آیا «Choosin» Texas واقعا محبوب‌ترین تک‌آهنگ تمام دوران است؟

هفته گذشته، پس از اینکه الا لنگلی «Choosin’ Texas» بیست و سومین هفته خود را به عنوان آهنگ شماره 1 جدول 100 بیلبورد به پایان رساند، او در اینستاگرام برای ابراز تشکر کرد. او گفت که این خواننده به تازگی رکورد طولانی ترین آهنگ شماره 1 در تاریخ Hot 100 را ثبت کرده بود، نقطه عطفی که به نظر واقعی نمی رسید. او با تکان دادن دندان‌ها و تکان دادن سرش افزود: «انتخاب تی.» وای. "اون یکیه، نه؟"

در جای دیگر آنلاین، دیگران ناباوری خود را در مورد محبوبیت ظاهری این آهنگ ثبت کردند. مانند هزاران پائولین کیل بالقوه که ادعا می‌کنند حتی یک رای‌دهنده نیکسون را نمی‌شناسند، بسیاری نیز اظهار داشتند که هرگز تصنیف متفاوتی را نشنیده‌اند که آهنگ «همه چیزی که برای کریسمس می‌خواهم تو هستی» ماریا کری، رکورددار قبلی، را از تخت خلع کرد.

(یا شاید آن‌ها آن را فراموش کرده‌اند: «فکر می‌کنم از آهنگ‌های رنگ پریده و دلنشین لنگلی لذت می‌برم،» همکارم اسپنسر کورنهبر در ژوئیه نوشت، «اما وقتی گوش نمی‌دهم به سختی می‌توانم به یاد بیاورم که صدای آنها چگونه است.») برخی در این گفتگو متوجه اسنوبیسم بازسازی‌نشده‌ای شدند: «یک منتقد رولینگ استون هرگز نشنیده است که این ادعا را شنیده‌ام.» کشور 2026» - یک بیانیه سلیقه ای که معمولا شنیده می شود که به طور اتفاقی تعصبات گوینده را آشکار می کند.

اما این سردرگمی از شکاف فرهنگی متفاوتی نیز سخن می‌گوید: دشواری مقایسه محبوبیت برترین‌های جدول امروزی با گذشته.

بیلبورد، با منطقی دایره‌ای، معتقد است که معیار آن مانند گذشته باقی می‌ماند: گری تراست، مدیر عامل نمودارها و عملیات داده‌های این نشریه، سال گذشته به Fader گفت: «Hot 100 همیشه از زمان شروعش در آگوست 1958، هر هفته بزرگ‌ترین آهنگ را در ایالات متحده منعکس می‌کرده است». از این نظر، شماره 1 امروز الکس وارن هیچ تفاوتی با شماره 1 الویس یا بیتلز در دهه 1960 ندارد. اما فرمول Hot 100 در طول دهه‌ها با پیشرفت‌های فناوری که نحوه خرید، اشتراک‌گذاری و لذت بردن مردم از موسیقی را تغییر داده است، سازگار شده است.

معنای "بزرگ" بودن یک آهنگ هرگز ثابت نبوده است.

اگرچه نمودارهای امروزی همچنان شامل فروش پخش رادیویی و فروش موسیقی هستند، استریمینگ اساسا ترکیب آنها را تغییر داده است - و موفقیت "Choosin' Texas" با عادات شنیداری تشویق شده توسط این پلتفرم ها به پیش رفته است. بسیاری از کاربران به صورت غیرفعال تنظیم می شوند که توسط لیست های برنامه ریزی شده یا الگوریتمی انجام می شود. این اکوسیستم برای آهنگی آسان مانند لنگلی آماده شده است که می تواند در بسیاری از طاقچه های مختلف قرار بگیرد.

برای مثال، در Spotify، این آهنگ از نمودار «Hot Country» پلتفرم به «برترین‌های امروزی» جهش کرد، و همچنین از طریق مسیرهای ظریف‌تر، پراکنده‌تر، در فضای فرهنگی پراکنده شد: کلر هاینیچن، سردبیر ارشد در اسپاتیفای، به «اس‌اس‌اس‌اسوشیتد آن» گفت، این آهنگ اغلب در فهرست‌های پخش «Mood» و «Moments» ظاهر می‌شود. یا «سرد شدن» یا «آشپزی». از اواسط آگوست، این آهنگ بیش از 1 میلیارد بار روی پلتفرم پخش شده است.

