آینده راه آهن شهری ممکن است در بوستون شکل بگیرد

یک روز ماروین مارتین در منطقه چهار گوشه دورچستر بود که قطاری با سرعت از خط فیرمونت به مرکز شهر بوستون رفت. پر از سفیدپوستان بود که راحت نشسته بودند و روزنامه می خواندند. این باعث شد که او تعجب کند که چرا به نظر می رسد خط رفت و آمد بدون توقف از میان جوامع رنگین پوست می گذرد و باعث می شود که مردم همسایه او در اتوبوس ها جمع شوند.

مارتین تصمیم گرفت برای این موضوع کاری انجام دهد. در سال 1995، او و دیگران شروع به فشار بر اداره حمل و نقل خلیج ماساچوست برای گسترش خدمات کردند. بیش از 15 سال طول کشید، اما آژانس در سال 2012 و 2013 سه ایستگاه در دورچستر اضافه کرد. چهارمین ایستگاه را در ماتاپان در سال 2019 افتتاح کرد.

اما مارتین تمام نشده بود. او همچنین برای برق رسانی به خط فشار می آورد.

مارتین که اخیرا به عنوان رئیس سازمان حمایت از حمل و نقل Action For Equity بازنشسته شده است، گفت: "ما قطاری می خواهیم که دسته ای از ذرات سمی را به هوا پرتاب نکند."

نزدیک به سه دهه پس از اینکه مارتین قطار را از چهار گوشه دید، T، به عنوان آژانس حمل و نقل، قصد دارد خط Fairmount را برقی کند. این شرکت هفت قطار با باتری، هر کدام با چهار واگن را به مدت 15 سال در قراردادی که انتظار می رود 765 میلیون دلار هزینه داشته باشد، اجاره خواهد کرد. این ترتیب به آژانس اجازه می دهد تا قبل از تصمیم گیری در مورد استفاده گسترده تر از این فناوری، تجربه کسب کند.

این قطارها که توسط شرکت سوئیسی Stadler ساخته شده اند، برای سال 2030 برنامه ریزی شده اند. طبق گفته T، تعداد توقف ها در طول مسیر 10 مایلی را از هر 30 دقیقه به هر 20 دقیقه افزایش می دهند و در مقایسه با دیزل هایی که جایگزین خواهند شد، سالانه 17700 تن در انتشار دی اکسید کربن صرفه جویی می کنند.

قطارهایی که با باتری کار می کنند به آژانس های حمل و نقل اجازه می دهند بدون هزینه یا پیچیدگی نصب خطوط برق هوایی که به آن کاتنری گفته می شود برق رسانی کنند. اما برخی نگرانند که این فناوری در خطوط با سواری مشابه آنچه Fairmount روزانه حمل می کند، اثبات نشده باقی بماند.

بعدی را بخوانید

چگونه برقی کردن یک سیستم ریلی منطقه خلیج، قطارها را سریع‌تر، تمیزتر و رفت‌وآمدتر کرد

بنتون گراهام

آنها به زودی متوجه می شوند. Caltrain که خدمات منطقه ای را در منطقه خلیج سانفرانسیسکو ارائه می دهد، قصد دارد تا سال 2028 قطارهایی با باتری معرفی کند. Metra شیکاگو نیز جدول زمانی مشابهی دارد. این پروژه‌ها می‌توانند نگاهی اجمالی به آینده برق‌رسانی ریلی داشته باشند، اما این فناوری ابتدا باید نشان دهد که می‌تواند روزانه هزاران نفر را جابه‌جا کند.

بوستون با ریل برقی غریبه نیست. اولین تراموا برقی آن در سال 1889 راه اندازی شد و مترو خیابان Tremont - که اکنون بخشی از خط سبز است - اولین مترو برقی در آمریکای شمالی بود. (در سراسر جهان پس از بوداپست و لندن سوم شد.)

کریس فرند، مدیر اجرایی موقت سازمان حمایت از TransitMatters، خط Fairmount را مکانی منطقی برای شروع برق‌رسانی مجدد منطقه‌ای T می‌داند زیرا کوتاه‌ترین مسیر رفت و آمد سیستم است. اما وی افزود که قطارهای باتری دار هنوز به طور گسترده در مسیرهای پرتردد در هیچ کجای جهان مورد استفاده قرار نگرفته اند. او پرسید: «بنابراین، آیا این موضوع است، یا آیا ما در باتلاق دیگری از یک فناوری اثبات نشده قرار خواهیم گرفت؟»

قطارهای باتری دار ساخته شده توسط سازنده فرانسوی Alstron در مسیری 50 مایلی در آلمان که سالانه 2 میلیون نفر را جابجا می کند، رفت و آمد می کنند. دنی سیمونز، معاون ارتباطات این شرکت در قاره آمریکا، گفت که افزایش قیمت سوخت، برق‌رسانی را جذاب‌تر می‌کند. (متوسط ​​قیمت گازوئیل 6.32 دلار در هر گالن در روز دوشنبه بود که نسبت به 3.70 دلار در سال گذشته افزایش داشت.)

