اتاق دوپامین صدای تبدیل شدن Fontaines DC به مگاستار است. آیا بزرگتر همیشه بهتر است؟

از زمانی که بونو برای اولین بار کلاه گاوچرانی بر سر گذاشت و نگاهش را به ایالات متحده دوخت، یک گروه ایرلندی جهان را با سرعت و وحشیانه فونتینز دی سی فتح نکرد.

اما در حالی که بسیاری از موسیقی‌های ایرلندی به دستاوردهای گروه افتخار می‌کنند، آخرین آلبوم آن‌ها سوالاتی را در مورد سازش‌هایی که در تبدیل شدن به بزرگترین داستان راک ایرلندی قرن بیست و یکم وجود دارد، مطرح می‌کند.

Dopamine Chamber یک LP است که برای مخاطبان انبوه ساخته شده است. از بلندگوها بلند می شود و با دریچه گاز، کیفیت بولدوزی و مقاومت بیهوده یک سایبرتراک شتاب دهنده را دارد. اما آیا بزرگتر همیشه بهتر است؟

این چیزی است که آلبوم بارها و بارها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند، و هیچ نکته‌ای بر این واقعیت وجود ندارد که فاقد صمیمیت شاعرانه و پانچ پست‌پانک است، ویژگی‌ای که فونتین در بهترین حالت خود دارد.

غرش هیولا-کامیون LP بارزترین کیفیت آن است: لحظاتی وجود دارد که می‌توانید به کریستی دیگنام در جلوی Muse گوش دهید. و در حالی که این اصلا چیز بدی نیست، مطمئنا چیز دیگری است.

یکی از جنبه‌های عجیب اتاق دوپامین این است که چقدر به خمیر متمایل می‌شود. در اینجا آهنگ‌های متقاعدکننده زیادی وجود دارد، اما هر چند که جذاب هستند، ترانه‌سراها را در پیچ و خم مراجع گم کرده‌اند.

همانطور که آهنگ‌ها از کنار آن عبور می‌کنند، ممکن است ضربان دیستوپیایی ارتش من از بیورک، داستان‌های ترکیبی در Joy Division's Closer و دیسکوی مهیب بخش 25 در Looking from a Hilltop به یاد بیاورید. در Mimesis، فونتینز آنقدر مشتاق است که New Order's The Perfect Kiss را کانالیزه کند که در تکنوازی باس پیتر هوک به صدا درآمده است.

همه این‌ها گفته شد، امروزه تعداد کمی از هنرمندان می‌توانند مانند Fontanes DC یک لحظه پاپ عالی را از جایی بیرون بکشند. اینکه آن‌ها این حافظه عضلانی را حفظ کرده‌اند توسط بهمن استادیوم مستقل Tongue و jangle Demolition به سبک Oasis تأیید می‌شود، جایی که درخشش پسرانه گریان چاتن با احساسات پراکنده می‌شود.

آن‌ها همچنین هنر نوشتن آهنگ‌هایی را تکمیل کرده‌اند که در ۹۰ ثانیه اول کاملا هوم می‌کنند و سپس تبدیل به بهترین چیزی شده‌اند که تا به حال شنیده‌اید: Happy for You قبل از شروع یک ریف به‌طور ناشناس قدم می‌زند و همه چیز را به آسمان می‌برد. دوئت Chatten-Rosalía Where Is Gone? با رسیدن گروه کر، از غم انگیز به والا تغییر می کند. به طرز عجیبی، این آلبوم در همان کیفیت هایی قرار می گیرد که زمانی فونتینز را بسیار متمایز می کرد. اشعار یکی از عمومی ترین اشعاری است که آنها متعهد به ضبط هستند.

هیچ چیز در اینجا رقیب جرقه سینمایی «دوبلین در باران مال من است» یا احساس واضح یک حمله وحشت از Starburster نیست، آهنگی که شما را در اضطراب خود در حالی که بخار بر سرتان می‌چرخد گرفتار می‌کند.

فونتینز دی سی در آلبوم جدید خود: «اضطراب زیادی وجود دارد. همه به دنبال چیزی برای فرار هستند

متأسفانه، نمی توان در مورد رکورد بدون اشاره به تحولاتی که گروه را تکان داده صحبت کرد. وقتی آنها در ژوئن 2027 روی صحنه می روند در اسلن، کمی بیش از یک سال از مرگ تروور دیتز، مدیر آنها می گذرد، و گوش نکردن به دوپامین چمبر در چارچوب آن دو رویداد دشوار است: از دست دادن یک مربی و صعود همزمان آنها به بزرگترین صحنه موسیقی ایرلندی.

این آلبوم تا حد زیادی با مرگ دیتز کامل شد، بنابراین ظلم به حافظه او است که اشعار را برای ارجاع به سوگواری شانه کند. در مورد صعود آن‌ها به سالن‌هایی در مقیاس Slane، مطمئن نیستم که اعداد کندتر آلبوم در چنین تنظیمات گسترده‌ای چقدر پایین می‌آیند.

Fontaines DC در اوایل کار خود، تماشاگران زنده را با درخشش برق‌آمیز آهنگ‌هایی مانند Boys in the Better Land برانگیخت. برجسته‌های اتاق دوپامین مانند Marianne و Intimate غول‌های سنگ مصنوعی هستند، با این حال آنها به تجارت خود با ظرافت یخبندان ادامه می‌دهند که ممکن است مثلا به یک میدان وسیع در Co Meath تابستان آینده ترجمه نشود.

اگر یک ناامیدی اضافی برای شنونده ایرلندی وجود داشته باشد، آن از دست دادن ویژگی است. گروه مدت‌هاست که به خارج از کشور نقل مکان کرده‌اند و دوپامین چمبر هیچ‌یک از جزئیات مربوط به لحظه‌های قبلی فونتینز را ندارد. هیچ پرتره ای در سطح زمین از دوبلین با تمام زیبایی رمانتیک و کبودی اش. Dopamine Chamber یک تلاش بلندپروازانه و جدی برای تأیید گسترش سریع طرفداران گروه با بزرگ کردن صدای آنها است.

اما، همانطور که در مقابل ما درخشان و جدید است، به عنوان یک LP کمتر Fontaines است – شاید ضعیف‌ترین آنها از زمان دومین آلبوم دشوارشان، A Hero’s Death، و بسیار کوتاه‌تر از Skinty Fia، سومین آلبوم آنها، و رکوردی که در آینده، ممکن است شاهکار آنها را ثابت کند.

اتاق دوپامین نیز به شدت با خود ناآرام است. این صدای تبدیل شدن Fontaines DC به ابرستاره است، با این حال با خاطره گروهی که زمانی بودند، اما دیگر نمی‌خواستند باشند، شنیده می‌شود.