آیا کشمیر می تواند از جنبش ژنرال Z هند بیاموزد؟

در 14 آگوست، عمر عبدالله، وزیر جامو و کشمیر، به دهلی نو در مورد تظاهرات احتمالی ژنرال Z در منطقه ناآرام هیمالیا هشدار داد، در حالی که فهرستی از ظلم‌های بی‌پایان فرماندار علیه دولتش - اخیرا توقف گزارش رزروی که به دنبال جبران نارضایتی‌ها در مورد طبقه‌بندی شایستگی باز است. در 2 سپتامبر، وزرای کابینه عبدالله به خیابان های سرینگر آمدند.

پلاکاردهایی در دست، که با حروف سیاه و درشت، تهاجمات سیاسی مکرر رژیم نارندرا مودی در کشمیر را نام می برد، به سمت مقر حزب بهاراتیا جاناتا، حزب هندو-ناسیونالیست مودی راهپیمایی کردند. تظاهرات در عرض چند دقیقه از بین رفت و پلیس که به ستوان فرماندار گزارش می دهد، به آنها حمله کرد. پس از درگیری، وزرا مانند جنایتکاران عادی داخل وانت ها رانده شدند. تعداد زیادی از خدمه‌های تلویزیونی و یوتیوب‌برها این مقدار زیاده را ضبط کردند، اما هیچ خشمگینی در آن شب در تلویزیون پربیننده هند دنبال نشد.

اعتراض در هند مودی به ندرت در تلویزیون پوشش می یابد، به جز زمانی که از کنترل خارج می شود، مانند آنچه در راهپیمایی کشاورزان به دهلی در سال های 2020-2021 رخ داد، یا طغیان ژنرال Z در تابستان امسال به دلیل نشت مقاله آزمون ورودی پزشکی. اما این پوشش کمتر و بیشتر کار نجات برای دولت است. به نظر می رسد پوشش رسانه ای اغلب برای برانگیختن خشم علیه معترضان طراحی شده است، معترضانی که تقریبا همیشه به عنوان منابع مالی خارجی معرفی می شوند و برای تضعیف تمامیت ارضی کشور نقشه می کشند. از بین بردن ایده اعتراض به شکلی دردناک و برجسته این سوال را برمی انگیزد: پس چگونه می توان جمهوری را حفظ کرد.

? این یک سوال اساسی بود که بنیامین فرانکلین، بنیانگذار آمریکایی، پرسید. در سال 1789، وقتی از فرانکلین پرسیده شد که آیا کنوانسیون قانون اساسی منجر به یک جمهوری یا سلطنت شده است، به طرز معروفی پاسخ داد: "یک جمهوری، اگر بتوانید آن را حفظ کنید." اما فرانکلین دلیلی برای خوش بینی داشت. او پس از بیرون راندن قدرتمندترین کشور جهان در آن زمان، دوران گذار یک مستعمره به اولین دموکراسی مدرن را پشت سر گذاشته و حتی به شکل گیری آن کمک کرده بود.

او احتمالا متقاعد شده بود که از میان تمام تضمین‌های بزرگی که این سیستم جدید به مردمش داده است، حق تحریک - و عقب‌نشینی دولت - در برابر سرکوب غیرقابل مذاکره است. فرانکلین، البته، بدون آگاهی از تهاجمات گوناگون صحبت می‌کرد که این حق را در چندین دموکراسی آشکار کرد. کتاب «چگونه دموکراسی‌ها می‌میرند» نوشته استیون لویتسکی و دانیل زیبلات در سال ۲۰۱۸، توضیح ناامیدکننده‌ای ارائه کرد که چگونه گروهی از عوام فریب‌ها موفق شدند از عقب‌نشینی‌های دموکراتیک جلوگیری کنند، حتی در شرایطی که رژیم‌هایشان نشانه‌های ظاهری دموکراسی را حفظ کرده بودند.

این تناقض در سیاست معاصر هند، به‌ویژه در کشمیر، جایی که دولت مودی به طرز غم‌انگیزی کمپین‌هایی را برای محدود کردن حقوق فدرال به راه انداخته است، نمی‌تواند بیشتر قابل توجه باشد. از زمان تنزل رتبه جامو و کشمیر (J&K) به قلمرو اتحادیه در همان تصمیمی که به خودمختاری جزئی J&K در آگوست 2019 پایان داد، دولت مرکزی پاهای خود را برای بازگرداندن ایالت به تعویق انداخته است. در عین حال، مخالفت را به اجبار از فرهنگ واژگان سیاسی کشمیر پاک کرده است.

