آیا هوش مصنوعی می تواند سلامت جهانی را نجات دهد؟ بیل گیتس یک میلیارد دلار شرط بندی کرده است که بتواند.

بنیاد گیتس یک میلیارد دلار شرط می‌بندد که هوش مصنوعی می‌تواند به تبدیل جهان به مکانی بهتر و عادلانه‌تر کمک کند. | استفان جررونگ/ خبرگزاری تی تی

بیل گیتس در اوایل سال جاری روی صحنه در داووس در رشته کوه های آلپ سوئیس، در برابر مخاطبان نخبگان جهانی نیکوکاری، از مشارکت 50 میلیون دلاری بین بنیاد خود و یک متحد جدید بعید، OpenAI، با هدف بهبود مراقبت های بهداشتی در رواندا خبر داد.

فقط یک ماه قبل، بنیاد گیتس گزارشی دلخراش درباره کاهش گسترده بهداشت جهانی و فروپاشی زیرساخت های کمک های خارجی منتشر کرده بود که برای اولین بار در این قرن افزایش مرگ و میر کودکان را ثبت کرد. اما در داووس، حتی زمانی که ایالات متحده بودجه برای واکسن، مراقبت های بهداشتی مادران، و درمان HIV را کاهش داد، بنیانگذار مایکروسافت لحن خوش بینانه ای داشت.

گیتس به رویترز گفت: «با استفاده از نوآوری، با استفاده از هوش مصنوعی، فکر می‌کنم می‌توانیم به مسیر خود بازگردیم.»

همانطور که به نظر می رسد، این مشارکت فقط یک راه حل برای چیزی بود که بزرگترین شرکت بشردوستانه بهداشت جهانی به استقبال عمده ای از هوش مصنوعی تبدیل شده است. تنها چند ماه بعد، یک مشارکت 200 میلیون دلاری با آنتروپیک انجام شد. و سپس، این سه‌شنبه، بنیاد گیتس برنامه‌ای را برای اختصاص یک میلیارد دلار در دو سال آینده برای افزایش مداخلات هوش مصنوعی در مراقبت‌های بهداشتی، آموزشی و کشاورزی در سراسر جهان اعلام کرد.

این حس که هوش مصنوعی به زودی همه چیز را تغییر خواهد داد، و بیشتر به سمت بدتر شدن، شاید هرگز به اندازه اکنون احساس فشار و نگران کننده نبوده است. اما این تعهد سنگین جدید مبتنی بر این ایده است که هوش مصنوعی در نهایت می تواند زندگی ما را نیز بسیار بهتر کند. در کشوری مانند آمریکا، هوش مصنوعی نیاز به سرمایه‌گذاری و توسعه عظیم دارد - در شبکه، برق، فناوری، آب.

در بسیاری از بخش‌های آفریقا که در حال حاضر زیرساخت‌های ضعیفی دارند، این بنیاد عملا شرط می‌بندد که هوش مصنوعی می‌تواند برخی از زیرساخت‌هایی را که وجود ندارد یا از بین رفته است جبران کند - و لایه جدیدی را ارائه دهد که می‌تواند به آموزش، ارائه مراقبت‌های بهداشتی و غیره کمک کند.

تعهدات جدید بنیاد گیتس شامل پروژه هایی برای بهبود نحوه تجزیه و تحلیل کشاورزان محصولات خود، نحوه تشخیص پزشکان بیماران و نحوه یادگیری دانش آموزان است. برخی از آنها قبلا ثابت کرده اند که کاملا مؤثر هستند، طبق گفته این بنیاد، با یک ابزار که دقت تشخیص های پزشکی را تا 16 درصد در چندین کلینیک کنیا بهبود می بخشد. گیتس در اوایل سال جاری در وبلاگ خود نوشت: «در کشورهای فقیرتر با کمبود شدید کارکنان بهداشتی و فقدان زیرساخت‌های سیستم‌های بهداشتی، هوش مصنوعی می‌تواند یک تغییر بازی در گسترش دسترسی به مراقبت‌های با کیفیت باشد.»