سیمونز اذعان داشت که این فناوری برای «سواران متوسط» مناسب‌تر است. اما او گفت که آژانس‌های ترانزیت باید برق‌رسانی را در تمام اشکال آن، از جمله هیبریدی‌های دیزلی-الکتریکی و قطارهایی که از خطوط هوایی نیرو می‌گیرند، دنبال کنند. این فناوری‌ها می‌توانند تأثیر افزایش هزینه‌های سوخت را کاهش داده و کیفیت هوا را بهبود بخشند. حتی MBTA نیز در حال تنوع است، با برنامه هایی برای استقرار قطارهای باتری و کاتنری در خط پراویدنس.

از برخی جهات، برق رسانی به ترانزیت به معنای بازگشت به آینده است. آلبرت چورلا، استاد تاریخ در دانشگاه ایالتی کنسو، گفت که سیستم‌های شهری انتقال از وسایل نقلیه اسب‌کشی به ترامواهای برقی را در دهه‌های 1880 و 1890 آغاز کردند. در همین حال، راه‌آهن بخار مسافران را بین شهرها و حومه‌ها حمل می‌کرد و به رشد حومه‌ها کمک می‌کرد.

برخی از خطوط رفت و آمد، از جمله مسیرهای نیویورک به نیوهیون و فیلادلفیا به پائولی، همراه با جاده راه آهن لانگ آیلند، در آغاز قرن بیستم برق گرفت. متروها در بوستون و جاهای دیگر از برق استفاده می‌کردند، زیرا قطارهای بخار دود منتشر می‌کردند و خطر خفگی مسافران در زیر زمین را به همراه داشتند.

همچنین به جدید بودن این فناوری کمک کرد.

چورلا گفت: «مردم شیفته پیشرفت‌های فن‌آوری می‌شوند، و تمایل دارند باور کنند که اینها علاج هستند، اینها چیزهایی هستند که پتانسیل فوق‌العاده و تقریبا نامحدودی دارند. برقی‌سازی راه‌آهن تفاوتی نداشت.

بعدی را بخوانید

همه سوار قطارهای جدید شیک تر و تمیزتر Amtrak

بنتون گراهام

با این حال، اکثر خطوط رفت و آمد هرگز برقی نشدند. نیکلاس داگن بلوم، مورخ و نویسنده کتاب فاجعه بزرگ ترانزیت آمریکایی، گفت که بسیاری از آن‌ها در مسیرهای متعلق به راه‌آهن‌های بزرگ‌تر می‌دویدند که مسافران و بارهای مسافت طولانی را نیز حمل می‌کردند، عملیات‌هایی که به نفع بخار و بعدا انرژی دیزل بود. او افزود که با کاهش ریل مسافربری پس از جنگ جهانی دوم، این شرکت ها به طور فزاینده ای خواستار خروج از تجارت ریلی مسافری بودند. قطارهای دیزلی نیز جایگزین ارزان تری برای برقی شدن هستند زیرا به مایل ها سیم نیاز ندارند.

Caltrain نگاهی به آنچه که برق رسانی می تواند ارائه دهد ارائه می دهد. در سال 2024، قطارهای دیزلی را با قطارهای برقی در مسیر 51 مایلی بین سانفرانسیسکو و سن خوزه جایگزین کرد و آنها را با خطوط هوایی تامین کرد. زمان رفت و آمد تا 23 درصد کاهش یافت زیرا قطارهای برقی بسیار سریع‌تر شتاب می‌گیرند و مردم ماشین‌های نرم‌تر و بی‌صدا را دوست داشتند. سواری 60 درصد صعود کرد و کیفیت بهبود یافت.

فراتر از کاهش شدید انتشار CO2، جاشوا آپت، مهندس محیط زیست در دانشگاه کالیفرنیا برکلی، متوجه شد که قرار گرفتن در معرض کربن سیاه موتورسواران 89 درصد کاهش یافته است - نتیجه ای که او آن را قابل مقایسه با آنچه شهرهای کالیفرنیا در طول 30 سال مقررات به دست آورده اند، می داند.

او گفت با توجه به تعداد سیستم‌های ریلی رفت و آمدی که هنوز بر لوکوموتیوهای دیزلی قدیمی‌تر تکیه می‌کنند، «ممکن است اگر آنها را برقی کنید، شاهد پیشرفت‌های مشابهی در کیفیت هوا خواهید بود».

اگرچه قطارهایی که با باتری کار می کنند ممکن است کمی کارآمدتر از قطارهایی باشند که از خطوط هوایی یا ریل سوم استفاده می کنند، Apte گفت که آنها هنوز هم برای کاهش آلودگی معجزه می کنند.

این برای مارتین کافی است. او تصدیق می‌کند که قطارهای پاک‌تر و آرام‌تر که از چهار گوشه شروع به حرکت خواهند کرد، «چیز بدیعی» خواهد بود و سواران تا زمانی‌که وارد خدمت شوند، به تنفس هوای آلوده به اگزوز دیزل ادامه خواهند داد. اما او سه دهه وکالت خود را موفقیت آمیز می داند.

او گفت: «از اینکه به کجا رسیدیم کاملا راضی هستم. «تا زمانی که هنوز آن قطار را می‌گیریم.»

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان آینده راه آهن مسافربری در بوستون در تاریخ 6 اکتبر 2026 شکل می گیرد منتشر شد.