورود افراد جوان به این بخش است.

Talamh Beo پیشنهاد می‌کند که برای واجد شرایط بودن برای درآمد پایه، تولیدکنندگان مواد غذایی باید حداقل گردش مالی سالانه 8000 یورو داشته باشند، در شیوه‌های کشاورزی اکولوژیکی شرکت کنند، گواهی ارگانیک داشته باشند یا در حال تبدیل به کشاورزی ارگانیک باشند و حداقل 70 درصد محصولات خود را به صورت محلی از طریق بازارها، مستقیم به مشتریان یا رستوران‌های محلی بفروشند.

این سازمان محاسبه کرده است که تأمین درآمد پایه برای 600 تولیدکننده مواد غذایی در مقیاس کوچک واجد شرایط برای وزارت کشاورزی 8.3 میلیون یورو در سال هزینه دارد.

دیدگاه آیریش تایمز در مورد امنیت غذایی: زمان برای جلوگیری از یک بحران کوتاه است

پس زمینه این ابتکار نگرانی فزاینده ای است که امنیت غذایی - در دسترس بودن منابع غذایی ضروری - توسط تنش های ژئوپلیتیکی و رویدادهای شدید آب و هوایی که بر برداشت مواد غذایی در سراسر جهان تأثیر می گذارد، تهدید می شود.

به اصطلاح «عوارض خارجی زیست‌محیطی» - تخریب آب، خاک و هوا در اثر فعالیت‌های کشاورزی فشرده - و انتشار گازهای گلخانه‌ای همزمان، موضوعات کلیدی مورد توجه تالامح بئو هستند.

همچنین یک دیدگاه نوظهور وجود دارد که ایرلند می‌تواند و باید از تهیه غذای مقرون‌به‌صرفه برای مردم خود (تعریف حاکمیت غذایی) اطمینان حاصل کند و در عین حال به یک سیستم غذایی جهانی کمک کند.

ایرلند در حال حاضر 90 درصد گوشت گاو و لبنیات تولید داخل را صادر می کند در حالی که بیش از 80 درصد میوه و سبزیجات را برای فروش در قفسه های سوپرمارکت وارد می کند.

فرگال اندرسون، عضو موسس Talamh Beo و یک کشاورز باغبانی و جنگلی در شرق گالوی، می گوید: «ما این دیدگاه را درونی کرده ایم که منبع قابل اطمینان غذا از زنجیره های غذایی طولانی است.

"این یک بحران تخیل است که به تولیدکنندگان مواد غذایی نوآور محلی نگاه نکنیم و از آنها حمایت نکنیم."

هزینه بالای کشت سبزیجات در ایرلند همراه با قیمت پایینی که سوپرمارکت ها برای محصول به کشاورزان می پردازند به کاهش تولیدکنندگان میوه و سبزیجات تجاری از حدود 600 نفر در دهه 1990 به 70 نفر در دهه 2020 کمک کرده است. و اگرچه قیمت مواد غذایی برای مصرف کنندگان در حال افزایش است، تولیدکنندگان مواد غذایی استدلال می کنند که هزینه کامل تولید غذا به ندرت در قیمت پرداخت شده در انبار لحاظ می شود.

جانت پاور، یکی از بنیانگذاران مزرعه گورس در مرز کارلو وکسفورد، معتقد است که جایگزینی برای اتکا به سبزیجات و میوه های وارداتی وجود دارد. او می گوید: "این در مورد ایجاد معیشت کشاورزان بادوام است، کشاورزانی که از طبیعت محافظت می کنند و غذای محلی سالم را برای جوامع فراهم می کنند. درآمد اساسی برای تولیدکنندگان کوچک، ایجاد امنیت این تولیدکنندگان است."

طلمه بیو می گوید که برای اینکه یک طرح درآمد پایه برای تولیدکنندگان کوچک مواد غذایی به واقعیت تبدیل شود، وزارت کشاورزی باید این گروه از تولیدکنندگان کوچک مواد غذایی را به رسمیت بشناسد. این ادعا می‌کند که تولیدکنندگان کوچک مواد غذایی در سراسر ایرلند برای سیاست‌های کشاورزی «نامرئی» هستند، زیرا هیچ حمایت اختصاصی برای مزارع که عمدتا غذا را برای بازارهای محلی و داخلی تأمین می‌کنند وجود ندارد.

شصت سال مبارزه با گرسنگی نتیجه داد، اما یک بحران غذایی دیگر در راه است

روث هگارتی از Food Policy Ireland می گوید: "هیچ حمایت مالی و هیچ خدمات مشاوره ای برای تولیدکنندگان کوچک مواد غذایی در ایرلند وجود ندارد." و در حالی که Talamh Beo از منشور جدید خرده‌فروشان باغبانی ایرلندی استقبال می‌کند، تمرکز آن بیشتر بر توسعه شبکه‌های غذایی محلی خارج از سوپرمارکت‌های زنجیره‌ای بزرگ است.

Talamh Beo همچنین پیشنهاد می‌کند که تهیه عمومی غذای محلی - در کنار درآمد اولیه - باعث تضمین دوام مالی می‌شود. بسیاری از این تولیدکنندگان کوچک مواد غذایی مستقیما به مشتریان یا رستوران ها و مغازه های محلی می فروشند.

دکتر متیو اونیل نویسنده مقاله تغییر سیستم غذایی ایرلند: موانع و فرصت ها، برای موسسه امور بین الملل و اروپایی است.

