آیا ورزش دیگری به جز راگبی وجود دارد که داوران آنقدر به صدای خود علاقه داشته باشند؟

"آنچه ما در اینجا داریم عدم برقراری ارتباط است."

این کلمات توسط رئیس زندان به پل نیومن، با نام مستعار کول هند لوک، در فیلمی به همین نام گفته می شود. اگر هرگز آن را ندیده اید، آن را در لیست خود قرار دهید.

شاید رئیس راگبی صحبت می کرد. ما در هفته‌های اخیر ارتباطات زیادی را شنیده‌ایم، چه در داخل و چه در خارج از زمین، و برخی از آن‌ها در واقع در دسته «شکست» قرار می‌گیرند.

بیایید با داور ایتالیایی آندره آ پیاردی شروع کنیم که کارت زرد او در برد استرالیا مقابل آفریقای جنوبی سر و صدای زیادی به پا کرد. برخی - که باید بهتر بدانند - پیشنهاد داده اند که او نباید دوباره در استرالیا قضاوت کند. این یک مورد تیراندازی به پیام رسان است و به منزله انتقاد عمومی از پیاردی است که در واقع داور بسیار خوبی است. بله، یک کارت خطا بود، اما یک دستیار غیرت بیش از حد آن را تشدید کرد.

یکی از کارت ها در واقع منجر به این شد که هیئت انضباطی یک محرومیت چهار هفته ای را به هانتر پیسامی به دلیل تکل خطرناکش روی ساشا فاینبرگ-منگومزولو ارائه کرد. این، بدون شک، به کارشناسان چند پیام رسان دیگر می دهد تا اسلحه بکشند، اما، آقایان، شما کاملا از کار افتاده اید.

پیاردی پروتکل های جهانی راگبی را به کار می برد و اگر بازیکنان در تکل خم نشوند، در معرض خطر جدی رفتن به سطل زباله هستند. پیشنهاداتی مبنی بر اینکه بازیکنان باید فقط برای تماس با سر در گزارش قرار گیرند، کاملا قابل توجه است. آنها همچنین به طور کامل این واقعیت را نادیده می گیرند که ضربه های زیر ضربه ای به سر می تواند باعث آسیب طولانی مدت مغز شود. این سیستم گزارش، نباید تعجب کنیم، که مستقیما از کتاب بازی لیگ راگبی خارج شده است. برخلاف لیگ، اتحادیه راگبی پس از یک تکل ادامه می‌دهد و برای حفظ ارتباط بازدارنده خود به کارت زرد نیاز دارد.

اگر بازیکنان بدانند که از زمین خارج نخواهند شد، تکل‌های عمودی خواهیم داشت که با سنجاق زدن بازوهای حامل توپ، از پاس دادن جلوگیری می‌کند. چنین تکل هایی به ناچار تعداد برخوردهای رودررو را افزایش می دهد. نداشتن عامل بازدارنده فوری کارساز نخواهد بود. همچنین خرابی سیستم ارتباطی رخ داد که به مایه آسایش بسیاری از مقامات، به ویژه افراد پایین تر از نخبگان تبدیل شده است. مربیان نیز در حال دعوای عمومی بوده‌اند، با بحث‌های فراوانی که در مورد اسکرام وجود دارد.

دیو رنی، سرمربی نیوزلند، ادعا می کند که آفریقای جنوبی به طور غیرقانونی در سراسر اسکرام رانندگی می کند، که البته به شدت تکذیب می شود. تشخیص آن می تواند بسیار سخت باشد و هیئت منصفه کارشناسان نتوانسته است به اتفاق آرا رأی صادر کند.

