آینده هوش مصنوعی درخشان تر از سرفصل های آن است

هوش مصنوعی مشکل روابط عمومی دارد. فناوری‌ای که می‌تواند بیش از هر چیزی که در دهه‌های گذشته اختراع شده برای بهبود زندگی ما انجام دهد، به عنوان چیزی که ممکن است ما را از بین ببرد، مشاغل ما را از بین ببرد و حتی به بشریت پایان دهد، برای عموم مردم شیطان صفت می‌شود. محققان اخیرا آزمایشگاه های پیشرو را با هشدارهایی درباره فاجعه ترک کردند. یکی از محققان Anthropic احتمال می‌دهد که هوش مصنوعی بیش از 10 درصد در طی یک دهه همه را بکشد. درصدی را به آخرالزمان بچسبانید و حدس و گمان مانند یک یافته علمی به نظر می رسد. ظاهرا همه ما محکوم به فنا هستیم. ولی من نمیخرمش

حتی اگر سرفصل‌های منفی آن‌هایی باشند که کلیک می‌کنند، من معتقدم هوش مصنوعی وضعیت ما را بسیار بهتر خواهد کرد. پیش‌بینی‌های مشابهی را قبلا شنیده‌ایم. در سال 1985، برخی هشدار دادند که اکسل حسابداران را حذف خواهد کرد. از آن زمان تاکنون حدود 600000 شغل جدید حسابداری اضافه کرده ایم. در سال 1995، باب متکالف، پیشگام اترنت، یک "فروپاشی فاجعه بار" اینترنت در سال بعد را پیش بینی کرد. وقتی این اتفاق نیفتاد، یک کپی از ستون خود را در مخلوط کن گذاشت و به معنای واقعی کلمه حرف هایش را خورد. Y2K قرار بود به دنیایی که می‌دانستیم پایان دهد و به دلیل تغییر تاریخ باعث شکست در بانکداری و قدرت شود.

نیمه شب آمد و رفت - آخرالزمان نشد. در هر مورد، فناوری‌هایی که قرار بود انسان‌ها را بی‌استفاده کنند، به ما کمک کردند تا ثروتمندتر، سالم‌تر و توانمندتر شویم. ما نه تنها از پیشرفت فناوری جان سالم به در بردیم بلکه زندگی بهتری با آن ساختیم. تولید جهانی سرانه از زمان صنعتی شدن چندین برابر افزایش یافته است. برق، تبرید، سرویس بهداشتی و دارو همگی زندگی عادی را متحول کردند. امید به زندگی جهانی از تقریبا 32 سال در سال 1900 به حدود 73 سال در سال 2023 افزایش یافت. سوادآموزی گسترش یافت. فقر سقوط کرد.

در بسیاری از کشورها، ساعات کار به میزان قابل توجهی کاهش یافت و به مردم اوقات فراغت بیشتری داد. پیشرفت همیشه منظم و منظم نبود، اما واقعی بود. بسیاری از ما از زندگی در دنیایی که پدربزرگ و مادربزرگمان می دانستند متنفریم. هر بار که چراغی را روشن می‌کنیم، یخچال را باز می‌کنیم یا عفونت را درمان می‌کنیم، آن را بدیهی می‌دانیم. البته پیشرفت باعث از دست رفتن معیشت می شود. اما حذف تکالیف با رفع نیاز افراد نیست. بسیاری از مشاغل با مشاغل با کیفیت بالاتر و با درآمد بهتر جایگزین شدند. کارگران مولدتر می توانند کارهایی را انجام دهند که قبلا ممکن نبود یا ارزش امتحان کردن را نداشت.

نام بردن از مشاغلی که یک ماشین ممکن است جایگزین شود بسیار آسان تر از مشاغلی است که هنوز وجود ندارند. انصافا، سرعت پذیرش هوش مصنوعی این تنظیم را در مقایسه با انقلاب‌های فناوری قبلی سخت‌تر می‌کند. کارگران نمی توانند با سرعت برنامه انتشار نرم افزار بازآموزی کنند. این یک مشکل جدی برای حل است، اما شواهدی نیست که کل شرکت پایان بدی دارد. این ترس‌افکنی بسیاری از آزمایشگاه‌های مرزی را برای افزایش مقررات برای کاهش اثرات منفی بالقوه هوش مصنوعی دارد. با این حال، هزینه پیروی از قوانین اضافی می تواند به طور نابرابر در سراسر یک صنعت کاهش یابد.