او می‌گوید که حمایت‌های درآمدی برای تولیدکنندگان مواد غذایی محلی باید در کنار «قیمت‌های منصفانه، دسترسی به زمین و مسیرهای مطمئن به بازار» باشد.

او می گوید: «حمایت از تولیدکنندگان کوچک می تواند به حفظ فعالیت اقتصادی از طریق بازارهای محلی کمک کند. "اما من در مورد ادعای تأثیر قابل توجه امنیت غذایی ملی بدون شواهدی مبنی بر اینکه این طرح چقدر تولید اضافی را پشتیبانی می کند و چه کسی می تواند به آن دسترسی داشته باشد، محتاط خواهم بود.

"امنیت غذایی محلی فقط به تولید غذای بیشتر در نزدیکی نیست، بلکه به این موضوع نیز می‌پردازد که آیا مردم می‌توانند آن غذا را بخرند و آیا تولیدکنندگان می‌توانند با تامین آن زندگی مناسبی کسب کنند."

در حال حاضر چند نمونه از کشاورزان دریافت درآمد پایه به عنوان بخشی از پروژه های منطقه ای خاص وجود دارد. راجر اهرن، که باغ مرد سبز، یک باغ بازار کوچک در کورک را اداره می‌کند، درآمد پایه 1400 یورو در ماه از Bioregining South East Ireland، سازمانی با بودجه بشردوستانه که از نوآوری‌های کشاورزی حمایت می‌کند، دریافت می‌کند.

Ahern می‌گوید: «این به من اجازه می‌دهد تا برای استخدام طولانی‌مدت شخصی برای همکاری با من برنامه‌ریزی کنم تا بتوانم دوره‌هایی را برای کودکان در زمینه پرورش سبزیجات برگزار کنم. جو پولتون، یک پرورش دهنده سبزیجات از انگلستان، بنیانگذار درآمد پایه برای کشاورزان در بریتانیا است. سه طرح آزمایشی درآمد پایه در سراسر بریتانیا در حال اجرا هستند، از جمله طرحی در سراسر اسکاتلند که یک طرح درآمد پایه را برای همه کشاورزان، کارگران مزرعه و کشاورزان ترویج می‌کند.

طرح درآمد پایه Grow More Growers شامل چهار مالک زمین در باکینگهام شایر می شود که زمین را به کشاورزان جدید اجاره می دهند که به مدت سه سال 1000 پوند در ماه (1184 یورو) برای ایجاد باغ های بازار جدید پرداخت می کنند.

افزایش هزینه های زندگی شهری برخی از جوانان را ترغیب می کند که اگر بتوانند از طریق زمین امرار معاش کنند، به فکر ساکن شدن در روستا باشند.

جانت پاور که با شریک زندگی خود جنی واتکینز رستوران‌هایی را از مزرعه گورس، باغ بازار ارگانیک آن‌ها به مساحت یک هکتار، تامین می‌کند، می‌گوید: «شما می‌توانید از مقدار کمی زمین امرار معاش کنید.

سمپوزیوم غذای محلی خودمان تغذیه در کالج ترینیتی دوبلین، شهادت‌هایی را از این صاحبان کوچک شنید - که بسیاری از آنها علاقه‌مند به مراقبت از محیط زیست و احیای جوامع روستایی هستند.

بری فرگوسن، که آموزش های عملی را برای باغبانان بازار در ایرلند شمالی ارائه می دهد، می گوید: «یک پتانسیل انقلابی غذا برای گرد هم آوردن جوامع ما وجود دارد - برای گردهم آوردن کشاورزان در حاشیه شهرهایمان با فعالان در شهرها.

با این حال میانگین سنی کشاورزان ایرلندی 59 سال است و جانشینی یکی از هر پنج کشاورز در سراسر ایرلند یک مشکل است.

کریس اسماژ، نویسنده و کشاورز سبزیجات در سامرست که در این رویداد سخنرانی کرد، می‌گوید سیاست‌های محلی و جهانی از تولیدکنندگان کوچک سبزیجات حمایت نمی‌کند. او می‌گوید: «کشاورزان تحت فشار هستند تا آنچه را که می‌توانند با سودمندترین تولید تولید کنند و آن را در بازار جهانی غذا بفروشند، که منجر به این می‌شود که مقدار زیادی غذای اشتباه در مکان‌های اشتباه به دست افراد نامناسب برود.»

اسماژه، نویسنده کتاب‌هایی از جمله «آینده مزرعه کوچک» می‌گوید اختراع مجدد مزارع کوچک و تولیدات محلی، کلید حل تغییرات اقلیمی و انعطاف‌پذیری در برابر تنش‌های ژئوپلیتیکی است.

او می‌گوید: «ما باید از دیدار مصرف‌کنندگان جهانی اتمی‌شده با تولیدکنندگان جهانی اتمی‌شده فراتر برویم و در عوض، جوامع محلی تولیدکنندگان و تولیدکنندگان را داشته باشیم که در آنجا غذا می‌خوریم و می‌خوریم.»

او تصدیق می کند که توسعه چنین اقتصاد غذایی محلی مستلزم مجموعه مهارت های جدید و درک محدودیت های تولید محلی است.

اما او می‌گوید که دادن فرصت به تولیدکنندگان مواد غذایی در مقیاس کوچک برای رشد در کنار تولید غالب دام مبتنی بر علف برای بازار صادراتی می‌تواند به احیای اقتصاد روستایی به نفع همه کمک کند.