موفقیت لنگلی نیز به دلیل رشد مخاطبان کشور در پلتفرم‌های استریم در سال‌های اخیر بوده است. چارلی داهان، مدیر مرکز موسیقی عامه پسند در دانشگاه ایالتی تنسی به من گفت که وقتی استریمینگ به عنوان یک گزینه اصلی گوش دادن در اوایل دهه 2010 مورد توجه قرار گرفت، هنرمندان و طرفداران این ژانر برای رسیدن به فناوری کندتر عمل کردند. اما در سال‌های پس از همه‌گیری، آن‌ها کشور را به یکی از سریع‌ترین ژانرهای در حال رشد در پلتفرم‌های استریم تبدیل کرده‌اند، جایی که طرفداران کانتری بر آهنگ‌هایی که به محبوبیت تبدیل می‌شوند، تأثیر زیادی دارند.

جیمی مارکونت، معاون بینش موسیقی و روابط صنعتی در شرکت تجزیه و تحلیل سرگرمی Luminate، به من گفت، در مقایسه با مخاطبان عمومی، طرفداران کانتری به هنرمندانی که دوستشان دارند وفادار هستند و آهنگ‌هایی را تکرار می‌کنند.

مخاطبان کشور همچنین تمایل دارند از خدمات پخش پریمیوم استفاده کنند - ترجیحی که به آنها تسلط بیشتری بر نمودارها می دهد، زیرا بیلبورد در مقایسه با جریان های سرویس های پشتیبانی شده از تبلیغات، وزن بیشتری به جریان های پلت فرم های اشتراک می دهد. (در ماه ژانویه، به دلیل اختلاف بر سر این نسبت وزنی، یوتیوب که یکی از محبوب‌ترین پلتفرم‌های موسیقی در ایالات متحده بوده است، ارسال داده‌ها به بیلبورد را به طور کلی متوقف کرد.) در نتیجه، اگرچه موسیقی کانتری ردپای نسبتا کمی در پلتفرم‌های استریم دارد و تنها کمتر از 9 درصد از جریان‌های صوتی در ایالات متحده را تشکیل می‌دهد.

مارکونت گفت: در نیمه اول سال 2026، "قطعا، قطعا وزن خود را بیشتر می کند" در Hot 100. در سال 2017، آهنگ های کانتری تنها 6 درصد از لیست 100 آهنگ داغ پایان سال بیلبورد را به خود اختصاص دادند. در سال 2025، آنها نزدیک به یک سوم را تشکیل می دادند.

[ بخوانید: مگا ژانر بزرگ بعدی آمریکایی ]

این مجموعه داده‌هایی که نشان می‌دهد چگونه شنوندگان با آهنگ‌های فردی تعامل می‌کنند، یک پیشرفت نسبتا جدید است: نمودارهای بیلبورد در بیشتر تاریخ خود، تنها دیدگاهی جزئی از مصرف موسیقی داشتند. پس از اینکه یک رکورد در فهرست ثبت شد، صنعت موسیقی بینش کمی در مورد اینکه آیا آن را تا حد مرگ پخش کرد یا گرد و غبار جمع کرد، نداشت. هنگامی که مجله شروع به ترکیب داده‌ها از پلتفرم‌های استریم مدرن کرد، در اوایل دهه 2010، این یک تغییر پارادایمیک را نشان داد: تمرکز سنتی نمودارها بر خرید با تمرکز جدید بر گوش دادن پیشی گرفت.

لری وایت، استاد موسیقی شناسی در دانشگاه اورگان، به من گفت که در زمینه نمودارسازی، استریم یک رفتار بسیار عجیب است. پخش یک آهنگ در یک سرویس استریم برای مصرف کننده بدون اصطکاک است. "چگونه یک کلیک با پیدا کردن یک فروشگاه ضبط، و یافتن رکورد در فروشگاه ضبط و کاهش 10 دلار برابری می کند؟"

استراتژی های بیلبورد برای ردیابی ذائقه مخاطب - و به طور مشخص تر، قدرت یک آهنگ برای درآمدزایی - در طول زمان به طرز چشمگیری تغییر کرده است و مقایسه دقیق بین آثار دهه های مختلف را دشوار می کند. در دهه 1930، این نشریه تلاش کرد تا محبوبیت آهنگ‌های فردی را با فاکتور گرفتن درخواست‌های دریافت شده توسط رهبران گروه در کلوپ‌های شبانه، سالن‌های رقص و هتل‌ها و همچنین فروش نت‌های موسیقی دنبال کند.

