آینده انرژی آمریکا با درک عمومی آغاز می شود | نظر

گفتگوی انرژی آمریکا به بن بست رسیده است. ما در مورد منابع تولید، یارانه ها و اهداف انتشار بحث می کنیم. ما به ندرت در مورد چیزی صحبت می کنیم که تعیین می کند آیا واقعا هر یک از پروژه ساخته می شود یا خیر: آیا افرادی که در نزدیکی یک پروژه زندگی می کنند می دانند که چرا وجود دارد و چه چیزی برای آنها ارائه می دهد.

آن شکاف عواقبی دارد. طبق اعلام اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده آمریکا، پیش‌بینی می‌شود که ایالات متحده در سال‌های 2026 و 2027 بالاترین میزان مصرف برق را ثبت کند و از 4195 تراوات ساعت (تراوات ساعت) در سال 2025 به 4288 تراوات ساعت در سال 2026 و 4356 تراوات ساعت در سال 2027 افزایش یابد. تراوات ساعت یک واحد مقیاس بزرگ است که برای اندازه‌گیری تولید یا مصرف برق، معادل یک تراوات برق برای یک ساعت استفاده می‌شود.

تقاضا در حال افزایش است. زیرساخت‌های پاسخگویی به آن به سرعت پیش نمی‌روند.

گلوگاه تکنولوژی نیست. آزمایشگاه ملی لارنس برکلی، از طریق بازارهای انرژی و برنامه ریزی، گزارش داد که تا پایان سال 2025، بیش از 2060 گیگاوات (GW) از کل ظرفیت تولید و ذخیره سازی به طور فعال به دنبال اتصال به شبکه بودند.

بسیاری از آن پروژه ها هرگز ساخته نمی شوند. آنها به دلیل ترکیبی از محدودیت‌های شبکه، مجوزها و مخالفت‌های محلی، خارج می‌شوند، به تأخیر می‌افتند یا متوقف می‌شوند.

برخی از این مخالفت ها مشروع است. جوامع در مورد استفاده از زمین، اثرات زیست محیطی، و اینکه آیا یک پروژه به نفع آنها خواهد بود یا به سادگی از آن عبور می کند، نگرانی های واقعی دارند. اما همه مخالفان منعکس کننده دیدگاه اکثریت نیستند. یک جلسه عمومی که ده نفر با صدای بلندترین فریاد می زنند، به شما نمی گوید که یک جامعه واقعا چه فکری می کند. به شما می گوید چه کسی زمان و منابع لازم را برای حضور داشت.

این صنعت به خود کمکی نکرده است. برای دهه‌ها، توسعه‌دهندگان تعامل جامعه را به عنوان کادری برای علامت زدن پس از طراحی پروژه و ثبت مجوزها در نظر می‌گرفتند. آنها به داخل شهرها با اسلایدهای فنی در مورد خطوط برق، ترانسفورماتورها و پست ها قدم زدند و تصور کردند که توضیح مهندسی مانند توضیح ارزش است. این نیست.

مردم نیازی به درک نحوه عملکرد یک خط انتقال ندارند. آنها باید بدانند که چه معنایی برای قبوض برق، قابلیت اطمینان برق، مالیات بر دارایی، مدارس محلی و مشاغلی که ممکن است ایجاد کند، داشته باشند.

آن شکست سابقه دارد. برخی از زیرساخت‌ها در جوامع فقیرتر و زمین‌های بومی بدون بازگشت سود معنادار ساخته شده است. این میراث نحوه واکنش مردم به پروژه های جدید را شکل می دهد. این پارانویا نیست، خاطره است.

یک رویکرد بهتر چگونه به نظر می رسد؟ قبل از نهایی شدن پروژه، زودتر شروع می شود. گوش دادن را به عنوان بخشی از فرآیند تلقی می کند، نه یک تمرین روابط عمومی. این مزایا را به زبان ساده توضیح می دهد: مشاغل ساخت و ساز، درآمد مالیات بر دارایی، خرید محلی، بهبود قابلیت اطمینان.

و می پذیرد که برخی از نگرانی ها را نمی توان با یک برگه اطلاعات حل کرد.

مخاطرات انتزاعی نیستند. اگر ایالات متحده همچنان اجازه دهد اطلاعات نادرست، بی اعتمادی و اختلاف نظر سیاسی بر گفتگو غالب شود، پیامدهای آن فراتر از بخش انرژی احساس خواهد شد. پروژه ها به تعویق خواهد افتاد. سرمایه گذاری به جای دیگری خواهد رفت.

جوامعی که به صنایع انرژی سنتی وابسته هستند، مانند مناطق زغال سنگ در ویرجینیای غربی و شمال غربی نیومکزیکو، بدون برنامه ریزی مناسب برای گذار رها خواهند شد. این می تواند شامل ایجاد مشاغل با مزایای مساوی باشد. بدون این، بسیاری از جامعه عقب خواهند ماند. قابلیت اطمینان برق آسیب خواهد دید و نسل بعدی سیستمی را به ارث خواهد برد که برای دوره ای متفاوت طراحی شده است.

جایگزین قابل دستیابی است. اگر توسعه‌دهندگان زودتر درگیر شوند، صادقانه گوش دهند و مزایا را با عباراتی که مردم درک کنند توضیح دهند، مخالفت آگاه‌تر و کمتر بازتاب‌کننده‌تر می‌شود. اگر سیاستگذاران به جای تغییر اولویت ها در هر دولت، سیگنال های بلندمدت ثابتی ارائه دهند، سرمایه گذاری قابل پیش بینی تر می شود.

اگر جوامع بازدهی ملموس از پروژه‌ها را در حیاط خلوت خود ببینند، به احتمال زیاد از پروژه بعدی حمایت خواهند کرد.

این فراخوانی نیست که همه را متقاعد کنیم که با هر پروژه موافق باشند. این فراخوانی است برای ایجاد یک جامعه آگاه که بتواند در بحث های معنادار درباره آینده انرژی کشور شرکت کند. این امر مستلزم تلاش صنعت، سیاست گذاران، سازمان های زیست محیطی و خود جوامع است. این امر مستلزم پول، زمان و تمایل به برخورد با ارتباطات به عنوان زیرساخت است، نه به عنوان یک فکر بعدی.

انتقال انرژی با بهترین فناوری یا تولید کم هزینه به دست نخواهد آمد. کشورها و جوامعی که می دانند چه چیزی ساخته می شود، چرا اهمیت دارد و چه کسی سود می برد، برنده خواهد شد. آمریکا منابع و مهندسی را دارد. آنچه اکنون به آن نیاز دارد گفتگو است.

امی میلر یک متخصص در امور عمومی با بیش از 20 سال تجربه در تعامل با سهامداران، روابط دولتی و برنامه ریزی ارتباطات، با کار گسترده در بخش انرژی و محیط زیست است. تمام نظرات بیان شده متعلق به خود نویسنده است.