تعداد زیادی از هندی‌ها طرح آشکار زور توسط دولت را تایید می‌کنند، و نه صرفا به این دلیل که در معرض تبلیغات قرار گرفته‌اند. رد مخالفان آنها در واقع معیاری است برای اینکه چقدر عمیقا با پروژه تمدنی BJP همسو هستند که نه تنها به دنبال قرار دادن منافع هندو در راس کارکرد سیاسی روزمره است، بلکه به دنبال بازپس گیری "غرور هندو" است - که می تواند به معنای هر چیزی باشد، از تغییر نام جاده ها، ساختمان ها، و شهرها، تا پاک کردن شرایط کتاب های درسی در مدرسه، ایجاد شرایط نمایشی از کتاب های درام، از تاریخ موغ به شکلی. پارلمان در کشمیر، جایی که مسلمانان

نمی توان از انتخاب شدن جلوگیری کرد، قدرت در دستان فرماندار هندو (LG) به نام Manoj Sinha که توسط دهلی نو انتخاب شده است، از طریق مجموعه ای از احکام دولتی که زیربنای اساسی هند را تهدید می کند، متمرکز شده است. عمر عبدالله در یک پادکست اخیر اظهار داشت: "افسران قبلی ده راه مختلف برای انجام وظیفه ای که من دستور داده بودم پیدا می کردند، اکنون ده دلیل مختلف برای عدم انجام آن پیدا می کنند." عمران دار، سخنگوی کنفرانس ملی اشاره کرد که ممکن است طرحی وجود داشته باشد که دولت محلی را منفور کند.

او به The Diplomat گفت: «دفتر LG بی جهت روی یک موضوع جدی مربوط به آینده دانشجویان به تعویق می اندازد... که می تواند آسیب قابل توجهی [به شهرت دولت] وارد کند. سینها یک برنج قدیمی BJP از استان اوتار پرادش، تئاتر جنبش رام جانمابهومی (محل تولد) است. اوج آشوب‌های رام جانمابومی در معبدی بزرگ در ژانویه 2024، بزرگ‌ترین نقطه فروش مودی است، علاوه بر از دست دادن خودمختاری کشمیر.

امروز، ائتلاف اپوزیسیون سکولاریست هند به طور محسوسی در مورد درگیر شدن در مسائل کشمیر محتاط است. چند سال پیش، زمانی که رهبر اپوزیسیون، راهول گاندی، بهارات جودو یاترا را در سرینگار، پایتخت کشمیر، در یک برف غیرمنتظره و یخبندان صبح ژانویه سال 2023 امضا کرد، اینطور نبود.

او از شباهت‌های بین شونیاتا، مفهوم آگاهی بی‌خودی که در بودیسم گنجانده شده است، و فنا، مفهوم صوفیانه نابودی نفس فردی در برابر خدا صحبت کرد. توصیه گاندی شکست خورد. در انتخابات سراسری آوریل-مه 2024، BJP هر دو کرسی پارلمان را در مجموع، با اکثریت قاطع هندو جامو، به دست آورد و پس از آن در انتخابات استانی منطقه را فرا گرفت. پیامی که گاندی، حزب کنگره و متحدانش استنباط کردند این بود که اولویت دادن به نارضایتی های اقلیت های مسلمان دعوتی به تمسخر و شکست در صندوق های رای خواهد بود.

این سکوت فعلی آنها را توضیح می‌دهد - نه فقط در مورد کشمیر، بلکه در مورد بسیاری از موضوعات داغ دیگر مورد توجه مسلمانان، مانند زندانی شدن عمر خالد، فعال، یا حتی "قتل بولدوزر" یوگی آدیتیانات، وزیر ارشد اوتار پرادش که عمدتا مسلمانان را هدف قرار می‌دهد. پس از اینکه مودی دومین دوره ریاست جمهوری خود را در سال 2019 به دست آورد، در مورد ممانعت از کنگره شوخی کرد.

