آینده قدرت آمریکا از طریق هند می گذرد

قدرت آمریکا زمانی با عزم آن برای مقاومت در برابر امپراتوری های جهان تعریف می شد. در قرن گذشته، این امر با تعداد کشورهایی که از آن پیروی می‌کنند نشان داده است. در فصل بعدی تاریخ، قدرت ایالات متحده با تعداد کشورهای قدرتمندی که در کنار آن قدم می زنند سنجیده می شود.

سلطنت کوتاه آمریکا به عنوان تنها ابرقدرت بلامنازع در حال محو شدن است. چین سلطه اقتصادی و نظامی خود را به چالش می‌کشد، مسکو به پکن نزدیک‌تر و مطیع‌تر می‌شود و قدرت‌های میانی همچنان به رشد خود ادامه می‌دهند. با تغییر موازنه قدرت، ابزارهای سنتی متقاعدسازی آمریکا - فشار اقتصادی، قدرت نظامی و وعده دسترسی ترجیحی به بازارهایش - کمتر تعیین کننده می شوند.

تنها یک ملت وجود دارد که در چهارراه این دوشاخه جهانی ایستاده است.

هند نزدیک به 1.5 میلیارد نفر جمعیت دارد، اقتصاد به سرعت در حال گسترش است، توانایی های نظامی قابل توجهی دارد و جاه طلبی برای تبدیل شدن به یک نیروگاه صنعتی جدید است. تعهد شدید خود به استقلال و فرهنگ سیاسی استقلال استراتژیک را به این ترکیب اضافه کنید، و دهلی نو به عنوان یک نیروی منحصربه‌فرد ظاهر می‌شود که انتخاب‌های آن وزن بسیار زیادی در دوره جدیدی که توسط قطب‌های رقیب قدرت شکل گرفته است، خواهد داشت.

نحوه مدیریت روابط واشنگتن با این غول نوظهور به تعیین میزان نفوذ و رفاه جهانی آمریکا در دنیای فردا کمک خواهد کرد.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در اعتراف ضمنی به تغییر نظم جهانی، بخش زیادی از هفته گذشته را در یک تور دیپلماتیک و تجاری در آسیا گذراند.

او ابتدا در شهر باستانی سمرقند برای گفتگو با نمایندگان پنج "ایستان" آسیای میانه - ازبکستان، تاجیکستان، قرقیزستان، قزاقستان و ترکمنستان، به زمین نشست. او با بیش از 200 رهبر تجاری آمریکایی همراه بود که به دنبال فرصت‌هایی در منطقه‌ای بودند که در تلاش برای فرار از سایه روسیه و نفوذ اقتصادی رو به رشد چین بودند. روبیو سپس به هند پرواز کرد و از دهلی نو برای مرکز تجاری بمبئی و دیدار با وزیر امور خارجه سوبرهمانیام جایشانکار، قبل از بازدید از مجتمع عظیم پالایش نفت Reliance Industries در جامناگر، پرواز کرد.

این ممکن است برای دولتی که روابطش با هند، حداقل بگوییم، متلاطم بوده، خواستگاری کنجکاو به نظر برسد.

در آگوست 2025، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، تعرفه هایی تا 50 درصد بر کالاهای هندی وضع کرد و دهلی نو را متهم کرد که از طریق خرید نفت روسیه با تخفیف، به تامین مالی جنگ روسیه در اوکراین کمک می کند - البته نه اینکه این امر ترامپ را از مذاکره با پوتین در مورد معامله دیزلی خود باز داشت. تنش ها همچنین بر سر محدودیت های مهاجرتی آمریکا، موانع تجاری و تعامل مجدد واشنگتن با پاکستان، رقیب سرسخت منطقه ای هند و همسایه مجهز به سلاح هسته ای، شعله ور شده است.

این اصطکاک باعث می شود که رابطه ای بی سر و صدا قوی تر شود.

جغرافیای هند ممکن است حتی برای واشنگتن ارزشمندتر باشد. این کشور در مسیرهای حیاتی کشتیرانی اقیانوس هند موقعیت فرماندهی دارد و مرز وسیع و مورد مناقشه ای با چین، بزرگترین رقیب استراتژیک آمریکا دارد. در همین حال، هند دلایل قانع‌کننده‌ای برای ترس از قدرت نظامی و اقتصادی رو به رشد پکن دارد.

مونیش تورانگبام، عضو مرکز ژئوپلیتیک و مطالعات استراتژیک در بنیاد تحقیقات چینتان، به نیوزویک گفت: «مرز مورد مناقشه، روابط پکن با پاکستان و گسترش حضور قاره‌ای و دریایی آن در سرتاسر اقیانوس هند و اقیانوس آرام، توازن قوا را به نگرانی امنیتی مستقیم برای دهلی نو تبدیل می‌کند.

