آیت‌الله ایران محدودیت‌های هسته‌ای را اعمال می‌کند | نظر

تهران به نام مقام معظم رهبری شروع به لغو محدودیت های خودخواسته دکترین امنیتی علی خامنه ای کرده است. این سیاست دو محدودیت داشت: محدودیت برد موشک 2000 کیلومتر (1243 مایل) و منع استفاده از سلاح های کشتار جمعی (WMDs) که به دروغ به عنوان "فتوای هسته ای" منع بمب فروخته می شد. کلاه برد کاملا بیرون انداخته شده است و فتوا در جریان است. با هم بخوانید، این حرکات دشمن خونینی را نشان می‌دهد که در حال مسابقه دادن به سمت چیزی است که اکنون آن را ضروری می‌داند: یک سلاح هسته‌ای و موشک‌های دوربرد برای حمل آن.

در 31 اکتبر، وب‌سایت رسمی رهبر معظم انقلاب مجتبی خامنه‌ای که پس از کشته شدن آیت‌الله پیر در بهمن ماه جایگزین آیت‌الله قدیمی شد، از دیداری با فرماندهان نظامی ایران – رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، علی عبداللهی، فرمانده ارتش، امیر حاتمی، و فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خبر داد که طی آن احمد وحیدی یک تهدید مستقیم برای من صادر کرد. و پاسخی موثر بدون محدودیت جغرافیایی، در حالی که تمام دارایی های اسرائیل و آمریکا را به عنوان هدف در نظر می گیرد.

برای اینکه شکی باقی نماند، این وب سایت دو پوستر تولید شده توسط هوش مصنوعی داشت: موشکی که منفجر می‌شود با «بدون محدودیت جغرافیایی» روی دماغه آن، و یک تأسیسات هسته‌ای در حال سوختن که رآکتور دیمونا اسرائیل را تداعی می‌کند، با عنوان «در برد، بدون محدودیت».

این تنها ملاقات عمومی بین مجتبی و فرماندهانش است و این بازخوانی به دلیل کمبود آن قابل توجه است: بدون تاریخ، بدون مکان، بدون تصویر. در واقع، از زمان حمله فوریه که منجر به کشته شدن پدرش شد، هیچ عکس، صوت یا فیلم مستقلی از مجتبی منتشر نشده است. آنچه قابل تایید است پیامی است که به نام ایشان صادر شده است.

نویسنده هر کسی که باشد، پیام وزن بیشتری نسبت به نقض قبلی محدودیت برد توسط ایران دارد. دوازده روز پس از اینکه مجتبی جانشین پدرش شد، در 20 مارس، ایران دو موشک بالستیک به سمت پایگاه آمریکایی-انگلیسی در دیگو گارسیا، در فاصله 4000 کیلومتری (2485 مایلی) شلیک کرد. اما تهران این پرتاب را تکذیب کرد، حتی در حالی که رسانه های دولتی خود آن را گزارش کردند. پرتاب نیز در اوج جنگ انجام شد، در حالی که مجتبی - با فرض زنده بودن و توانایی برقراری ارتباط - مخفی بود و کشور به جز نام، توسط سپاه اداره می شد.

درود بر مریم در زمان جنگ توسط فرماندهانی که برای یک رهبر غایب عمل می کردند. و این بخشنامه به تنهایی نمی ماند: در بحبوحه فراخوان های تقویت شده توسط رسانه های سپاه برای کنار گذاشتن به اصطلاح فتوای هسته ای آمده است.

در 9 اکتبر، یک روز قبل از قرائت، یکی از امامان جمعه تهران به نام محمد جواد حاج علی اکبری اعلام کرد: «بازنگری در دکترین هسته ای یک مطالبه ملی است». حاج علی اکبری خارج از نوبت صحبت نمی کرد. ولی فقیه ائمه جمعه را منصوب می کند و حاج علی اکبری ریاست شورایی را بر عهده دارد که آنها را معرفی می کند و خطبه های آنها را خطبه می کند. وی از مقامات خواست تا پیشنهادی در مورد «تغییر دکترین هسته‌ای» به مقام معظم رهبری ارائه کنند تا حرف آخر را بزنند. چنین پیشنهادی از جانب کسی جز سران نظامی که بنا بر گزارش ها مجتبی با آنها ملاقات کرده است، ارائه نمی شود.

