آیا کنیا می تواند فضای دموکراتیکی را که رایلا اودینگا برای آن جنگید حفظ کند؟

در حالی که کنیا اولین سالگرد درگذشت رایلا اودینگا را در روز پنجشنبه جشن می گیرد، نخست وزیر سابق همچنان یک چهره برجسته در این کشور است. برای بسیاری، او نماد مبارزه برای دموکراسی چند حزبی و اصلاحات قانون اساسی در کنیا است. برای دیگران، اتحادهای سیاسی بعدی او سؤالاتی را در مورد سازش، سیاست های مخالف و جهت گیری جنبشی که او ساخته بود ایجاد می کند.

سوال تنها این نیست که کشور چگونه اودینگا را به یاد می آورد - بلکه این است که آیا اصولی که او از آن دفاع می کرد می تواند زنده بماند یا خیر. بئاتریس چبت 20 ساله ساکن نایروبی به دویچه وله گفت: «می خواهم میراث او فراتر از حزب زنده بماند.

چبت گفت که اودینگا خواستار یک کنیا مبتنی بر صلح، دموکراسی، قانون اساسی و حاکمیت قانون بود. Chebet می گوید نسل های جوان باید این آرزوها را به پیش ببرند.

چبت گفت که سفر سیاسی اودینگا بخشی از تاریخ کشور و تجربه جوانان کنیایی شد. چبت گفت: «بعضی از ما ژنرال Zs بودیم. ما هیچ شکلی از چند حزبی را بدون خواندن رایلا نمی شناختیم.»

نفوذ اودینگا توسط دهه‌ها سیاست مخالف، بازداشت و مبارزات برای تغییر دموکراتیک شکل گرفت. نقش او در انتخابات ریاست جمهوری مورد مناقشه سال 2007 او را در مرکز یکی از پیامدترین بحران های سیاسی کنیا قرار داد. خشونت های پس از انتخابات بیش از 1100 نفر را کشت و صدها هزار نفر را آواره کرد.

توافقنامه تقسیم قدرت با میانجیگری بین المللی به رهبری کوفی عنان، دبیرکل سابق سازمان ملل متحد، اودینگا را در یک دولت ائتلافی با رئیس جمهور موای کیباکی، نخست وزیر کرد. این حل و فصل همچنین دستور کار اصلاحات، از جمله تغییر قانون اساسی را ایجاد کرد. کنیا در سال 2010 قانون اساسی جدیدی را تصویب کرد که یک سیستم دولتی واگذار شده را معرفی کرد.

بایرون آدرا، استراتژیست امنیتی و اطلاعاتی، گفت که تأثیر اودینگا فراتر از سیاست های انتخاباتی است. آدرا به دویچه وله گفت: «رایلا مؤسسه‌ای بود که مؤسسات را تکان داد و اصلاحات نهادی پایدار و بسیار تأثیرگذاری را برای بهبود کنیا به ارمغان آورد». او اصلاحات قانون اساسی و تلاش برای گردهم آوردن منافع سیاسی رقیب را به عنوان بخش های مهم میراث اودینگا معرفی می کند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

آشتی همچنین به یکی از بحث برانگیزترین جنبه های حرفه اودینگا تبدیل شد. «دست دادن» او برای آشتی با کیباکی در سال 2008 و رئیس جمهور اوهورو کنیاتا در سال 2018 و همکاری با رئیس جمهور ویلیام روتو در سال 2024 نشان دهنده تمایل او برای پیگیری توافقات سیاسی با رقبای سابق بود.

حامیان گفتگو را راهی برای کاهش تنش ها و پیشبرد منافع ملی می دانستند. منتقدان این پرسش را مطرح کردند که چنین ترتیبات چه معنایی برای یک اپوزیسیون مستقل دارد. ریگاتی گاچاگوا، معاون سابق رئیس جمهور، به شدت از نزدیکی سیاسی بین رئیس جمهور ویلیام روتو و رایلا اودینگا فقید انتقاد کرده است.

در ماه مه، گاچاگوآ روند دست دادن را "بیهوده" خواند و گفت که این روند دموکراسی کنیا را با تضعیف توانایی اپوزیسیون برای پاسخگویی دولت تضعیف کرده است. موضع او دیدگاه متضادی از اتحادهایی که سال های سیاسی بعدی اودینگا را شکل دادند، ارائه می دهد.

بحث بر سر میراث اودینگا به ویژه در جنبش دموکراتیک نارنجی (ODM)، حزبی که او سال ها به تأسیس و رهبری آن کمک کرد، شدیدتر است.

ادوین سیفونا، کاندیدای احتمالی ریاست جمهوری در انتخابات 2027، که اودینگا را هم رهبر و هم دوست خود توصیف می کند، گفت که هویت و جهت ODM اساسا تغییر کرده است. سیفونا به دویچه وله گفت: «ما در خطر از دست دادن حمایت اصلی خود هستیم، افرادی که به آرمان های ODM اعتقاد داشتند، زیرا ما همیشه حزب مردم بودیم.

سیفونا گفت که تأثیر اودینگا بر سیاست ملی و بحث عمومی بسیار نادیده گرفته شده است. اظهارات او به یک چالش اصلی برای ODM اشاره می کند: آیا می تواند هویت و ارتباط خود را با مردم کنیایی معمولی حفظ کند، در حالی که در یک چشم انداز سیاسی در حال تغییر حرکت می کند. با این حال، در تلاش برای حفظ نام اودینگا در سیاست، وینی اودینگا، دختر رایلا اودینگا، اعلام کرد که برای سناتور کانتی نایروبی در انتخابات 2027 نامزد خواهد شد.

چبت گفت که میراث اودینگا با این سنجیده می شود که آیا نسل های آینده به دفاع از اصول مرتبط با سفر سیاسی او ادامه می دهند یا خیر. آدرا در عین حال بر اهمیت پایدار اصلاحات نهادی و ساختن پل ها تاکید می کند.

دیدگاه‌های آنها تنش موجود در قلب میراث اودینگا را برجسته می‌کند: رهبری که به خاطر گسترش امکانات دموکراتیک به یاد می‌آید، اما سازش‌های سیاسی‌اش همچنان قابل بحث است. یک سال پس از مرگ او، تأثیر اودینگا هنوز در بحث‌های سیاسی، اختلافات حزبی و درخواست‌های عمومی برای پاسخگویی دموکراتیک کنیا قابل مشاهده است.

آزمون پایدار این خواهد بود که آیا نهادها، احزاب سیاسی و نسل جوان کنیا می‌توانند این اصول را به پیش ببرند یا خیر - و آیا فضای دموکراتیکی که اودینگا به آن کمک کرد می‌تواند فراتر از خود مرد دوام بیاورد.