این بدان معناست که همکاری نظامی هند و آمریکا به اندازه ابعاد تجاری مورد توجه قرار می گیرد. در ماه سپتامبر، 1200 سرباز آمریکایی و هندی مانورهای جنگی کوهستانی را در اوتاراکند در نزدیکی مرز با چین انجام دادند. یکی از تعداد فزاینده تمرینات مشترک

تورنگبام گفت: "همگرایی منافع هند و آمریکا در امنیت دریایی، اشتراک اطلاعات، قابلیت همکاری نظامی، فناوری دفاعی و زنجیره های تامین انعطاف پذیر قوی تر است." «جغرافیای هند و توانایی‌های رو به رشد هند می‌تواند به محدود کردن توانایی چین برای تحمیل ترجیحات خود کمک کند، در حالی که همکاری آمریکا می‌تواند به هند کمک کند تا عدم تقارن مادی را که انتخاب‌هایش را محدود می‌کند، کاهش دهد.»

از روی تپه، به نظر می رسد که دهلی نو به شدت به قدرت نظامی و جیب های عمیق آمریکا نیاز دارد. اما ایالات متحده با کشوری سروکار دارد که سیاست خارجی آن دقیقا بر پایه مقاومت در برابر وابستگی است که واشنگتن اغلب از متحدانش انتظار داشته است.

دهلی نو اجازه نمی دهد که احتیاط از تسلط چین در هند و اقیانوس آرام مانع همکاری با پکن شود.

با توجه به این روابط بین المللی سازنده، وسوسه انگیز است که هند را به عنوان یک پل جغرافیایی و دیپلماتیک بین قطب های شرق و غرب قدرت جهانی ببینیم.

آمیتاب ماتو، استاد دانشکده مطالعات بین‌المللی در دانشگاه جواهر لعل نهرو، به نیوزویک گفت: «استعاره پل چاپلوس‌کننده است، اما دهلی نو را اشتباه می‌خواند». «پل چیزی است که دیگران از آن عبور می‌کنند. هند نمی‌خواهد راهرویی باشد که واشنگتن و پکن رقابت خود را از طریق آن مدیریت می‌کنند، بلکه می‌خواهد یک صندلی پشت میز باشد که در آن شرایط دستور نوشته شود».

تاریخ این غریزه را در استراتژی سیاسی هند قرار داد.

پس از استقلال از بریتانیا در سال 1947، اولین نخست وزیر هند، جواهر لعل نهرو - که دانشگاه ماتو به نام او نامگذاری شده است - از سیاست عدم تعهد حمایت کرد. با شکل گیری جنگ سرد، رهبران هند حاضر نشدند منافع خود را تابع هر دو اردوگاه قرار دهند.

در زمان نخست وزیر فعلی نارندرا مودی، این فلسفه به چند صفت تبدیل شده است. دهلی نو ضمن شرکت در برجام در کنار چین و روسیه با واشنگتن همکاری می کند.

تورانگبام به نیوزویک گفت: "تعامل دهلی نو با واشنگتن، مسکو و پکن منعکس کننده محاسبات مجزا از فرصت، وابستگی و ریسک است. چند همسویی به دهلی نو فضایی می دهد تا این روابط را بدون اجازه دادن به هیچ شراکتی برای تعیین انتخاب های گسترده تر خود دنبال کند."

ماتو افزود: «واشنگتن همچنان استقلال استراتژیک را به عنوان یک موضع چانه‌زنی می‌خواند، قیمتی که باید کاهش یابد.» اینطور نیست. این به یک غریزه تمدنی نزدیکتر است که برخاسته از حافظه استعماری است و با تجربه تحریم های تسلیحاتی و تحریم های جنگ سرد تقویت شده است.

با این حال جاه طلبی های هند هنوز از توانایی های آن فراتر است.

برخی از وابستگی ها نیز وجود دارد که نتوانسته آنها را از بین ببرد. هند تقریبا 90 درصد نفت خام مصرفی خود را وارد می‌کند و مانند هر کس دیگری، مجبور است بسیاری از ماشین‌آلات، لوازم الکترونیکی و قطعات مورد نیاز برای توسعه ظرفیت صنعتی خود را از چین تامین کند.

در نهایت، هند دارای پتانسیل عظیمی است، اما تحقق جاه طلبی آن مستلزم پیشرفت های گسترده در قابلیت های صنعتی و تکنولوژیکی آن، در کنار مدرن سازی مستمر نظامی است.

ماتو به نیوزویک گفت: "هند به یک قدرت مهیب تبدیل خواهد شد. اما با سرعت هند و برای اهداف هند، رشد خواهد کرد."

فرصت آمریکا در آنجا نهفته است. یا تله

واشنگتن در حال حاضر به هند کمک می کند تا قدرت مورد نظر خود را بسازد. دو دولت در اکتبر گذشته چارچوب همکاری دفاعی 10 ساله جدیدی را امضا کردند، در حالی که نیروهای مسلح آنها به طور فزاینده ای در زمینه اطلاعات و امنیت دریایی همکاری می کنند.

