آینده جنگ متعلق به پهپادهای قدیمی با ترفندهای جدید است

ذهن خود را به روزهای اولیه جنگ اوکراین برگردانید، و ممکن است یک پهپاد خاص را به یاد بیاورید که جهان را طوفان کرد.

Bayraktar TB2، یک سامانه هوایی بدون سرنشین دوربرد ساخت ترکیه، یکی از قدرتمندترین سلاح‌های اوکراین در اولین ماه‌های مقاومت در برابر تهاجم روسیه بود. این به سرعت به نمادی از جنگ مدرن تبدیل شد که بر فراز خطوط دشمن اوج گرفت و حملاتی را به کاروان های روسیه وارد کرد.

اما در اواسط سال 2023، این پهپاد که زمانی مهیب بود، به ندرت دیده یا شنیده شد. جنگ نوآوری در جریان بود و دفاع هوایی و جنگ الکترونیکی پیشرفته روسیه، همراه با تکثیر پهپادهای کوچکتر و ارزانتر FPV، تا حد زیادی TB2 را از عملیات حمله خط مقدم خارج کرده بود.

تا به حال. سازنده آن، بایکار، بایراکتار را از یک هواپیمای نظارتی و تهاجمی دوربرد به یک ناو مادر پهپاد که قادر به حمل 16 پهپاد یک طرفه و به عنوان رله ارتباطی آنها است، تغییر داده است. با انجام این کار، سازنده هواپیماهای بدون سرنشین ترکیه درست به قلب یکی از بزرگترین چالش‌های پیش روی برنامه‌ریزان نظامی امروز رسیده است.

فن‌آوری جنگ‌های مدرن به‌قدری سریع در حال تکامل است که مدل‌های سنتی تدارکات نظامی به سادگی نمی‌توانند به آن ادامه دهند. دولت‌ها نمی‌توانند خطر وارد شدن به جنگ با تجهیزات قدیمی را به جان بخرند، اما نمی‌توانند میلیاردها دلار را برای توسعه و خرید سیستم‌های تسلیحاتی که ممکن است طی چند سال یا حتی چند ماه بی‌فایده باشند، هزینه کنند.

برای سیستم‌های بسیار پیچیده و نفیس مانند هواپیماهای پیشرفته، کشتی‌های جنگی و سامانه‌های موشکی، چرخه‌های توسعه طولانی چیز جدیدی نیست. اما در یک تئاتر رزمی مدرن که سیستم‌های تهاجمی و دفاعی با سرعتی دیوانه‌وار تکامل می‌یابند، 12 سال ممکن است یک ابدیت باشد.

اولکسی هونچاروک، نخست وزیر سابق اوکراین، که اکنون رئیس و یکی از بنیانگذاران شرکت فناوری دفاعی UFORCE است، این را بهتر از همه می داند.

او اخیرا به نیوزویک گفت: «ارزش اصلی در اوکراین یک هواپیمای بدون سرنشین خاص نیست. هر سه، شش ماه یک‌بار، منسوخ شده است. منطقی نیست که سعی کنیم چیزی را کپی کنیم. چیزی که منحصربه‌فرد است، طرز فکر شما در مورد میدان جنگ، نحوه فکر کردن شما در مورد چرخه نوآوری و نحوه انجام این بازی برای [توسعه سلاح‌ها] سریع‌تر از دشمن است."

کشورهای غربی با تحریک وقایع اوکراین تلاش می کنند تا تشریفات اداری را که مانع از تدارکات نظامی می شود، کاهش دهند. اما خرید سریعتر سلاح فقط نیمی از مشکل را حل می کند. دولت‌ها هنوز باید تصمیم بگیرند که کدام فناوری‌های نوظهور ارزش سرمایه‌گذاری را دارند، بدون هیچ تضمینی که پس از استقرار آنها موثر باقی می‌مانند.

خوشبختانه، مجتمع نظامی-صنعتی آمریکا در حال حاضر تجربه زیادی در آموزش ترفندهای جدید به سگ های پیر دارد.

جت جنگنده F-15 در دهه 1960 طراحی شد و اولین بار در سال 1972 به آسمان رفت، با این حال ارتقاء پی در پی در رادار، اویونیک و تسلیحات آن، بدنه هواپیما را برای بیش از نیم قرن حفظ کرده است. بمب افکن B-52 که در سال 1955 معرفی شد، در حال انجام یک برنامه نوسازی دیگر است که هدف آن حفظ پرواز پس از سال 2050 است.