در این متن به سلاح هسته‌ای اشاره نشده است، اما مجتبی دستور «تعمیق دفاع بومی در دو حوزه دکترین و تاکتیک» را صادر کرده است.

همه اینها در بحبوحه مذاکرات متوقف شده و سیگنال های واشنگتن مبنی بر قریب الوقوع بودن حملات مجدد علیه ایران آشکار می شود. در مقابل آن پس‌زمینه، حکمت فارسی سه راه برای خواندن آخرین بازی آیت‌الله جدید ارائه می‌کند.

اولین مورد این است که تهدید را به‌عنوان شمشیربازی کلاسیک یا به زبان فارسی «برداشتن سنگی بسیار سنگین برای نشان دادن عدم قصد ضربه زدن» رد کنیم. اما 12 ماه گذشته نشان داده است که این رژیم برای حفظ قدرت خود تا کجا پیش خواهد رفت: ایجاد ویرانی در سراسر خاورمیانه، تخریب اقتصاد جهانی و کشتن ده ها هزار شهروند خود. شرط‌بندی این که گام بعدی به سمت موشک دوربرد با سلاح کشتار جمعی برداشته نشود، شرطی است که ممکن است در یک لحظه از دست برود.

دوم این است که ببینیم تهران یک محدودیت قدیمی را لغو می کند و آن را به عنوان امتیاز در مذاکرات متوقف شده یا به زبان فارسی «نقاشی کلاغ و فروختن آن به عنوان پرنده آوازخوان» ارائه می دهد. اما رژیم چند روز قبل از جنگ، ماه‌ها پس از آنکه یک قانونگذار مدعی شد علی خامنه‌ای آن را برداشته و ظرف چند هفته آن را نقض کرده، مجددا سقف 2000 کیلومتری را تأیید کرد. محدودیتی که می توان آن را حذف کرد و به میل خود بازگرداند، اصلا محدودیتی نیست.

مورد سوم محتمل ترین خوانده شده است: هیچ کس تغییر سیاستی از این نوع را آشکار نمی کند. به صورت مرحله ای پخش می شود. راهپیمایی های شبانه ای که برای دکترین جدید هسته ای شعار می دهند، نمایندگان مجلس برای بمب گذاری، خطبه های دولتی، نقشه برداری از پایگاه های ایالات متحده در خارج از کشور توسط رسانه های دولتی به عنوان هدف، و دستور رهبر معظم انقلاب برای حمله بدون محدودیت جغرافیایی تصادفی نیستند، بلکه یک توالی هستند. به قول یکی از ضرب‌المثل‌های ایرانی، «غرغر قبل از نفرین می‌آید» – در این مورد، بمب.

جمهوری اسلامی بر اساس یک جهان بینی شدیدا دوگانه ساخته شده است، یک نبرد دائمی بین "مستضعفان" و "امپراتوری" که نه تنها برای جذب درگیری بلکه برای رونق در جنگ طراحی شده است. این آموزه در خطبه شهریور 1359 علی خامنه ای که در اولین نماز جمعه پس از حمله عراق به ایران ایراد شد و در یک سال گذشته به طور گسترده منتشر شد، خلاصه شده است: «خدا راه شکست را به روی ما بسته است... ای کفار بیش از دو راه را پیش روی ما می بینید، هر دو افتخار است: یکی راه شرف این راه شهادت است...

هر دو پیروزی برای ما هستند.»

این رژیم ضرری ندارد. مردن به همان اندازه که زنده ماندن یک پیروزی است، و ترس از نابودی که دیگر دشمنان را منصرف می کند، معنای کمی دارد. تردید در مواجهه با فرقه‌ای از مرگ که تمایل به بیرون رفتن با صدای بلند دارد، نه ناله، فقط هزینه‌های انسانی را افزایش می‌دهد. اقدام قاطع باعث کاهش آن خواهد شد: ما باید کار را تمام کنیم، رژیم را از بین ببریم و به رهبران آن "شهادت" را بدهیم که آرزوی آن را دارند.

خسرو اصفهانی مدیر پژوهش اتحادیه ملی دموکراسی در ایران با 17 سال سابقه در فضای اطلاعاتی ایران است. کارهای او از اسناد حقوق بشر تا تحولات امنیتی و نظامی در ایران و مرتبط با آن را در بر می گیرد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.