او گفت: «در این انتخابات، حتی یک حزب سیاسی هم نمی توانست با پوشیدن نقاب سکولاریسم، کشور را گمراه کند. وحید پارا، یکی از رهبران ارشد حزب دموکراتیک خلق‌های جامو و کشمیر (PDP)، می‌گوید هیچ دلیلی برای «وابستگی بیش از حد به احزاب ملی» برای پیشبرد آرمان J&K وجود ندارد. او به تلاش موفقیت آمیز لاداخ برای مذاکره با دهلی نو اشاره کرد که مبتنی بر همبستگی منطقه ای بود.

با این حال، پارا خاطرنشان کرد: «حکمیت با نخست‌وزیر است و ما نمی‌خواهیم با ابتکار عمل، آن را تضعیف کنیم، هرچند محبوبه مفتی در نامه‌ای به وی ناموفق بود». مفتی که خود یک وزیر ارشد سابق است، رئیس حزب دموکراتیک خلق است. در دسامبر 2023، دولت مودی به دادگاه عالی گفت که پس از برگزاری انتخابات در منطقه، ایالت جامو و کشمیر را احیا خواهد کرد. این وعده را زیر پا گذاشت، اما هیچ انتقادی از سوی قوه قضائیه صورت نگرفت. این رها شدن توسط نهادهای مرکزی باعث می شود که وحدت سیاسی در کشمیر تقویت شود.

وقتی نمی‌توانید به نهادها تکیه کنید، وقتی نمی‌توانید برای نرمش به روحیه ملی تکیه کنید، وقتی متحدان سکولار کشور به سمت دیگری نگاه می‌کنند، باید به یکدیگر تکیه کنید. همانطور که پارا اشاره کرد، این وحدت محلی چیزی است که برای خواسته های خود لاداخ مورد توجه قرار گرفت. در کمال تعجب همه، کشمیر این کار را نمی کند. چشم‌انداز سیاسی آن به‌واسطه تک‌رویی‌های روزانه آسیب می‌بیند - در رویدادهای عمومی، پادکست‌های با دقت ساخته شده، و با انرژی بیشتر در X، جایی که برخی از سیاستمداران تصمیم می‌گیرند هر روز فیبر اخلاقی برتر خود را به نمایش بگذارند.

نقطه مشترک، بیان تحقیر آشکار برای وزیر ارشد است. برخی از آن شایسته است. عبدالله و حزبش علاوه بر بازگرداندن ضمانت‌های فدرال کشمیر، به جوانان بیکار J&K وعده 100000 شغل دادند. از هر دو جنبه، کارنامه آن ناامیدکننده است، هرچند که باید در زمینه قدرت کاهش یافته او قضاوت کرد. به هر حال، کاهش این زمان‌های پرتنش به بولتن‌های روزانه در یک دولت محلی کمکی به کشمیر نمی‌کند. به جاه طلبی های فردی کمک می کند. زمانی که عمر عبدالله دو سال پیش به قدرت رسید، می دانست که راه او دشوار خواهد بود.

چیزی که او با آن روبرو شد نه تنها موانع یک فرماندار سرسخت برای دفترش، بلکه ایدئولوژی بود که چنین مانع تراشی را ممکن کرد. برتری هندوها از 57000 سلول جداگانه در سراسر هند عمل می کند و بیش از 1.5 میلیون داوطلب دارد که این ایدئولوژی را در سراسر فضاهای آموزشی، سیاسی و فرهنگی هند گسترش می دهند و فشار ضمنی بر اقلیت ها، به ویژه کشمیری ها را تشدید می کنند تا به حاشیه نشینی خود عادت کنند. عبدالله پس از روی کار آمدن بر روی ترمیم روابط با دهلی نو تمرکز کرد و امیدوار بود که یک ناوبری مدرج کلیدی برای مذاکره در مورد امتیازات فدرال باشد، یا حداقل

جریان وجوه فدرال عبدالله در مورد بودجه درست می گفت، اما در مورد بقیه اشتباه می کرد. BJP آماده بود که چیزی به او واگذار نکند. این کشور بسیار فراتر رفته و نوید یک قله ایدئولوژیک را برای حوزه اصلی خود داده است: نصب وزیر ارشد هندو در کشمیر. سقوط رهبری مسلمان کشمیری زمینه لازم برای این هدف است. ناکامی عبدالله در هشدار به موقع به طیفی از سیاستمداران اجازه داد تا واکنش عمومی را علیه او برانگیزند و در عین حال خود را به عنوان قهرمان واقعی J&K معرفی کنند.

