آیا واشنگتن در رابطه با اسرائیل تجدید نظر می کند؟

عضو ارشد مشاور در برنامه MENA، Chatham House.

زمانی که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل در نهایت از سمت خود برود - و ممکن است پس از انتخابات سراسری ماه گذشته، زودتر از این زودتر از کار کناره گیری کند - یک سابقه طولانی از آسیب های وارد شده به کشور و مردم آن و همچنین به دیگران را پشت سر خواهد گذاشت.

با این حال، از نظر استراتژیک، یکی از مخرب ترین میراث او، به ویژه برای امنیت و رفاه دولت یهود، بدتر شدن سریع روابط آن با نزدیک ترین و پیامدترین متحدش، ایالات متحده خواهد بود. این صرفا درگیری با نخبگان سیاسی آمریکا نیست. روابط با مردم آمریکا نیز آسیب دیده است.

بدتر از آن، جایگزینی نتانیاهو ممکن است برای توقف فرسایش روابط بین دو کشور کافی نباشد و پیامدهای بالقوه جدی برای امنیت، اقتصاد و جایگاه بین‌المللی اسرائیل داشته باشد. تغییر حکومت در بهترین حالت ممکن است بخشی از آنچه از دست رفته را نجات دهد.

ممکن است این آخرین تلاش برای جلوگیری از پیروزی قاطع کنگره برای دموکرات ها باشد، اما بنا بر گزارش ها، تصمیم برای حذف تدریجی این کمک ها مدتی قبل توافق شده بود.

با این وجود، جهت سفر در روابط ایالات متحده و اسرائیل روشن است: حمایت تقریبا خودکار و تزلزل ناپذیری که توسط دولت های متوالی ایالات متحده، به ویژه از سال 1967، ارائه شده است، در حال سرد شدن است. البته گهگاه استثناهایی نیز وجود داشته است، اما واشنگتن به طور کلی از اسرائیل حمایت کرده است، حتی زمانی که سیاست ها و اقدامات دولت آن لزوما در خدمت منافع ملی آمریکا نبوده است.

هم روندهای بلندمدت و هم دلایل فوری تری در پس این تغییر نگرش در واشنگتن و در میان عموم مردم آمریکا وجود دارد، که دومی شامل رفتار اسرائیل در دوره ششم نتانیاهو، راست افراطی ترین دولت در تاریخ این کشور است.

برای برخی، اقدامات اسرائیل آمریکا را وارد درگیری هایی کرده است که به اعتبار بین المللی آن لطمه زده، متحدان نزدیک آمریکا در منطقه را در معرض آسیب قرار داده و از نظر مالی بسیار پرهزینه بوده است.

برای بسیاری از طرف های مترقی-لیبرال طیف سیاسی، نگرانی اصلی استفاده نامتناسب از نیروی مرگبار توسط اسرائیل در جنگ خود در غزه بوده است. اشغال بی رحمانه و بی رحمانه سرزمین های اشغالی فلسطین (OPT)؛ و گسترش مستمر شهرک‌ها، با هدف آشکار و عمیقا نگران‌کننده الحاق حداقل کرانه باختری، اگر نه نوار غزه نیز.

برخلاف آنچه دولت اسرائیل اغلب پیشنهاد می کند، اکثریت قریب به اتفاق این منتقدان نه ضد اسرائیل هستند و نه یهودی ستیز.

با این حال، آنها به سختی می‌پذیرند که از پول و سلاح‌های آمریکایی در تخریب غزه و کشتار ده‌ها هزار فلسطینی بی‌گناه که هیچ ارتباطی با کشتار حماس در 7 اکتبر 2023 نداشته‌اند، استفاده شده است. همچنین نمی‌توانند خشونت تروریستی که شهرک نشینان افراطی علیه فلسطینی‌ها انجام می‌دهند، اغلب با بی‌سرپرستی کامل بپذیرند. چنین اقداماتی در تضاد با اصل ارزش‌های آنهاست، همانطور که باید با ارزش‌های هر کسی که حتی ذره‌ای انسانیت دارد، مخالفت کند.