کاهش کمک‌های خارجی در سال گذشته برای برخی از فقیرترین کشورهای جهان به طرز غیرقابل تصوری مخرب بود و هزاران کلینیک و شاید صدها هزار کلاس درس را در مکان‌هایی که کارگران و تدارکات حیاتی از قبل محدود شده بودند بسته شد. نه، هوش مصنوعی نمی‌تواند نوزادی به دنیا بیاورد، واکسن را تجویز کند یا کلاس درس را مدیریت کند - حداقل هنوز - اما، بنیاد گیتس امیدوار است، می‌تواند به کاهش بار کمک کند و کیفیت مراقبت را برای پرستاران و معلمان افزایش دهد که اکنون وظیفه خدمات رسانی به مردم بسیار بیشتر از هر فرد دیگری را دارد.

مارک سوزمن، مدیر عامل بنیاد گیتس، به من گفت: «این متحول کننده ترین فناوری در طول عمر ماست.

این یک پیش‌فرض وسوسه‌انگیز است: ما نمی‌توانیم کلینیک بسازیم، معلمان استخدام کنیم یا خطوط برق جدید ایجاد کنیم، اما شاید هوش مصنوعی بتواند زیرساخت دیجیتالی مورد نیاز برای کمک به میلیاردها نفر را ایجاد کند که با آنچه که دارند - یا بهتر است بگوییم، با آنچه باقی مانده است، کارهای بیشتری انجام دهند. سوال این است که آیا لایه مناسب نوآوری می‌تواند به تقویت یک سیستم کمانشی کمک کند، حتی اگر زیرساخت‌های فیزیکی و لجستیکی اطراف آن از هم پاشیده شود؟

آیا هوش مصنوعی واقعا همان چیزی است که سلامت جهانی در حال حاضر به آن نیاز دارد؟

بیشتر آمریکایی‌ها هنوز شاهد بهبود هوش مصنوعی زندگی‌شان به روش‌های معنی‌دار نبوده‌اند، بسیار کمتر از آن‌هایی که در فقر یا در کشورهایی زندگی می‌کنند که تنها بخشی از جمعیت آن‌ها تاکنون از ChatGPT استفاده کرده‌اند.

اما این ارقام در جهان در حال توسعه به آرامی در حال تغییر هستند، تغییری که تا حدی توسط سایر سرمایه‌گذاران جهانی بهداشت امکان‌پذیر شد که متقاعد شده‌اند که با پایان یافتن کمک‌های خارجی، هوش مصنوعی می‌تواند به زودی به جهان کمک کند تا با کمترین هزینه کارهای بیشتری انجام دهد. دولت ترامپ خود با این تفکر موافق است، تا زمانی که به نفع شرکت های فناوری آمریکایی باشد. سال گذشته، وزارت امور خارجه از همکاری 150 میلیون دلاری با شرکت هواپیماهای بدون سرنشین Zipline برای انتقال تجهیزات پزشکی در چندین کشور خبر داد.

به اعتبار Zipline، یک خبرنگار NPR در رواندا در ماه گذشته متوجه شد که پهپادهای این شرکت در حال نجات جان مردم در مکان‌هایی با زیرساخت‌های جاده‌ای ضعیف بودند، جایی که رانندگی تا نزدیک‌ترین بیمارستان ممکن است ساعت‌ها طول بکشد، اما پهپادها می‌توانند در عرض چند دقیقه انتقال خون حیاتی را انجام دهند.

و با این حال، برای اینکه روانداها به طور کامل از این تحویل های با فناوری پیشرفته بهره مند شوند، به کلینیک های پرسنل برای بازدید نیاز دارند. در نتیجه کاهش کمک های خارجی، برخی از این نقاط فرود واقعی اکنون در برخی از آسیب پذیرترین کریدورهای روستایی کشور در آستانه بسته شدن هستند. Enoh Ebong، رئیس بخش توسعه جهانی در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، به NPR گفت: «بدون زیرساخت‌های زیربنایی، مانند جاده‌ها، انرژی و نیرو، و مگر اینکه دسترسی، روستایی و غیره وجود داشته باشد، آنگاه همه این راه‌حل‌ها متوقف خواهند شد.»

اما همانطور که پهپادهای تحویل پزشکی هنوز برای پرواز به یک کلینیک نیاز دارند، بیشتر این مداخلات برای کار کردن به لایه‌ای از زیرساخت‌های فیزیکی - جاده‌ها، مدارس، نیرو، و کاملا واضح است که باند پهن نیاز دارند. تصاویر ماهواره ای نشان می دهد که برخی از جوامع روستایی در جنوب صحرای آفریقا به معنای واقعی کلمه پس از کاهش USAID تاریک شدند. برای بچه‌هایشان سخت‌تر است که از معلم ریاضی هوش مصنوعی بخواهند یا یک کشاورز محلی یک برنامه آب‌وهوا را دانلود کند.