پهپادهای تهاجمی یک طرفه و سبک FPV بسیار ارزان‌تر هستند و مأموریت‌های بسیار متفاوتی را نسبت به هواپیماهای رزمی سنتی چند میلیون دلاری انجام می‌دهند. اما برای پلتفرم های بزرگتر و قابل استفاده مجدد، این اصل تقریبا یکسان است.

Maurits Korthals Altes، مدیر عامل شرکت نرم‌افزار نظامی هلندی Intelic، به نیوزویک گفت: «ما باید طول عمر پلت فرم را از سازگاری تشخیص دهیم. "هدف حفظ هر قطعه سخت افزاری نیست، بلکه ادغام سریع قابلیت های جدید است. ارتش ها باید بتوانند بدون تعویض زیرساخت های نرم افزاری و فرماندهی گسترده تر، پهپادها یا محموله های بدون سرنشین را جایگزین کنند."

پهپادهای دریایی MAGURA اوکراین که توسط UFORCE هونچاروک ساخته شده است، نشان می دهد که چگونه یک پلت فرم مستقر می تواند قابلیت های کاملا جدیدی را با تکامل میدان نبرد به دست آورد.

خانواده MAGURA که در ابتدا به عنوان قایق های تهاجمی مملو از مواد منفجره برای نبرد به ناوگان دریای سیاه روسیه توسعه یافتند، از آن زمان به بعد گسترش یافتند و انواع مختلفی را شامل می شوند که قادر به انجام ماموریت های بسیار متفاوت هستند. بر اساس اطلاعات ارتش اوکراین، در ماه مه 2025، یک ماگورا وی 7 مجهز به موشک های هوا به هوا، یک جنگنده روسی سوخو 30 را بر فراز دریای سیاه سرنگون کرد. سپس، در آگوست 2026، آژانس گزارش داد که از کشتی های مادر MAGURA حامل پهپادهای FPV برای حمله به دو هدف مرتبط با رادار روسیه در کریمه اشغالی استفاده کرده است.

اصل ساده است: پلت فرم زیرین تحرک، استقامت و ظرفیت حمل را فراهم می کند. تجهیزاتی که حمل می کند عملکرد واقعی رزمی آن را تعیین می کند.

تای سافرنو، مدیرعامل و یکی از بنیانگذاران شرکت فناوری ضد پهپاد آمریکایی Trust Automation، به نیوزویک گفت: «تجربه یک دهه ما در سمت ضد UAS (سیستم‌های هوایی بدون سرنشین) تأیید کرده است که فناوری پهپادها و تهدیدها چقدر سریع می‌توانند تغییر کنند، و همین چالش در مورد سیستم‌های در حال استقرار نیز صدق می‌کند.

"مزیت یک پلت فرم مدولار این است که می توانید چیزهایی را که برای ماموریت مهم هستند تغییر دهید - حسگرها، محموله ها، ارتباطات یا نرم افزار - بدون نیاز به جایگزینی سیستم زیربنایی. ممکن است آن را برای یک ماموریت به گونه ای پیکربندی کنید و برای ماموریت دیگر به روشی دیگر. بخش مهم این است که یک معماری مشترک در زیر آن داشته باشید تا هر بار که ماموریت یا تهدید تغییر می کند دوباره شروع نکنید."

TB2 ارتقا یافته Baykar را در نظر بگیرید. فرماندهان همچنان می‌توانند هواپیما را در مأموریت‌های شناسایی متعارف یا ضربتی مستقر کنند. اما اگر پدافند هوایی دشمن آن عملیات را بسیار خطرناک کند، همان TB2 می‌تواند در عوض پهپادهای تهاجمی کوچک‌تر و ارزان‌تری را از فاصله ایمن‌تر رها کند، سپس به عنوان یک رله ارتباطی هوابرد عمل کند که به اپراتورهای بسیار پشت خط مقدم اجازه می‌دهد تا پهپادهای FPV را به سمت اهداف خود هدایت کنند.

یک هواپیما، چندین ماموریت بالقوه، و بدون نیاز به طراحی مجدد یا خرید یک پلت فرم کاملا جدید هر بار که میدان جنگ چیزی متفاوت را می طلبد.

با این حال، یک گرفتاری وجود دارد. از آنجایی که جنگ مدرن به مجموعه‌ای از سلاح‌ها، حسگرها و نرم‌افزارهای روزافزون نیاز دارد، اطمینان از اینکه تجهیزات تولیدکنندگان مختلف می‌توانند با هم کار کنند و بدون صرف هزینه‌های گزاف برای یکپارچه‌سازی جایگزین شوند، خود چالشی است.

زمانی فرا می رسد که ارتقاء یک سلاح قدیمی شروع به بازدهی کاهشی می کند.