همین لایحه انطباق را در نظر بگیرید که روی میز یک شرکت جهانی و یک استارت آپ پنج نفره فرود می آید. برای یکی، ممکن است یک هزینه معمولی باشد. برای دیگری، ممکن است به معنای عدم استخدام مهندس بعدی باشد. استانداردهای ایمنی می توانند محصولات قابل اعتماد بیشتری را پشتیبانی کنند. هزینه‌های انطباق ثابت نیز می‌تواند تغییر کند که چه کسی توانایی رقابت را دارد. نامی برای صنعتی وجود دارد که بر نظارت خود نفوذ نابه جا می کند: تسخیر نظارتی. تاریخچه بانکداری نمونه هایی را ارائه می دهد. برای هوش مصنوعی، سؤالات عملی این است که یک قانون از چه چیزی جلوگیری می کند، چه هزینه هایی برای انطباق دارد و کدام شرکت ها می توانند پرداخت کنند.

حتی یک قانون با مزیت ایمنی واقعی می تواند مشتریان را با تامین کنندگان کمتر، رقابت و نوآوری کمتر و قیمت های بالاتر به ارمغان بیاورد. در نهایت، بازار تعیین می‌کند که مردم کدام محصولات را به اندازه کافی مفید می‌دانند تا همچنان استفاده کنند. آیا ابزار کار می کند؟ آیا قابل اعتماد است؟ آیا ارزش پول را دارد؟ یک مشتری به یک شرکت فناوری مدیون وفاداری نیست فقط به این دلیل که یک بنیانگذار معروف دارد. رقابت به مشتری این امکان را می دهد که به جای دیگری برود و به استارتاپ فرصتی برای برنده شدن در تجارت می دهد. وقتی فقط پسران بزرگ می توانند بازی کنند، این انتخاب ها کوچک می شوند.

و این مسابقه در مرزهای آمریکا متوقف نمی شود. ایالات متحده و چین برای رهبری در هوش مصنوعی با سهام تجاری و استراتژیک عظیم رقابت می کنند. قانون تصویب شده در واشنگتن به طور خودکار توسعه دهنده در پکن را ملزم نمی کند. چه کسی این فناوری را می‌سازد به تعیین اینکه کسب‌وکارها به محصولات چه کسانی وابسته هستند، سرمایه‌گذاری به کجا می‌رود و کدام کشورها نسل بعدی شرکت‌ها را توسعه می‌دهند، کمک خواهد کرد. آمریکا تنها کشوری نیست که تصمیم می گیرد در آینده چه اتفاقی بیفتد. در همین حال، کاری که من را خوش بین می کند، در حال حاضر اتفاق می افتد.

هوش مصنوعی به دانشمندان کمک می‌کند تا ساختارهای پروتئینی و فعل و انفعالات مولکولی را پیش‌بینی کنند، ترکیبات آنتی‌بیوتیکی امیدوارکننده را شناسایی کنند و روش‌هایی را برای پیش‌بینی اینکه کدام داروهای سرطان برای بیماران خاص کار می‌کنند، آزمایش کنند. این‌ها پیشرفت‌های اولیه هستند، اما مربوط به بیماری‌هایی هستند که دهه‌ها ما را شکست داده‌اند. آنها سزاوار بیش از ذکر گذرا بین هشدارهای انقراض هستند. در یک شرکت، کارکنان پشتیبانی مشتری با کمک هوش مصنوعی به طور متوسط ​​15 درصد مشکلات بیشتری را در هر ساعت حل می‌کردند و در میان کارگران کمتر با تجربه، دستاوردهای بزرگ‌تری داشتند. با وجود تمام صحبت هایی که در مورد منسوخ شدن افراد وجود دارد، مردم اینجا در شغل خود بهتر می شوند.

هوش مصنوعی همچنین به محققان کمک می کند تا پیش بینی های بهتری از خطرات سیل و آتش سوزی داشته باشند. برای خانواده ای که در خطر است، هشدار قبلی می تواند به معنای زمان خروج باشد. برای کسی که منتظر شنیدن اینکه آیا درمان سرطان موثر است یا نه، یک راه بهتر برای تطبیق داروها با بیماران می تواند به معنای شانس دیگری باشد. این چیزی است که وقتی در مورد تغییر زندگی هوش مصنوعی صحبت می‌کنم در ذهن دارم: پزشکی بهتر، مشقت‌های کمتر و فرصت‌هایی که هنوز کسی نمی‌تواند تصورش را بکند. بله، این سیستم ها نیاز به تست و نظارت دارند. اما ما قبلا فناوری های قدرتمند و بالقوه خطرناک را در زندگی خود ادغام کرده ایم.

انرژی هسته ای می تواند یک شهر را نیرو دهد، حتی اگر سلاح هسته ای بتواند یکی را نابود کند. ظرفیت آسیب رساندن واقعی است، اما تمام ماجرا نیست. این به ما بستگی دارد - انسان های حاضر در اتاق. دکتر آرون پوینتون مدیر اجرایی انجمن هوش مصنوعی آمریکا و مدیر ارشد درآمد بخش اطلاعات عمومی کاربردی است. دیدگاه های او لزوما منعکس کننده دیدگاه این سازمان ها یا سازمان های دیگر نیست.