چرا سرمایه گذاری هنگفتی برای قوی تر و آبادتر کردن دهلی نو بدون وعده وفاداری در ازای آن؟

تورانگبام به نیوزویک گفت: "دهلی نو به دنبال روابط با رقبای آمریکا در جایی که منافعش ایجاب می کند، ادامه خواهد داد. برای مثال، همکاری دفاعی با واشنگتن را نمی توان به عنوان تعهد هند برای پیوستن به درگیری (با چین) بر سر تایوان خواند."

چنین درجه ای از استقلال در یک شریک ممکن است برای کشوری که عادت به رسیدن به آنچه می خواهد دشوار باشد. ظهور آمریکا برای تبدیل شدن به قدرت مسلط قرن بیستم به کاخ سفید نفوذ گسترده‌ای بر متحدانش، به‌ویژه دولت‌های اروپایی که از جنگ جهانی دوم ویران شده‌اند، که اقتصاد و امنیت آن‌ها از آن زمان به شدت به آمریکا وابسته است، داد.

روسای جمهور قبلی آمریکا عموما این را ناگفته می گذاشتند، اما ترامپ از هر فرصتی استفاده کرده است تا به اروپا یادآوری کند که چه کسی رئیس است که در مرز تحقیر قرار دارد. او همچنین از اعمال تعرفه ها و تهدید به خروج از ناتو به عنوان اهرم فشار خودداری نکرده است.

تورنگ بام گفت: "توقعات وفاداری زمانی غیرقابل دفاع می شود که همکاری هند را ملزم می کند تا قضاوت های خود در مورد روسیه، ایران، امنیت انرژی یا تهدیدات منطقه ای را تابع اولویت های آمریکا قرار دهد."

ماتو دیدگاه تندتری داشت: «اگر آمریکا می‌خواهد شریک طولانی‌مدت هند باشد، باید قابلیت پیش‌بینی را به جای آزمایش‌های وفاداری ارائه دهد: انتقال فناوری واقعی، تولید مشترک در دفاع، چارچوب تجاری که از تغییر روحیه در کاخ سفید جان سالم به در می‌برد، و احترام به حق هند برای خرید انرژی در جایی که باید.

هند اگر منافعی را که آمریکا ارائه می دهد بخواهد، کار خودش را دارد. توسعه صنعتی آن به دلیل تأخیرهای بوروکراتیک و سیستم های قدیمی متوقف شده است، در حالی که محدودیت های بازار سرمایه گذاری خارجی را ناکام می کند.

حتی اگر هر دو طرف مصالحه‌های لازم را انجام دهند، واشنگتن باید واقعیت تلخی را بپذیرد: سرمایه و فناوری آمریکایی می‌تواند به ایجاد یک شریک قوی‌تر کمک کند، اما آنها هیچ تضمینی ارائه نمی‌دهند که هند از قدرت جدید خود مطابق میل واشنگتن استفاده کند.

ماتو گفت: «پرونده شکاکان علیه حمایت آمریکا از هند صریح است. هند سرمایه، فناوری و حسن نیت آمریکا را جذب خواهد کرد، قوی‌تر خواهد شد و همچنان از ایستادن در کنار واشنگتن در مورد مسائل کلیدی مانند روسیه و ایران خودداری خواهد کرد. این توصیف منصفانه‌ای از رفتار هند است.

او می‌گوید: «آنجا که شک‌ها اشتباه می‌کنند این است که فکر می‌کنند هند را به شرط بدی تبدیل می‌کند. هندی که قوی، دموکراتیک است و نمی‌خواهد مشتری کسی باشد، دقیقا همان چیزی است که آسیا را چند قطبی می‌کند تا چینی.»

یک هند قدرتمندتر دلایل قدرتمندی برای مقاومت در برابر سلطه چین، حفاظت از اقیانوس هند و ایجاد اقتصادی کمتر وابسته به پکن دارد. اینها منافع مشترک واشنگتن هستند، حتی اگر دهلی نو از حمایت از هر ابتکار دیپلماتیک یا کمپین نظامی آمریکا امتناع کند.

بنابراین، این مشارکت به عنوان یک آزمون واقعی برای اینکه آیا ایالات متحده می‌تواند محدودیت‌های نفوذ خود را در دنیایی که دیگر بر آن تسلط ندارد بپذیرد، عمل خواهد کرد. حفظ توازن مطلوب قدرت به طور فزاینده ای به پرورش کشورهای قوی و مستقلی بستگی دارد که منافع آنها با منافع خود همپوشانی داشته باشد - حتی زمانی که تصمیمات آنها تصمیمات کاخ سفید را ناکام می کند و در برخی موارد آشکارا نادیده می گیرد.

هند مسیر خود را دنبال خواهد کرد. تمایل آمریکا برای قدم زدن در کنار آن به تعیین رفاه و امنیت هر دو کشور در جهان آینده کمک خواهد کرد.