ما همچنین به نحوه ارتباط داوران گوش می دادیم. در حالی که من هرگز نمی خواهم مسئولان مسابقه را شبیه سازی کنم، برخی از "بایدها و نبایدها" مطمئنا ضروری هستند. تفاوت آنگوس گاردنر و نیکا آماشوکلی در گچ و پنیر بود. گاردنر بیش از حد صمیمی بود و سعی می‌کرد «مالکوم» (مارکس) را در تلاشی برای وادار کردن او به درستی دست‌وپنجه نرم کند. یک اسکرام که دائما بازنشانی می‌شد، تمام چهار دقیقه طول کشید تا گاردنر یک ضربه آزاد را اعلام کند. پاسخ تند جان مک انرو به داور ویمبلدون - "شما نمی توانید جدی باشید" - به ذهن خطور می کند.

در مقابل، آماشوکلی به سادگی گفت، و آن را تکرار نکرد: "به یاد داشته باشید که چه توافقی داشتیم." اشاره او به چتی بود که همه داوران قبل از مسابقه با تیم های جلو دارند، زمانی که شرایط لازم برای تقلب خوب مطرح می شود. من نمی دانم که چرا داوران احساس می کنند باید پس از شروع بازی دوباره آن را به صورت شفاهی بیان کنند.

بن اوکیف داور نیوزیلندی بازی آرژانتین و استرالیا را برعهده داشت و پسر، آیا ما از او چیزی شنیدیم. توضیحات طولانی و پر سر و صدایی در مورد دلایل تحریم او و همچنین تصمیمات او برای سوت ندادن ارائه شد. خیلی بالا بود، کاملا سرزده. مانند گاردنر، همه اینها به گپ زدن بی وقفه منجر شد و مقامات در مرکز توجه قرار گرفتند. همانطور که کارل دیکسون انگلیسی در بازی نیوزلند و آفریقای جنوبی در بالتیمور نشان داد این به داوران نیمکره جنوبی محدود نمی شود.

صحبت های زیادی در مورد داوری پیشگیرانه وجود دارد، این یک موضوع پیچیده است. من می توانم آن را درک کنم که یک بازیکن ممکن است مطمئن نباشد که آیا حق دارد توپ را در تکل توپ بزند یا خیر. اما، اگر قبلا سرعت توپ را کم کرده است، یا به هر طریقی روی بازی تأثیر گذاشته است، دیگر خیلی دیر شده است. یک اتفاق کاملا خارق‌العاده باعث شد که اوکیف به بازیکن آرژانتینی، سانتیاگو کارراس، گفت که برگردد. سه چهار بار فریاد زد. در آخرین موقعیت، بازیکن به عقب برگشت، اما بلافاصله به او گفته شد که اکنون می تواند جلو بیاید، زیرا خط خطی تمام شده است. این فقط از نظر پیشگیری مزخرف بود.

همچنین مشکل سازگاری با پیشگیری وجود دارد. تقریبا غیرممکن است که در 80 دقیقه برابر هر دو تیم و در واقع از بازی به مسابقه و از داوری به داوری دیگر برابری داشته باشیم.

تقریبا برای هر چیزی که در زیر نور خورشید قرار دارد، پروتکل هایی وجود دارد، بنابراین ممکن است تعداد کمی برای ارتباط به بیراهه نروند. این فرصتی خواهد بود برای خلاص شدن از شر نام اصلی، چیزهای جذاب و تفسیر بی وقفه. پروردگارا، آیا ورزش دیگری در دنیا وجود دارد که داور چنین رفتاری داشته باشد؟

دلایل دقیق و مختصر برای تحریم‌ها، با قاطعیت ارائه شده، تنها راه است. داوران نباید وارد مناظره شوند. اغلب اوقات ما می بینیم که بازی متوقف می شود در حالی که داور به بازیکنی گوش می دهد که داستان خود را بیان می کند. و نباید فقط هر بازیکنی برای داور جذاب باشد - همه چیز باید از طریق کاپیتان انجام شود.

آیا این سوال زیاد است که داوران در مسابقات آتی قهرمانی ملت ها سیاست ارتباطی کمتر-بیشتر را اتخاذ کنند؟ احتمالا.