فاستر فرگوسن، فرمانده سابق تعمیر و نگهداری تفنگداران دریایی ایالات متحده و اکنون معاون رئیس شرکت چاپ سه بعدی Stratasys، به نیوزویک گفت: "یک حسگر بهتر هنوز باید در محدوده وزن، قدرت و خنک کننده هواپیما کار کند. وضعیت بدنه هواپیما نیز مهم است." هنگامی که یکپارچه سازی، آزمایش، تایید و زمان خارج شدن از سرویس را شامل می شود، یک جزء ارزان می تواند به یک ارتقاء گران قیمت تبدیل شود.

سپس بحث مالکیت مطرح می شود. نظامیان اغلب سلاح هایی را خریداری می کنند که نرم افزار، مشخصات فنی و قطعات یدکی آن تحت کنترل سازندگان اصلی آنها باقی می ماند. نصب فناوری جدیدتر و بهتر از یک تامین کننده رقیب می تواند یک تمرین طولانی و پرهزینه باشد.

فرگوسن توصیه کرد: "حقوق تعمیر را قبل از خراب شدن تجهیزات تسویه کنید. همزمان با خرید هواپیما، توانایی تعمیر و سازگاری را نیز بخرید." "چه کسی فایل های دیجیتال را در اختیار دارد؟ چه کسی می تواند از آنها استفاده کند؟ آیا سازنده دیگری می تواند قطعات را بسازد؟"

نیروی هوایی ایالات متحده در تلاش است تا این وابستگی را قطع کند. هدف برنامه هواپیمای رزمی مشارکتی آن است که حدود 1000 هواپیمای بدون سرنشین خودران "Wingman" را با استفاده از یک معماری نرم افزاری متعلق به دولت طراحی کند که به نرم افزار اضافی ارائه شده توسط تامین کنندگان رقیب اجازه می دهد تا در هواپیماهای مختلف کار کنند.

این رویکرد به سختی انقلابی است. پنتاگون برای چندین دهه سیستم‌های مدولار را ارتقا داده است، و در سال 2016، کنگره تصمیم گرفت که برنامه‌های تسلیحاتی اصلی که از سال 2019 به بعد تصویب شده‌اند، باید هر جا که عملی باشد، رویکرد سیستم‌های باز مدولار (MOSA) را اتخاذ کنند. در اصل، این به معنای طراحی سلاح با اجزای استاندارد و قابل تعویض است تا تجهیزات تولیدکنندگان مختلف بدون بازسازی کل سیستم یکپارچه شوند.

با این حال، اجرا به صورت تکه تکه بوده است. تحقیقات دفتر پاسخگویی دولت در ژانویه 2025 نشان داد که 14 برنامه از 20 برنامه اکتساب بررسی شده تا حدودی سیستم های مدولار را اتخاذ کرده اند، اما هیچ کدام به طور رسمی هزینه ها و منافع آنها را ارزیابی نکرده اند. بدون برنامه‌ریزی مناسب، ارتش‌ها در معرض خطر هزینه‌های هنگفتی برای تجهیزات ظاهرا قابل تعویضی قرار می‌گیرند که با هم کار نمی‌کنند.

صرفه جویی های بالقوه قابل توجه است: GAO محاسبه می کند که حتی یک درصد کاهش فرضی هزینه های نگهداری هواپیما در پنج سال می تواند صدها میلیون دلار صرفه جویی کند.

Maurits Korthals Altes، مدیر عامل شرکت فناوری دفاعی Intelic، به نیوزویک گفت: «تدارکات سنتی پلتفرم محور باقی می‌ماند: ارتش‌ها یک تولیدکننده را انتخاب می‌کنند، یک سیستم را تهیه می‌کنند و متعاقبا تلاش می‌کنند تا آن را یکپارچه کنند، اغلب به عنوان یک فکر بعدی.» "ما به تدارکاتی مبتنی بر قابلیت، ابتدا نرم افزار، با قابلیت همکاری از ابتدا نیاز داریم. این نیاز به معماری های باز، رابط های استاندارد و قراردادهایی دارد که به سازندگان رقیب اجازه می دهد با شرایط مساوی یکپارچه شوند."

هیچ یک از اینها تضمین نمی کند که ارتقاء یک پهپاد قدیمی همیشه ارزان تر از خرید یک جایگزین خواهد بود. اما همانطور که دگرگونی TB2 نشان می دهد، قدیمی شدن در یک نقش لزوما به این معنی نیست که یک سلاح از مفید بودنش گذشته است.

آینده جنگ بدون شک نیاز به سلاح های جدید خواهد داشت. همچنین می‌تواند به یافتن راه‌های بهتر برای استفاده از راه‌هایی که قبلا داریم بستگی داشته باشد.