آیا نمایش هنر و مد تیت در دهه 90 یک لذت مهیج است یا یک نقص در کمد لباس؟ بستگی به این دارد که از چه کسی بپرسید

لویی ویتون به سختی هفته مد پاریس را تعطیل کرده بود، زمانی که دنیای مد یکی از بزرگترین شب های سال را در لندن داشت. دوناتلا ورساچه، سارا برتون از Givenchy، دانیل لی از Burberry، عکاس الن فون اونورث، مدیر موزه بریتانیا نیکلاس کولینان از جمله جمعیت درخشانی بودند که برای افتتاحیه «دهه 90: هنر و مد» در سه‌شنبه شب حضور داشتند. این شاید تعجب آور نباشد، زیرا یکی از متصدیان آن، ادوارد انینفول، سردبیر سابق ووگ بریتانیا است که در دوران تصدی خود از سال 2017 تا 2024، زرق و برق را به عنوان Condé Nast بازگرداند.

(انینفول با متصدیان تیت بریتانیا، جسیکا وان، هلن لیتل، دومینیک هیس مور، الکس فارکوهارسون و سلست مک اووی در نمایش کار کرد.)

با این حال، برخی از مطبوعات هنری بریتانیا تحت تأثیر قرار نگرفتند.

والدمار یانوشچاک، منتقد هنری اصلی تایمز لندن نوشت که "انتظار جشن دهه نود را داشتم - در عوض این یک فاجعه مد بود." جاناتان جونز از گاردین با این موضوع موافقت کرد و نوشت: «این یک نمایشگاه نیست، یک نشریه نشریه است». او با دادن یک ستاره از پنج ستاره به نمایش، نوشت: "امیدوارم آنچه دیده بودم، پیش درآمدی برای هنر بیشتر، هنری بزرگتر، با فضای کافی برای قدردانی از آن باشد. اما نه. همین است. شما پس از ورق زدن نسخه 30 ساله The Face در اتاق انتظار دندانپزشکی تا آنجا که ممکن است ناراضی باشید ترک می کنید."

جان شارد، Flesh at The Haçienda، 1996. با حسن نیت از آرشیو فرهنگ بریتانیا © جان شارد، آرشیو فرهنگ بریتانیا

همه منتقدان آنقدر تند نبودند - آلستر سوک، منتقد هنری ارشد دیلی تلگراف، به نمایش پنج ستاره داد و نوشت که او را "هیجان‌انگیز" کرد، در حالی که استیون آرمسترانگ، نویسنده ایندیپندنت، اظهار داشت که "امید روی دیوارهای این نمایشگاه پنج ستاره دلخراش است" - اما به راحتی می توان درک کرد که چرا برخی از هنرها بیشتر از مد افتاده است. پوسترهای کیت ماس ​​که توسط یورگن تلر عکس گرفته شده است بر روی شهر نصب شده است و تمجید از نمایشگاه عمدتا به Enninful داده شده است.

من با یکی از متصدیان دیگر، جسیکا وان از تیت صحبت کردم تا در اینجا کمی بیشتر در مورد این نمایش پیدا کنم که امروز برای عموم باز می شود. او در مورد دهه‌ای که نمایش روی آن تمرکز می‌کند، گفت: "این لحظه عظیم رشد و خلاقیت وجود داشت، زمانی که واقعا پارامترهای آنچه را که ما اکنون هنر معاصر می‌دانیم مشخص می‌کرد. همچنین این رونق واقعی در مد وجود داشت و [نمایش] درباره نحوه تغذیه آنها از یکدیگر و چگونگی موازی بودن موضوعات با چیزهایی بود که این خلاقان جوان به آن علاقه داشتند."

او گفت که هدف واقعی نمایشگاه این است که بریتانیا را فراتر از هنرمندان جوان بریتانیایی یا YBA که عمدتا سفیدپوست بودند، مورد توجه قرار دهد. وان گفت: «داستان YBAها واقعا شناخته شده است و برخی از انتقاداتی که تاکنون به ما وارد شده این است که به اندازه کافی آن نام‌های بزرگ را وارد نکرده‌ایم. آثاری از تریسی امین و دیمین هرست در آنجا وجود دارد.

ما فقط می‌خواستیم هنرمندان دیگری را مورد توجه قرار دهیم که فکر نمی‌کردیم حقشان را بگیرند و ادوارد همیشه این کار را در مد انجام می‌داد.» این نام‌های پررنگ با نام‌هایی که معمولا با YBA مرتبط نیستند، جفت می‌شوند، مانند Hamad Butt، Eileen Perrier، Yinka Shonibare، و Barbara Walker.

