آیا نسل بعدی ورزشکاران ویلچر اسرائیلی می توانند از مجروحان جنگ بیرون بیایند؟

وقتی گای ساسون و سرگئی لیسف در مسابقات آزاد آمریکا که اخیرا تکمیل شده به زمین‌های تنیس رفتند، نماینده نسل‌های «قدیمی» و جدیدتر تنیس‌بازان اسرائیلی با ویلچر بودند. او هر چهار تورنمنت دونفره گرند اسلم را امسال برنده شد و اگر اوپن ایالات متحده را نیز می برد، یک گرند اسلم سال تقویمی را تکمیل می کرد. لیسف، 22 ساله، بازیکنی نوظهور است که سال گذشته و امسال بارها در US Open شرکت کرد.

او برنده مسابقات قهرمانی ملی تنیس با ویلچر اسرائیل در سال 2024 شد و نماینده اسرائیل در بازی‌های پارالمپیک تابستانی 2024 در پاریس شد. و چندین تنیس‌باز با ویلچر دیگر اسرائیلی در رده‌های بعدی قرار می‌گیرند. اما با افزایش تعداد اسرائیلی‌های جوان و در غیر این صورت سالم که در جنگ‌های اخیر این کشور آسیب‌های جانی متحمل شده‌اند، سوال مهمی است که اسرائیلی‌ها با ویلچر جدیدتر کشف می‌کنند. تنیس و سایر ورزش‌های با ویلچر، و ممکن است برخی در نهایت به سطوح نخبه‌ای برسند که ساسون به آن دست یافته است؟

ورزش فعال تا ورزش های رقابتی سفری طولانی است." جنگ غزه در ژوئیه 2026، بخش توانبخشی در وزارت دفاع گزارش داد که تقریبا 26200 مرد و زن مجروح جنگی از زمان شروع جنگ به دنبال درمان بوده اند.

تخمین زده می شود که از آغاز جنگ 97 قطع عضو صورت گرفته است. برخی از مجروحان ممکن است دنیای ورزش با ویلچر را کشف کنند و حتی به سطوح نخبه مانند ساسون برسند. کرامر دوست دارد مجروحان را ببیند که در آن شرکت کنند. او می گوید: "من به ورزش به عنوان یک ابزار توانبخشی اعتقاد زیادی دارم." اما کرامر همچنین به یک گرایش جالب و شاید رقابتی تر اشاره می کند. از یک سو، کرامر از پیشرفت این ورزش خشنود است.

به رسمیت شناختن، جبران خسارت و توجهی که سزاوار آنهاست، او می گوید. ورزشکاران حرفه ای می شوند، رویدادها تماشاگران را جذب می کنند، رسانه ها توجه می کنند، هواداران تیم ها و بازیکنان را دنبال می کنند. پس از دهه‌ها مبارزه برای مشروعیت، شاید ورزش پارالمپیک بالاخره به آنجا می‌رسد.» اما او یک نقطه ضعف را نیز می‌بیند. «کرامر می‌گوید: «اما این دگردیسی آهسته و پیوسته هزینه‌ای هم دارد.

و این سوال مهمی را مطرح می‌کند که از آغاز آن در قلب ورزش پارالمپیک نشسته است: هدف از ورزش پارالمپیک چیست؟ رقابت؟ مشارکت؟» کرامر نگران است که تمرکز بیش از حد بر روی مسابقات متمرکز شده است و ممکن است این ورزش «به تدریج به یک ورزش نخبه تبدیل شده باشد». علوم ورزشی پیچیده،» او توضیح می دهد.

در حالی که این کار را انجام می دهد، به ناچار مردم را پشت سر می گذارد.» پس شاید آینده ورزش پارالمپیک انتخاب بین مشارکت و برتری نباشد. شاید در مورد ساختن سیستمی باشد که در آن تعالی در بالای آن قرار گیرد بدون اینکه همه چیز زیر آن را ببلعد. در حالی که عملکرد خیره کننده ورزش های نخبه پارالمپیک را جشن می گیریم، باید مطمئن شویم که در وهله اول دلیل وجود آن را هرگز فراموش نکنیم.» کرامر، که با آرتروگریپوز متولد شد، در پنج سالگی به اسرائیل آمد.

او در سن پنج سالگی به مرکز پاراسپورت اسرائیل آمد و قبل از تمرکز بر تنیس، ورزش‌های مختلفی با ویلچر انجام داد. او یک تنیس‌باز رقابتی با ویلچر شد، 12 سال در تیم ملی اسرائیل بازی کرد و در بازی‌های 2008 پکن نماینده این کشور بود. از این تجربه، کرامر می‌داند که رسیدن به بالاترین سطوح از ویلچر که بعدا با استفاده از یک تنیس با ویلچر شروع نمی‌شود، می‌تواند به‌طور خاص در یک ده تنیس با ویلچر بازی کند. به همین دلیل، او ساسون را که در گذشته هر چهار قهرمانی دونفره گرند اسلم را به دست آورده است، می داند.

هفته گذشته در تلاش خود برای یک گرند اسلم سال تقویمی 2026 کوتاه آمد، «از بسیاری جهات یک استثنا». مصدومیت ساسون، نتیجه یک تصادف اسنوبورد، در بزرگسالی رخ داد. او ابتدا حرفه رقابتی خود را در بخش آزاد آغاز کرد و بعدا با افزایش شدت مصدومیتش در بخش چهار نفره مجددا طبقه بندی شد. این واقعیت که بخش چهارگانه کوچکتر است همچنین به این معنی است که ساسون فرصت های بیشتری برای موفقیت داشته است. ساسون از احتمال پیوستن ورزشکاران ویلچر جدید به این ورزش خشنود است، اما او هشدار می دهد که بازی کردن در سطح حرفه ای نیست.

ساسون می‌گوید: «اگر یک ورزشکار تنیس می‌خواهد، آسان نیست – نمی‌تواند به عنوان یک کار جانبی باشد.» «اگر می‌خواهید در سطح برتر باشید، به استعداد، نظم، ثبات و طرز فکر نیاز دارید. به توانایی بدنی و استعداد نیاز دارید، و باید آن را بارها و بارها انجام دهید. و تقویم بالقوه‌اش گرند اسلم، اما او آنچه را که ساسون نشان می‌دهد چیزی بسیار بزرگ‌تر می‌داند.

کرامر می‌گوید، با یک ورزشکار هلندی همکاری می‌کند. ساسون مرتبا با نیلز وینک، 23 ساله، از هلند شریک می‌شود و این زوج با هم به یکی از موفق‌ترین تیم‌های دو نفره با ویلچر در جهان تبدیل شده‌اند. ممکن است در دنیای ورزش رقابتی به ارتفاعات زیادی دست یابد.

دیگران ممکن است به سادگی منبع جدیدی از اجتماع، هدف، فعالیت بدنی و لذت پیدا کنند.