اتحادیه اروپا باید از قانون خدمات دیجیتال علیه شکنجه‌گران آنلاین تبعیدیان بلاروس و روسیه در اروپا استفاده کند

در دسامبر 2023، یک نماینده کا گ ب بلاروس وارد یک سمینار آنلاین سازماندهی شده توسط دانشگاه آزاد بلاروس شد و به شرکت کنندگان گفت که همه چیز تحت کنترل این سرویس است.

ماه بعد، دانشگاه آنلاین، که از تبعید اداره می شد، به عنوان یک «موجود افراطی» معرفی شد.

این هشداری بود که تبعید بودن در یک کشور امن لزوما صداهای مستقل را از دسترس دولت های مستبد خارج نمی کند.

برای افرادی که مجبور به تبعید شده اند، رسیدن به اتحادیه اروپا باید به این معنی باشد که بتوانند بدون ترس به کار خود ادامه دهند. با این حال، سرکوب آنها را به فضاهای دیجیتالی که در آنجا سازماندهی می کنند، گزارش می دهند و ارتباط برقرار می کنند، دنبال می کند. یکی از مصاحبه شوندگان به ما گفت: «ما هرگز نمی توانیم مطمئن باشیم که در جلسات آنلاین ما چه کسی پشت دوربین خاموش است.

ماده 19 گزارش جدید اروپا، 404: ایمنی پیدا نشد؟ ، از مصاحبه با روزنامه نگاران هدف تبعیدی، مدافعان حقوق بشر که در محیط های بلاروسی و روسی زبان کار می کنند، و همچنین کارشناسان امنیت دیجیتال که سعی در محافظت از آنها دارند، استفاده می کند. پاسخ دهندگان بازیگران مرتبط با دولت بلاروس و روسیه را به عنوان منابع اصلی تهدید معرفی کردند، در حالی که تاکید کردند که نسبت دادن به حوادث فردی چقدر دشوار است.

ادامه مطلب

[مصاحبه] تحلیلگر می گوید، لوکاشنکو بلاروس از سقوط پوتین چنان می ترسد که آماده است به سرعت سمت خود را تغییر دهد.

این تحقیق حملات فیشینگ را مستند می کند که ارتباطات خصوصی و مخاطبین مورد اعتماد، از جمله افراد داخل کشورهای سرکوبگر را افشا می کند. همچنین نشان می دهد که چگونه تعدیل پلت فرم از طریق شکایات مخرب هماهنگ دستکاری می شود.

نام‌های «افراطی» و «عامل خارجی» مخاطبان را از اشتراک‌گذاری یا اشتراک در رسانه‌های مستقل بازمی‌دارد. یک نشریه ممکن است سوابق حساسی را که در طول سالها ایجاد شده است از دست بدهد، یا آنلاین بماند و در عین حال ارتباط خود را با افرادی که برای اطلاع رسانی وجود دارد از دست بدهد.

آسیب فراتر از فردی است که حساب‌هایش به خطر افتاده است. اطلاعات دزدیده شده ممکن است برای تحت فشار قرار دادن همکاران و بستگان مورد استفاده قرار گیرد، در حالی که ترس و بی اعتمادی باعث خودسانسوری و کناره گیری از کار عمومی می شود.

برای سازمان‌های پراکنده با روش‌های آفلاین کمی برای دستیابی به مخاطبان، از دست دادن دسترسی به یک پلتفرم می‌تواند توانایی آنها را برای عملکرد تهدید کند.

برای یک ناظر خارجی، این حملات ممکن است مانند پراکندگی حوادث مجزا به نظر برسد. آنها نیستند. سرکوب فراملی دیجیتال یک استراتژی هماهنگ و در حال تحول است – و تلقی آن به عنوان چیزی کمتر از یک خطر سیستمی، پاسخ را برای همیشه یک قدم از تهدید عقب می‌اندازد.

این واقعیتی است که جامعه بین المللی، از جمله اتحادیه اروپا، باید با آن مقابله کند.