این وضعیت باعث تحسین آن‌ها از سوی جمعیت بیش از حد کشمیر شد، که می‌خواست امید خود را به جایی ببندد. این سیاستمداران نارضایتی خود را از همه چیز، از قانون بحث‌برانگیز وقف دولت مودی، مشروب‌فروشی‌های رو به رشد در سرینگر، تا اسرائیل و ایالات متحده به اشتراک گذاشته‌اند. جنگ علیه ایران، اما حتی بیشتر از آن در مورد ترس زبانی کنفرانس ملی عبدالله در همین نقطه‌های آتش‌سوزی. بدون شک این کار درستی است، اما یک مشکل وجود دارد.

قهرمانان خود انتصابی کشمیر تقریبا همیشه مخالفت خود را از جایگاه محافظت شده ایکس یا خدمه فیلمبرداری، نه یک بار در خارج از مقر BJP یا خارج از راج بهاوان، به کار می گیرند، که این امر مستلزم آن است که خود را در معرض برخورد خشن پلیس قرار دهند. عبدالله و مفتی علیرغم همه واکنش‌های متفاوت در مورد سیاست‌هایشان، تنها سیاستمداران برجسته‌ای هستند که این سخاوت را نشان داده‌اند - عبدالله زمانی که به اجبار وارد یادمان شهدا شد در ژوئیه 2025، و مفتی هنگامی که او در فوریه 2023 به خیابان‌های دهلی نو مبارزه کرد.

افرادی که شیفته «دگراندیشان» جدید باشند، کم نیست. اما کسانی نیز وجود دارند - تاجران کوچک، کارآفرینان، دانشگاهیان، رای دهندگان روستایی که از طوفان نظرات اینترنتی جدا شده اند - که به این نکته اشاره می کنند که تأکید بر نیاز به مخالفت، خود مخالفت نیست. سرزنش یک دولت محلی ضعیف به دلیل عدم مخالفت، قدرت بخشیدن به آن نیست.

هیچ کس هنوز یک نقشه راه سیاسی پایدار برای دستیابی به اهداف J&K بیان نکرده است، که با بازسازی دولت شروع می شود. این امر کشمیر را با عواطف متنوعی مواجه می‌کند: ترس، شک، ناامیدی، شاید حتی یک تمایل شدید در برخی برای سازگاری. با این حال، سینها، دولت ستوان، کشمیر را به قول خودش «در آستانه یک آینده جدید» به تصویر می‌کشد. جاده ها، تونل ها و بزرگراه ها با بودجه ای سرسام آور در حال بازسازی هستند. اقتصاد دیجیتال و فرهنگ راه اندازی از کلان شهرهای هند وارد می شود.

سینها یک "رنسانس فرهنگی" را در حال آشکار شدن می بیند و نویسندگان و متفکران را ترغیب می کند تا "صنایع دستی رویایی" را به نمایش بگذارند. دیگران می بینند که تجارب زیسته با سرکوب حافظه جمعی محو شده است - سینها سال گذشته 25 کتاب را ممنوع کرد. بوروکرات‌های سینها صدای پای هجوم گردشگران و خدمه فیلم را می‌شنوند. دیگران صدای نفس زدن دسته جمعی را در زیر آن سطح جوشان می شنوند. با وجود این وسوسه عمیق برای عزاداری، این نمی تواند راه پیش رو باشد. هیچ قدرت سیاسی در درازمدت غیرقابل غلبه نیست.

این اصل جهانی باید مردم را به سازماندهی علیه آن ترغیب کند، در حالی که امید، اراده انسانی، همبستگی برای یکدیگر، و ادغام کسانی که از قبل می‌جنگند، حفظ می‌شود تا به طور منسجم‌تری از جریان‌های ناامیدی عمومی استفاده کنند. استعداد پذیرش همه افراد با وجود اختلافات عمیق، همان چیزی است که اعتراض اخیر دانشجویان به رهبری «سوسک‌ها» را از حزب کنگره متمایز می‌کند - نامی از قاضی عالی هند که ژنرال Z در ردی تقلیدی از او اتخاذ کرد.