سوزمن به من گفت: «ما این را به‌عنوان «هر دو» و «و» می‌بینیم. اما، در عمل، کاهش کمک‌های خارجی شکاف‌های جدی را در بسیاری از این بستر ایجاد کرده است که می‌تواند عملکرد راه‌حل‌های پیشرفته را به‌عنوان مورد نظر دشوارتر کند.

بدیهی است که پرداخت هزینه همه اینها به تنهایی بر عهده بنیاد گیتس نیست – و حتی انجام این کار برای آنها امکان پذیر نیست. و برای ثبت، بسیاری از دیگر برنامه های کمک مالی این بنیاد اصلا مرتبط با هوش مصنوعی نیستند. اما این تنش به یک سوال گسترده‌تر اشاره می‌کند که ممکن است در زمینه‌ای مانند سلامت جهانی به شدت احساس شود، اما در نهایت سوالی که همه ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد: آیا در حال حاضر منابع کمیاب خود را در زیرساخت‌های دیجیتالی آینده در خطر نیازهای خود صرف می‌کنیم؟ آیا می توانید خرید آیفون تاشو جدید 1999 دلاری را توجیه کنید اگر به سختی توانایی خرید مواد غذایی را دارید؟

پاسخ در واقع همیشه آسان نیست. این وظیفه ما نیست که بگوییم، برای مثال، فقط به دلیل اینکه یک جامعه فاقد آب قابل اطمینان است، مردم آن باید از مزایای (و محدودیت‌های) تلفن هوشمند کنار گذاشته شوند، به خصوص اگر آن تلفن هوشمند بتواند آنها را به توصیه‌های بهداشتی که هرگز نمی‌توانستند به آن دسترسی داشته باشند، یا راهنمایی‌هایی که می‌تواند به آنها کمک کند از خشکسالی جان سالم به در ببرند، متصل کند.

در برخی از نقاط جهان، اشکال دیجیتالی بانکداری مدت‌ها قبل از شعبه‌های محلی وارد شد، و بلافاصله افراد بی‌شماری را به راهی ارزان و امن برای پس‌انداز و ارسال پول نقد خود به خانواده و دوستان نیازمند متصل کرد. مطمئنا ممکن است که هوش مصنوعی، یا حداقل نوع برنامه‌هایی که بنیاد گیتس سرمایه‌گذاری می‌کند، بتواند روزی تأثیر تغییردهنده‌ای بر نحوه دسترسی افراد به سطوح شخصی مراقبت، آموزش و سایر خدمات در مکان‌هایی داشته باشد که منابع لازم برای انجام این کار را ندارند.

این یک امید است، اما در حال حاضر نیز سخت است که بدون انتقاد به فناوری باور کنیم که همانطور که خود گیتس همین ماه گذشته در وبلاگ خود نوشت، «یا بزرگترین تساوی اختراع شده، یا بدترین منبع بی عدالتی خواهد بود، که «یکی از آشفته ترین دوران تاریخ بشر» را آغاز می کند.

در مصاحبه ای با نیویورک تایمز بلافاصله پس از آن، او متقاعد شده بود که احتمالا هوش مصنوعی بیشتر از اینکه مفید باشد، ضرر خواهد داشت. او گفت: «من دوست ندارم اخبار بد را برای مردم بیاورم، و دوست ندارم بگویم که نوآوری ممکن است منفی باشد. "اما این جایی است که ما هستیم."

حالا او می خواهد میلیاردها نفر در سراسر جهان از آن استفاده کنند؟ سوزمن گفت: بله، زیرا اگر اینطور نباشد، به ناچار بهترین بخش‌های هوش مصنوعی - به عنوان مثال، پتانسیل درمان‌های بهتر سرطان به طور تصاعدی - فقط به کسانی می‌رسد که می‌توانند هزینه آن را بپردازند، در حالی که بدترین بخش‌های آن، همانطور که اغلب انجام می‌دهند، نصیب کسانی خواهد شد که کمترین سود را دارند. او گفت: «این تصمیم‌ها اکنون گرفته می‌شوند، و تصمیم‌هایی که اکنون گرفته می‌شوند احتمالا دو دهه آینده را شکل خواهند داد.» در اینجا به امید اینکه آنها افراد خوبی باشند.