تبدیل تعهدات به حفاظت

دولت‌های اتحادیه اروپا باید سرکوب فراملیتی را به رسمیت بشناسند: حمله به شرایطی که به روزنامه‌نگاری مستقل و جامعه مدنی اجازه فعالیت می‌دهد.

اگر افراد در تبعید نتوانند با خیال راحت در مورد سوء استفاده ها تحقیق کنند، سازماندهی کنند یا به مخاطبان خود دسترسی پیدا کنند، ارائه پناهگاه فیزیکی کافی نیست.

در 23 سپتامبر، بیش از 130 کارشناس حقوق بشر سازمان ملل متحد خواستار اقدام علیه سرکوب فراملی شدند. ماریانا کاتزارووا، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور روسیه خواستار یک کنوانسیون الزام آور سازمان ملل شده است.

اما اتحادیه اروپا نیازی به صبر ندارد.

قانون خدمات دیجیتال در حال حاضر به کمیسیون اروپا مبنایی برای اقدام می دهد. این امر مستلزم پلتفرم‌های آنلاین بسیار بزرگ تعیین‌شده برای ارزیابی خطرات سیستماتیک حقوق اساسی ناشی از خدمات آنها در اتحادیه اروپا و اتخاذ اقدامات مؤثر و متناسب در پاسخ است.

آزمون عملی ساده است: آیا طراحی یا عملیات یک پلت فرم، سرکوب فراملی را ممکن می کند؟ آیا طبق ماده 34 این یک خطر سیستمیک است؟ آیا پلت فرم به اندازه کافی آن را بر اساس ماده 35 کاهش داده است؟

سوء استفاده مکرر از سیستم های گزارش دهی باید باعث بررسی دقیق نحوه عملکرد آن سیستم ها شود.

پلتفرم‌ها باید بازبینی انسانی معنادار، درخواست‌های واضح و در دسترس و پشتیبانی به‌موقع از کاربرانی که با حملات هماهنگ‌شده مواجه می‌شوند، فراهم کنند و درخواست‌های دولت را بر اساس تعیین‌های با انگیزه سیاسی بررسی کنند.

در مواردی که کمیسیون موارد نقض را پیدا می کند، باید مطابقت را اعمال کند. هرگونه اقدام علیه سرکوب باید از آزادی بیان، حریم خصوصی و ارتباطات امن، از جمله رمزگذاری محافظت کند.

ادامه مطلب

چگونه سپر دموکراسی اتحادیه اروپا در ممیزی هوش مصنوعی شکست خورده است

در حالی که انتساب همچنان دشوار است، قربانیان نباید قبل از دریافت حمایت، کل زنجیره مسئولیت دولت را ایجاد کنند.

بازرسان باید مجرمان و توانمندسازان را تعقیب کنند، در حالی که تنظیم‌کننده‌ها ارزیابی می‌کنند که آیا پلتفرم‌ها به خطرات مکرر رسیدگی کرده‌اند یا خیر.

اینها مسئولیت های متمایز هستند. مشکل در تحقق یکی نمی تواند نادیده گرفتن دیگری را توجیه کند.

اتحادیه اروپا همچنین باید یک مکانیسم هماهنگی دائمی اروپایی ایجاد کند که مقامات ملی، پاسخ دهندگان امنیت سایبری و جامعه مدنی را به هم پیوند دهد.

باید ترتیبات روشنی را برای ارجاعات فرامرزی، هشدارهای اولیه و پشتیبانی تعیین کند.

افرادی که حملات را گزارش می دهند به کمک عملی، مشاوره حقوقی و حمایت روانی نیاز دارند. مقامات باید با جوامع آسیب دیده کار کنند و اعتماد ایجاد کنند بدون اینکه زبان یا ملیت را دلیلی برای سوء ظن بدانند.

آزمون اتحادیه اروپا ساده است: آیا افرادی که به خاک اروپا رسیده‌اند، می‌توانند بدون ترس از دولت‌هایی که از آنها فرار کرده‌اند، به مستندسازی تخلفات، صحبت عمومی و عدالت‌جویی ادامه دهند؟

اگر تعهد اتحادیه اروپا به آزادی بیان واقعی است، باید با حمایتی که ارائه می کند سنجیده شود.