آینده آمریکا با این تصمیم خواهد گرفت که آیا می توانیم با هم بسازیم یا نه | نظر

بزرگترین بحران آمریکا این نیست که ما راه حل نداریم. این است که به خودمان اجازه داده ایم باور کنیم که در ایجاد آنها ناتوان هستیم.

در سراسر مراقبت های بهداشتی، مسکن، دستمزدها و خود دموکراسی، مردم احساس می کنند که سیستم در حال شکست آنهاست. با این حال، ما بین خوش بینی کاذب و بدبینی ناامیدکننده تقسیم، منزوی و گرفتار مانده ایم.

من این لحظه را امتحان «امید رادیکال با چشمان باز» می نامم. امید رادیکال یعنی باور کردن به تحول ممکن است. چشمان کاملا باز به معنای درک این است که قدرت ریشه‌دار داوطلبانه تسلیم نمی‌شود.

ما نمی‌توانیم بنشینیم و تصور کنیم که انتخابات، نهادها یا سیاستمداران سیستمی را ترمیم می‌کنند که برای دهه‌ها توسط پول، نفوذ و پراکندگی شکل گرفته است.

مطالعه‌ای در سال 2026 که در Health Affairs منتشر شد، نشان داد که مدیریت بیمه و سود سالانه صدها میلیارد دلار مصرف می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر از سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما نه به درمان بیماران، بلکه به مدیریت پیچیدگی و سیستم‌های پرداخت اختصاص دارد.

این فقط یک مشکل بهداشتی نیست. مشکل دموکراسی است.

برای دهه‌ها، آمریکایی‌ها تشویق شده‌اند که در یک زمان با یک موضوع مبارزه کنند. حامیان مراقبت های بهداشتی با جنگ های مراقبت های بهداشتی مبارزه می کنند. طرفداران مسکن با جنگ مسکن مبارزه می کنند. مدافعان کارگری در نبردهای کارگری می جنگند. حامیان محیط زیست با نبردهای زیست محیطی مبارزه می کنند.

در همین حال، ثروت متمرکز و منافع سازمان‌یافته شرکت چیزی را درک می‌کنند که جنبش‌ها همچنان فراموش می‌کنند: قدرت از ارتباط، هماهنگی و همکاری ناشی می‌شود.

تاریخ به ما می آموزد که مردم عادی زمانی می توانند به تغییرات خارق العاده ای دست یابند که حول یک چشم انداز استراتژیک مشترک سازماندهی شوند.

جنبش لغو، جنبش کارگری، جنبش حقوق مدنی، و ایجاد برنامه‌هایی مانند تامین اجتماعی و مدیکر، هدایایی از سوی صاحبان قدرت نبودند. آن‌ها پیروزی‌هایی به دست افرادی بود که جنبش‌هایی به‌قدری قوی ساختند که خواستار آینده‌ای متفاوت باشند.

من این درس را از مطالعه و تدریس تاریخ و از چندین دهه سازماندهی آموختم. رمان نگاه به عقب اثر ادوارد بلامی جامعه ای آینده را تصور می کرد و سپس این سوال انتقادی را مطرح کرد: چگونه به آنجا رسیدیم؟

امروز باید همین سوال را بپرسیم. اگر نسل های آینده به ما نگاه کنند، آیا افرادی را خواهند دید که افول را پذیرفته اند یا افرادی که عمدا چیز بهتری ساخته اند؟

آینده ای که ایجاد می کنیم به این پاسخ بستگی دارد. اگر به مسیر فعلی خود ادامه دهیم، نتیجه واضح است: نابرابری عمیق تر، افزایش هزینه های مراقبت های بهداشتی، افزایش بی اعتمادی سیاسی، و جامعه ای دیستوپیایی که در آن مردم عادی احساس ناتوانی می کنند.

اما احتمال دیگری نیز وجود دارد. آمریکا را تصور کنید که در آن مراقبت های بهداشتی به عنوان پایه و اساس کرامت انسانی تلقی می شود، در آن کارگران می توانند بدون ترس از از دست دادن پوشش، شغل خود را تغییر دهند، جایی که کارآفرینان می توانند بدون قمار با امنیت خانواده خود کسب و کار ایجاد کنند، و در آن جوامع درک می کنند که مبارزه افراد دیگر به آینده آنها مرتبط است.

اگر هوشمندتر سازماندهی کنیم، این آینده اتفاق خواهد افتاد.

تحقیقات اریکا چنووت، دانشمند علوم سیاسی در مورد جنبش‌های غیرخشونت‌آمیز موفق، همانطور که توسط مرکز حقوق بشر کار-رایان در مدرسه کندی هاروارد توضیح داده شد، یک آستانه مهم را مشخص کرد: بسیج تقریبا 3.5 درصد از جمعیت می‌تواند حرکت قدرتمندی برای تغییرات سیستمی ایجاد کند.

اما آنها به تنهایی نمی توانند به این هدف برسند. در ایالات متحده، این بدان معناست که میلیون ها نفر به جای ناامیدی منفعل، مشارکت منظم را انتخاب می کنند. این بدان معناست که کسانی که منابع دارند با حمایت از کسانی که از ساکت شدن امتناع می ورزند از آنها به خوبی استفاده می کنند.

اما ابتدا باید از سیلوهای تک شماره ای خارج شویم.

ما به حامیان مراقبت های بهداشتی نیاز داریم که در کنار سازمان دهندگان مسکن، کارگرانی که در کنار مدافعان حقوق مدنی باشند، و جوامعی که شبکه های حمایت متقابل را ایجاد کنند. ما باید سیاست مودبانه را با سازماندهی استراتژیک و اقدامات خلاقانه جایگزین کنیم.

انتخاب پیش روی ما ساده است. ما می‌توانیم تماشاگر باقی بمانیم، در حالی که منافع قدرتمند همچنان کشور را شکل می‌دهند، یا می‌توانیم در ساختن نه تنها کشور، بلکه دنیایی که می‌خواهیم، ​​مشارکت فعال داشته باشیم.

کار از جایی شروع می شود که مردم زندگی می کنند. به سازمان های محلی بپیوندید اتحاد بین جنبش ها ایجاد کنید. از رهبرانی حمایت کنید که به جای کمک کنندگان به جوامع پاسخگو هستند. ظاهر شوید، سازماندهی کنید و فشار مورد نیاز برای تغییر معنادار را ایجاد کنید.

تاریخ حرکت نمی کند زیرا مردم منتظر اجازه هستند. حرکت می کند زیرا مردم تصمیم می گیرند که آینده ای بهتر ارزش جنگیدن را دارد.

چاک پناکیو، دکترا، مورخ، سازمان دهنده عدالت اجتماعی و استراتژیست سیاسی است. او رئیس ایالات One Payer است و اخیرا شبکه Arc of Justice Network (AJN) را تأسیس کرده است. همه دیدگاه ها متعلق به خودش است.