چیزی که در آن زمان به عنوان یک "هیت" به حساب می آمد نه تنها با خریدهای ضبط، بلکه با موسیقی هایی که در سالن های زنده اجرا می شد یا به شکل متن چاپ شده خریداری می شد، برای نواختن در خانه با پیانو یا گیتار، تقویت می شد. در دهه 1940، بیلبورد نمایش‌های جوک‌باکس را دنبال می‌کرد، معیاری که با ارائه آماری عینی از آهنگ‌هایی که مردم انتخاب می‌کردند، می‌توانست اجدادی دورتر و عمومی‌تر برای شمارش جریان‌های امروزی در نظر گرفته شود. و در طول دوران مدرن Hot 100، که از حدود سال 1958 شروع شد، بیلبورد چندین بار معیارهای خود را تغییر داده است.

در سال 1998، قانون خود را کاهش داد که تنها تک‌آهنگ‌های خرده‌فروشی (فرمتی قدیمی که در آن یک آهنگ به‌صورت جداگانه به‌عنوان محصول فیزیکی فروخته می‌شد) واجد شرایط برای چارت‌ها بودند. در اوایل دهه 2000، راه‌اندازی فروشگاه iTunes و رقبای آن، فروش آهنگ دیجیتال را امکان‌پذیر ساخت.

در عصر استریم، بزرگ‌ترین آهنگ‌ها به راحتی از جدول حذف نمی‌شوند: موفقیت لنگلی به دنبال مجموعه‌ای از آهنگ‌های تاثیرگذار از تک‌آهنگ‌های Shaboozey ("A Bar Song (Tipsy")، 19 هفته در رتبه اول)، Lil Nas X ("Old Town Road"، "L6 week" و "Morgan Night" (19 هفته) و Morgan Night (19 هفته) بوده است. "Choosin' Texas" به تازگی بیست و چهارمین هفته خود را در رتبه اول سپری کرده و رکورد خود را افزایش داده است. اما کریس دالا ریوا، نویسنده Uncharted Territory، کتابی در مورد تاریخچه موسیقی پاپ، به من هشدار داد که به این نتیجه نرسد که شنوندگان امروزی به طور قابل توجهی نسبت به گذشته به آهنگ‌های محبوب وفادارتر هستند.

در سال 1991، بیلبورد برای تخمین رکورد فروش به نظرسنجی های تلفنی با خرده فروشان اعتماد نکرد و شروع به استفاده از SoundScan کرد، یک سیستم داده که به صورت الکترونیکی خریدها را ردیابی می کرد. او درباره آن دوره گفت: «یک شبه، نمودارها تغییر کردند. هیپ‌هاپ در چارت‌ها بسیار رایج‌تر شد و Hot 100 شروع به نمایش الگوهای مشابه امروزی کرد: آهنگ‌های شماره 1 برای مدت طولانی‌تری در صدر قرار گرفتند، در حالی که آهنگ‌های پایین‌تر در فهرست به سرعت تغییر کردند.

دالا ریوا استدلال کرد که چنین گرایش‌هایی در نمودار کمتر به ویژگی ذاتی موسیقی و تولید آن مربوط می‌شود و بیشتر به روش‌شناسی بیلبورد مربوط می‌شود. داده‌های دیگری برای حمایت از نظریه او این است: آهنگ‌های کریسمس اکنون هر دسامبر دوباره نمودار می‌شوند، اما در دهه‌های گذشته، زمانی که بیلبورد هیچ وسیله‌ای برای تأیید اینکه مردم نسخه‌های خریداری‌شده‌شان از آهنگ‌های تعطیلات مورد علاقه‌شان را دوباره پخش می‌کنند، چنین نبود.

در مقایسه با دوران جوک‌باکس یا حتی دوران بوم‌باکس، امروزه مصرف موسیقی بسیار شفاف‌تر است، زیرا با دنباله داده‌ای بسیار غنی‌تر همراه است. در عین حال، این مصرف بسیار اتمیزه‌تر و بسته‌تر به نظر می‌رسد: محبوبیت از طریق انتخاب خصوصی میلیون‌ها شنونده ارزیابی می‌شود، نه با مشاهده یک تجربه فرهنگی مشترک. این یکی از آن چیزهایی است که نمی‌توانید دقیقا اندازه‌گیری کنید، مثلا آیا «چوسین» تگزاس به اندازه ماکارنا از نظر فرهنگی فراگیر است؟» دالا ریوا گفت. "من اینطور فکر نمی کنم.

منظورم این است که آنها ماکارنا را در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 1996 انجام می دادند. داده ها هر چه می گویند، سخت است احساس کنیم که تمام آمریکا واقعا «تگزاس» را انتخاب کرده است. این پارادوکس تاریخ سازی بیلبورد در سال 2026 است: حتی زمانی که نمودار به وضوح نشان می دهد که یک آهنگ تسخیر شده است، برای شنونده هرگز آسان تر نبوده است که از موفقیت شماره 1 فرار کند.