آیلین گری از قبر پاریس بیرون رانده شد. خاکستر او در آستانه پنجاهمین سالگرد مرگش گم شده است

در آخرین روز نوامبر 2025، بیل شیپسی، وکیل و فعال و نایل برگس، سفیر وقت ایرلند در فرانسه، از جمله گروهی بودند که در صد و بیست و پنجمین سالگرد اسکار وایلد بر مزار او ادای احترام کردند.

پس از آن، در حالی که هنوز در پرلاشز بودند، تصمیم گرفتند به محل استراحت دیگر مشهور ایرلند ساکن آن گورستان بزرگ پاریس بروند: معمار و طراح آیلین گری.

گری که در انیسکورتی به دنیا آمد، بیشتر عمر طولانی خود را در فرانسه گذراند. هنگامی که او در هالووین 1976 در پاریس درگذشت، سوزانده شد و خاکسترش در کلمباریوم زیرزمینی پرلاشز قرار گرفت.

در پلاک ساده تاریخ مرگ ذکر شده بود، اما تولد او (9 اوت 1878) ذکر شده بود، زیرا، همانطور که همراه دیرینه گری، لوئیز دنی، که ترتیبات آن را انجام داده بود، بیان کرد: "مادمازل دوست نداشت از سن خود صحبت کند."

اما وقتی آقایان شیپسی و برگس در آن روز به دنبال بنای یادبود رفتند، بیهوده جستجو کردند. زیرا همانطور که به زودی ظهور کرد - quelle horreur! - گری در سال 1998 از خانه پس از مرگش به دلیل عدم پرداخت اجاره اخراج شده بود.

در این، او سرنوشت دبلیو بی ییتس را تکرار کرد، که او نیز در دهه 1940 هنگامی که از قبر اصلی خود به یک استوانه مشترک در Roquebrune-Cap-Martin بیرون انداخته شد، دچار بوروکراسی تشییع جنازه فرانسه شد.

به نظر می رسد که خاکستر گری از "طاقچه" اختصاصی او به استخر پر لاشز منتقل شده است. احتمال دیگر این است که آنها را به گورستان بزرگ در Thiais، در آن سوی پریفریک فرستاده اند. در هر صورت، آنها یک سال بعد پیدا نشده اند.

اما در این بین، تلاش دیگری پیشی گرفت: بازیابی جایگاهی برای گری در پرلاشز، پیش از بازگشت خاکستر، و بنای یادبود جدیدی در آنجا به مناسبت پنجاهمین سالگرد مرگ او، تا حداقل نام او به یادگار بماند.

این یک ضرب الاجل فشرده با استانداردهای بوروکراتیک فرانسه بود. خوشبختانه، مبارزان از حمایت قوی بنوا گالو، متصدی جوان پویا پرلاشا، که با خانواده اش در زمین زندگی می کند و تاریخچه ای از گورستان بزرگ را منتشر کرده است، برخوردار شدند.

او تصمیم گرفت یک طاقچه جدید برای گری، در همان راهروی کلمباریوم قبلی، و فقط 11 در بالاتر از در قدیمی، ایجاد کند.

بعد سوال لوح مطرح شد. اما به عنوان بنیانگذار هنر برای عفو بین الملل (برنامه هنری عفو بین الملل) و رئیس جانشین آن، هنر برای حقوق بشر، شیپسی در این زمینه متخصص است.

او به Ciarán Ó Gaora دستور داد تا بنای یادبودی را با الهام از کارهای گری بسازد. نتیجه یک لوح مدرنیستی زیبا به رنگ های آبی، سیاه و سفید بود که به «Designer et Architecte irlandaise» ادای احترام می کرد.

همچنین یکی از اصول راهنمای او را نشان می دهد: "برای ایجاد، ابتدا باید همه چیز را زیر سوال برد." با توجه به این روحیه، یادگاران بی میلی سابق گری برای ذکر سن او را زیر سوال بردند، به طوری که پلاک جدید شامل پارامترهای کامل زندگی 98 ساله او است: 1878-1976.

با تمام موفقیت های او، تنها سه نفر در مراسم خاکسپاری گری شرکت کردند. اما صبح شنبه گذشته، در یک روز زیبای اواخر پاییزی در پاریس، حدود 25 نفر از ما برای رونمایی از یادبود جدید در پرلاشز جمع شدیم.

در سطح زمین، یک سرویس با همراهی آهنگ پینک فلوید با صدای بلند پخش می شد. در پایین، ما موسیقی متن آرامش‌بخش‌تر از کبوترانی را داشتیم که در دهلیز مرکزی غوغا می‌کردند، زیرا این پلاک به طور مشترک توسط سفیر جدید ایرلند ما در پاریس، آلیسون میلتون، و کلو فونتن-پیتیو، متصدی طراحی فرانسوی که از گری دفاع می‌کرد، رونمایی شد.

کسانی که در این مراسم حضور داشتند شامل گالوت نیز بودند که از ساکنان سابق قبرستان خود استقبال کردند، البته فقط به نام.

او به من گفت که هر چند کوچک است، اما جامعه ایرلندی در پرلاشز جامعه مهمی است. وایلد یکی از جاذبه های ستاره محل برگزاری است و قبر او در کنار مکان های جیم موریسون و ادیت پیاف در میان سه مکان پربازدید است.

در غیاب (در حال حاضر) خاکستر، برگزارکنندگان فکر کردند که ممکن است ایده خوبی باشد که یک یادگار - شاید یک سنگ - از خانه گری، خانه براونزوود، برای قرار دادن در طاقچه بیاورند.

این شغل ابتدا به روزنامه نگار ایرلندی واگذار شد. اما زمانی که اخیرا با اویسین Ó Nualláin، پسر «برادر» و برادرزاده فلان اوبراین ملاقات کردم، که گفت که برای آخر هفته به کوراکلو می رود، داستان فرعی ادبی به خود گرفت.

ماموریت براونزوود سپس به او سپرده شد و او قهرمانانه به آن رسید و با تکه‌ای کامل از وکسفورد در ظرف تاپرور به دوبلین بازگشت: خاک، سنگ و برگ‌های افتاده.

من می خواستم همه اینها را آخر هفته گذشته به پاریس بیاورم، سپس از انتقال خاک به آن سوی مرزها بدون مجوز واردات وحشت داشتم.

بنابراین، در عوض، من فقط سنگ ها و برگ ها را آوردم (فشرده شده بین صفحات A Year’s Turning توسط Michael Viney). اینها در زمان مناسب جای خود را در طاقچه خاکستری خواهند گرفت. در حال حاضر، در انتظار یک برگه نهایی کاغذ، حتی پلاک هنوز به طور دائم در جای خود قرار نگرفته است.

دو زن ایرلندی در میان برترین معماران جهان

در همین حال، افکار یک شیپسی بی قرار، قبلا به یادبودهای احتمالی دیگر رفته است. شاید هنوز درباره مسابقه بین المللی طراحی Eileen Grey بیشتر بشنوید.