آیلین پریر، بدون عنوان، نمایش مو و زیبایی آفریقایی، 1998. با حسن نیت تیت/آیلین پریر

آثار مهم و تکان دهنده در این نمایشگاه اغلب به موضوعات عجیب و غریب می پردازند، که عمدتا در کنار YBA های معروف، که هنر آنها اغلب باعث تحریک ممتاز می شد، تاریخی نشدند. یکی از اینها آشناها (1992) است، یک چیدمان مجسمه سه قسمتی توسط بات، یک هنرمند عجیب و غریب از جنوب آسیا. این قطعه، که در مجموعه تیت است، شامل لامپ های شیشه ای مهر و موم شده با خلاء حاوی مواد شیمیایی سمی است. از بینندگان دعوت می‌شود تا با مجسمه‌سازی درگیر شوند - در خطر شکستن یکی از لامپ‌ها و انتشار مواد شیمیایی سمی، نظری درباره همجنس‌گرا هراسی و سرایت در طول بحران ایدز.

هنگامی که Familiars آخرین بار در دهه 90 در تیت نمایش داده شد، یکی از ویال ها ترک خورد و در نتیجه کل گالری تخلیه شد. وان درباره این اثر می‌گوید: «این ایده است که چیزی که ما بیشتر جذب آن می‌شویم ممکن است تهدیدکننده‌ترین چیز برای ما باشد و اثر اسطوره‌ای در اطراف خود دارد.

اثر قدرتمند دیگر فیلم خرس استیو مک کوئین در سال 1993 است که دو مرد سیاهپوست را در حال کشتی گرفتن به تصویر می کشد. آنها به طور همزمان محبت آمیز و مبارز هستند و از هوموئروتیسم می چکند. وان استدلال می کند که اگرچه هنرمندانی مانند مک کوئین به همان اندازه هرست و امین شناخته شده هستند، اما به ندرت در زمینه ای مشابه با YBA ها معرفی می شوند.

سارا لوکاس، چیکن نیکرز، 1997. با حسن نیت سارا لوکاس و سادی کولز مقر، لندن

داستان دیگری که در این نمایشگاه روایت می شود، مربوط به هنرمندان زن و تجربه سکونت در بدن زن است. در این نمایشگاه، سام تیلور جانسون، فاک، مکش، اسپانک، وانک (1993)، عکسی از هنرمندی است که تی شرتی به تن دارد که با آن چهار کلمه چاپ شده است، شلوار جین سفیدش دور قوزک پاهایش. (موزه این تی شرت را بازسازی کرده است و در فروشگاه هدیه برای فروش است.) عکس نمادین لوکاس Chicken Knickers (1997) در فاصله کمی قرار دارد که یک مرغ کامل خام را نشان می دهد که به جلوی لباس زیر زنانه چسبانده شده است.

وان در مورد کنار هم قرار گرفتن این آثار هنری با تصاویر خزه که بر کمپین بازاریابی نمایش تسلط داشتند، گفت: «ما می خواستیم در آن زمان یک زن جوان بودن را به تصویر بکشیم و با تصاویر کیت ماس ​​توسط کورین دی و دیگران مقابله کنیم.

از جهات دیگر، نمایش مربوط به لندن امروز است. با توجه به اینکه بریتانیا در حال حاضر با یک تحول در سیاست جناح راست روبرو است - در ماه سپتامبر، میلیاردر بریتانیایی ارز دیجیتال، بن دلو، 36 میلیون پوند به حزب سیاسی راست افراطی Reform UK اهدا کرد، که بزرگترین کمک مالی است که یک حزب سیاسی در بریتانیا دریافت کرده است - اتاقی که به زندگی پس از مارگارت تاچر نگاه می کند. فضاهای شهری بدون استفاده و عکاسی از دی و یورگن تلر را به نمایش می گذارد.

و با توجه به اینکه بین سال‌های 2020 تا 2025 بیش از یک چهارم مکان‌های آخر شب لندن تاریک شدند، نوستالژی تلخی در گالری وجود داشت که به انواع مختلف زندگی شبانه در بریتانیا در دهه 90 اختصاص داشت، از مهمانی‌های دگرباشان گرفته تا درام و بیس تا خانه اسید. شاید کسانی که سرسخت سریال بودند متوجه نشده بودند که چگونه ارزیابی مجدد گذشته ممکن است چیزی را برای زمان حال ارائه دهد.