آیزنکوت و نتانیاهو دلیلی برای جشن گرفتن دارند، اما اسرائیل هنوز اظهار نظر نکرده است

اگر دو برنده واضح از انتخابات روز سه‌شنبه وجود داشته باشد، حداقل بر اساس نظرسنجی‌های خروجی، آنها گادی آیزنکوت و بنیامین نتانیاهو هستند. اگر پیش‌بینی‌ها پابرجا باشد، به عنوان رئیس شفاف بلوک که به دنبال برکناری بنیامین نتانیاهو است، پایان می‌یابد. این دستاورد کوچکی نیست و پیامی روشن به نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن می‌فرستد: زمان آن فرا رسیده است که برنامه‌های خود را برای وادار کردن آیزنکوت به یک توافق چرخشی که یکی از آنها را نخست وزیر می‌کند کنار بگذارند.

اردوگاه مخالفان صحبت کرده اند و رای دهندگان آیزنکوت را انتخاب کرده اند. بقیه باید به این تصمیم احترام بگذارند، و اگر مخالفان بخواهند دولتی تشکیل دهند، آیزنکوت باید رهبری آن را بر عهده بگیرد. نتانیاهو نیز یک پیروزی چشمگیر به دست آورد. بر اساس پیش بینی ها، او نزدیک به 27 کرسی است، تقریبا 9 کرسی بیشتر از آنچه در نظرسنجی های نهایی گفته شده است.

او نتوانست بلوک خود را که حدود 50 نفر است افزایش دهد، اما لیکود را به یک دستاورد چشمگیر هدایت کرد: پایان دادن به آن، علیرغم همه چیز، به عنوان بزرگترین حزب در کنست. اما در حالی که آیزنکوت و نتانیاهو دستاوردهای شخصی داشتند، سوال این است که آیا مردم اسرائیل پیروز شده اند یا خیر. این امر به زمان نیاز دارد. این ما را با یک نتیجه گیری ساده اما اجتناب ناپذیر می گذارد.

برای اینکه اسرائیل در هفته‌های آتی دولت تشکیل دهد، کسی باید وعده انتخاباتی خود را زیر پا بگذارد. این می‌تواند تصمیم آیزنکوت باشد که با حمایت راعام، حزب عربی به رهبری منصور عباس، دولتی تشکیل دهد. ممکن است بنت، لیبرمن یا حتی آیزنکوت تصمیم بگیرند که از خط حزبی عبور کنند و با نتانیاهو به دولت بپیوندند. به همین دلیل است که روزهای آینده بسیار تأثیرگذار خواهند بود. زیرا اگر هیچ کس حاضر به سازش نباشد، اسرائیل ممکن است خود را مستقیما به سمت انتخابات دیگری بیابد.

و پس از تمام آنچه که این کشور در سال‌های اخیر متحمل شده است، این قمار است که ما به سادگی نمی‌توانیم از عهده آن برآییم. نتیجه‌گیری دیگر از نظرسنجی‌های خروجی شایان ذکر است: اکثریت قاطع اسرائیلی‌ها مخالف نتانیاهو هستند و می‌خواهند او را از قدرت برکنار کنند. بر اساس پیش‌بینی‌ها، تقریبا 70 کرسی به احزاب یهودی و عرب تعلق گرفت که متعهد به برکناری نتانیاهو بودند.

اما این بدان معناست که نتانیاهو و ائتلافش حمایت اکثریت رای دهندگان را از دست داده اند. و این ما را به یکی دیگر از ویژگی های نگران کننده این انتخابات می رساند - مشارکت اعراب و نتایجی که آنها به ارمغان آوردند، 17 یا 18 کرسی. علیرغم کمپینی که لیکود رهبری کرد و در آن هشدار داد که شهروندان عرب در تعداد زیادی رای می دهند، این بی سابقه است. پیام غیرقابل انکار بود: مشارکت بالای اعراب نه به عنوان جشن دموکراسی اسرائیل بلکه به عنوان تهدیدی برای آینده اسرائیل معرفی شد. ما آنقدر به این لفاظی عادت کرده ایم که دیگر به سختی متوجه آن می شویم.

اما ما باید. تصور کنید یک سیاستمدار آمریکایی هفته آینده هشدار می دهد که تعداد زیادی یهودی در میشیگان برای رای دادن شرکت کرده اند. مردم خشمگین خواهند شد، و به درستی. پس چرا ما لفاظی های مشابه در مورد شهروندان عرب در اسرائیل را می پذیریم؟ اسرائیلی های عرب شهروندان این کشور هستند. آنها مانند یهودیان اسرائیلی حق رای دارند.

این یکی از اصول بنیانگذار دولت است که در اعلامیه استقلال ذکر شده است، سندی که این دولت اغلب سعی کرده است آن را کنار بگذارد. آیا دلایل قانونی برای بحث در مورد اینکه احزاب سیاسی عرب باید در دولت بعدی حضور داشته باشند وجود دارد؟ بله. اما نشان دادن مشارکت بالای رأی دهندگان در میان شهروندان عرب به عنوان تهدیدی برای آینده اسرائیل، چیزی کاملا متفاوت است. اکنون سؤال واقعی این است که آیا سیاستمدارانی که روز سه شنبه انتخاب شدند، می توانند نتایج را به یک دولت کارآمد تبدیل کنند.

به سادگی کنار نرویم او امیدوار است که آیزنکوت، بنت و لیبرمن نتوانند در مسیری رو به جلو به توافق برسند، نتوانند با اعراب بنشینند، و اگر این اتفاق بیفتد، او فرصتی برای تلاش برای آوردن یکی از آن طرف ها به اردوگاه خود خواهد داشت. اما این کار ساده ای نخواهد بود. هر حزبی که بخواهد به نتانیاهو بپیوندد با خواسته هایی همراه خواهد شد.

تقریبا مطمئنا اجازه نخواهد داد که او اولین نوبت را به عنوان نخست وزیر در توافق نامه چرخشی انتخاب کند. خواستار تشکیل یک کمیسیون دولتی تحقیق در مورد شکست های 7 اکتبر خواهد بود و به یک راه حل واقعی برای بحران پیش نویس فوق ارتدکس که اسرائیل را از هم پاشیده است نیاز دارد. آیا نتانیاهو می تواند با همه اینها موافقت کند؟ احتمالا نه برای آیزنکوت و شرکای بالقوه‌اش، زمان حیاتی خواهد بود، و اگر بخواهند حکومتی تشکیل دهند – چه با احزاب عرب و چه با دولت اقلیت – باید سریع حرکت کنند.

نتانیاهو در حین مذاکره ساکت نخواهد نشست و سعی خواهد کرد که جداشدگان را استخدام کند و از ایجاد ائتلافی قبل از شکل گیری جلوگیری کند. همچنین احتمال حمله دیگری علیه ایران وجود دارد، احتمالا درست پس از انتخابات میان دوره ای آمریکا در هفته آینده. یک جنگ جدید می‌تواند به نتانیاهو فرصتی برای ایجاد یک دولت وحدت ملی بدهد. در روزهای آینده، نتایج نهایی رای‌گیری را خواهیم فهمید. چنین مشارکت بالایی به ما نشان می دهد که اسرائیلی ها چقدر نگران آینده کشورشان هستند. رای دهندگان نقش خود را انجام داده اند.

اکنون سیاستمداران باید کارهای خود را انجام دهند.