از قضا، یکی از معدود حوزه‌هایی که جنبش MAGA و اردوگاه لیبرال- مترقی رادیکال‌تر به هم نزدیک می‌شوند، مخالفت آن‌ها با صرف میلیاردها دلار برای کمک‌های نظامی خارجی است، در حالی که این پول می‌تواند در عوض صرف نیازهای داخلی شود.

تلاش معاون رئیس جمهور جی. قدرتمندترین کشور جهان جامعه اطلاعاتی خود را دارد. نباید قبل از شروع جنگ منحصرا به ارزیابی‌های اسرائیل تکیه کند، به‌ویژه زمانی که تصمیم می‌گیرد به تشویق اسرائیل برای مقابله با ایران توجه کند یا خیر.

اگر واشنگتن بر ارزیابی نتانیاهو تکیه کرد، که متعاقبا ثابت شد، خواه عمدا یا غیر آن، گمراه‌کننده است، مبنی بر اینکه جنگ کوتاه خواهد بود، منجر به تغییر رژیم و حذف کامل برنامه هسته‌ای ایران می‌شود، مسئولیت آن نیز باید بر عهده دولت آمریکا باشد.

با این وجود، روابط بین ایالات متحده و اسرائیل اساسا نامتقارن است. اسرائیل نزدیک به 70 درصد تسلیحات عمده وارداتی خود را از ایالات متحده تامین می کند، به حمایت دیپلماتیک آمریکا در عرصه بین المللی متکی است و همچنین یک شریک تجاری مهم است. بنابراین، واشنگتن می تواند، بسیار بیشتر از اسرائیل، در موقعیت استثنایی که اسرائیل در شکل دادن به سیاست های منطقه ای آمریکا و روابط با سازمان های بین المللی از آن برخوردار است، تجدید نظر کند.

این بدان معنا نیست که روابط نزدیک بین ایالات متحده و اسرائیل در شرف فروپاشی کامل است. با این حال، با توجه به ملاحظات ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک، ناگزیر به تغییر است. علاوه بر این، سیاستمداران، به ویژه با انتخابات ریاست جمهوری دیگری که تنها دو سال دیگر باقی مانده است، می توانند به طور فزاینده ای تغییرات خلق و خوی رای دهندگان را احساس کنند. بنابراین، بسیاری از آنها احتمالا از روابط بسیار نزدیک با اسرائیل فاصله می گیرند و ادامه حمایت را مشروط به همگرایی آشکار منافع می کنند.

برای درک اهمیت این تغییر، شایان ذکر است که حمایت آمریکا از اسرائیل به طور سنتی بر سه ستون اصلی استوار است.

اولین مورد، همدردی پس از هولوکاست، همراه با به رسمیت شناختن نیاز به یک کشور یهودی به عنوان پناهگاه امن برای کسانی بود که تحت آزار و اذیت قرار گرفته بودند و برای نسل های آینده.

دوم این تصور بود که دو کشور ارزش های لیبرال-دمکراتیک مشترک دارند.

سومین مورد، ظهور اسرائیل به عنوان یک متحد نظامی قوی و مستقل در منطقه‌ای بی‌ثبات بود که می‌توانست به پرسنل و توانایی‌های نظامی خود تکیه کند و در عین حال از سخت‌افزار و کمک‌های نظامی آمریکا بهره‌مند شود.

با محو شدن تدریجی خاطره جمعی از سرنوشت هولناک یهودیان اروپا در طول جنگ جهانی دوم، رکن اول در حال ضعیف شدن است.

اعتبار دموکراتیک اسرائیل به طور فزاینده ای در داخل کشور مورد بررسی قرار می گیرد و ارزش های دموکراتیک آن در رفتارش با فلسطینی ها در OPT غایب است. ستون دوم نیز تحت فشار است.

در همین حال، جنگ با ایران و درگیری‌ها در جبهه‌های دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا اسرائیل در نهایت یک دارایی بیشتر است یا باری برای منافع آمریکا. انتخابات میان‌دوره‌ای این تنش‌ها را به اوج رسانده و ممکن است پیش‌بینی کند که روابط آمریکا و اسرائیل به کجا می‌رود.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.