برخلاف اصرار کنگره بر خلوص ایدئولوژیک، سوسک‌ها با هرکسی که با افشای کاغذ احساس خیانت داشت متحد شدند. پسران و دختران خانواده‌های طبقه متوسط ​​شهرستان‌های درجه یک که هر بار که یک پست هدف هندوتوا به دست می‌آید، به‌طور پشیمان‌ناپذیری شادی می‌کردند، به همان اندازه که ایدئولوگ‌های سرسخت پوشیده شده در کرته‌های مارکسیستی و فریاد زدن «هوم دخنگ» فیض احمد فیض بودند، متحد بودند. این یک مجمع ایده آل نیست، اما می تواند یک محافظ در برابر انقراض انتخابات باشد.

جنبش ژنرال Z با شلیک از شانه‌های حامیان اصلی آن، موجی از عدم اطمینان را در اصطبل BJP به راه انداخت و مزیتی روانی ایجاد کرد که دوتایی ایدئولوژیک کنگره به رهبری راهول گاندی در 12 سال گذشته به آن دست نیافته بود. در این مدل رزمی برای رهبری کشمیری، به ویژه کنفرانس ملی، درسی نهفته است.

بدون وجود متحدان قابل اعتماد در ائتلاف سکولار هند یا در قوه قضاییه، تنها مسیر قابل قبول این است که بیقراری در مورد انکار دولت در جامو ایجاد شود و BJP در همان مخمصه‌ای قرار گیرد که در جریان اعتراض ژنرال Z با آن مواجه شد. یک روزنامه نگار نزدیک به دولت J&K به The Diplomat گفت که "عمر از جامو دست کشیده است." اما بدبینی سیاست نیست. یافتن احتمالات است. به همین دلیل است که یک سیاستمدار حتی زمانی که مردم ناامید می شوند، نمی تواند دست از سر مردم بکشد. اولین گام ارزیابی درست روحیه عمومی است.

تخریب کنگره در جامو نمادی از عدم تمایل مردم محلی آن به تغییر یا رضایت آنها از وضعیت قلمرو اتحادیه نیست. جامو از این اهداف دست نکشیده است. این کنگره از سرشماری کاست، پدرسالاری، تا جنگ علیه شرکت‌ها، که همه آن‌ها به همان اندازه که از آنها حمایت می‌شود ناگهان رها شده‌اند، دست از کار کشیده است. حزب همچنین در حال بیگانگی است زیرا بدون ارائه چیز مشخصی به دنبال استحکام ایدئولوژیک مطلق از رای دهنده است. کنفرانس ملی باید در جامو نفوذ کند.

و نه فقط در میان حاشیه‌های اجتماعی و جغرافیایی که معمولا توسط کنگره به آن واگذار می‌شود، کنگره تقریبا در همه کرسی‌های منطقه رقابت می‌کند. عبدالله چند امتیاز دارد. علیرغم سال‌ها تحقیر بی‌جی‌پی، یک خانواده متوسط ​​هندو تردیدی ندارند که او یا خانواده‌اش میانه‌رو هستند. اما پیشنهاد برای رای‌دهندگان ناراضی BJP نباید به وجدان ناموفق کنگره متکی باشد. NC باید از پایدارترین و قدرتمندترین انگیزه برای رای دادن استفاده کند: منافع خودخواهانه، و ظرفیت سیاست پوپولیسم برای تبدیل آن به وفاداری.

عبدالله به‌عنوان مجری منتخب، علی‌رغم توخالی شدن دفترش، هنوز قدرت چانه‌زنی معقولی برای ایجاد شبکه‌های همبستگی اجتماعی و اقتصادی دارد. یک ائتلاف برنده شامل جوامع تجاری است که با هجوم بیگانگان، افراد برجسته دانشگاهی و فرهنگی که از حمایت حمایت می کنند، دانشجویان ناراضی، جوانان بیکار، ناراضیان در سازمان بیش از حد پر شده BJP، و هر کس دیگری که سرمایه اجتماعی و سیاسی برای تقویت پرونده NC به عنوان یک جایگزین دارند، احساس خطر می کنند. اما برای اینکه هر بازگشتی به حالت عادی انجام شود یا حتی تلاش شود، J&K باید انجام شود

متحد ایستاده اند گزینه دیگر تکه تکه شدن و عادت به حاشیه نشینی است که جناح راست کشور به وضوح می خواهد.