اتحادیه گرایی مجددا منشعب شد زیرا خروج کارلا لاکهارت از حزب DUP به یک ضربه وارد کرد.

کارلا لاکهارت جایی برای رفتن نداشت و بنابراین رفت.

لاکهارت تا عصر روز دوشنبه، نماینده حزب اتحادیه دموکرات در پارلمان بالا، اکنون نماینده این حوزه به عنوان یک اتحادیه مستقل خواهد بود.

او با شرکت در تظاهرات ناآگاهانه علیه راهپیمایی سفارش نارنجی که اکنون ممنوع شده بود در درامکری در پورتادون، کو آرماگ، از شکست حزب سابقش در پاسخگویی درست به وزیر اول میشل اونیل برای پاسخگویی به "قانون شکنی" - زبان لاکهارت - کنار رفت.

درخواست لاکهارت این بود که DUP معاون وزیر اول، اما لیتل پنگلی را کنار بگذارد، که - با توجه به اینکه یک دفتر مشترک است - به طور خودکار اونیل را نیز برکنار می کرد. لاکهارت قبلا از نقش خود به عنوان افسر حزب استعفا داده بود.

گاوین رابینسون، رهبر DUP، و بقیه تیم رهبری ارشد حزب، مخالفت کردند. آنها در عوض طیفی از «تحریم‌ها» را انتخاب کردند که شامل امتناع از مشارکت در تعاملات مشترک با اونیل است.

آنها اخیرا در پایان هفته گذشته روشن کردند که حزب لیتل-پنجلی را برکنار نخواهد کرد یا در واقع باعث فروپاشی مؤسسات استورمونت ایرلند شمالی نخواهد شد.

لاکهارت با واداشتن او به "اصول" و "وجدان" - که هر دو در نامه استعفای خود به آنها اشاره شده است - در واقع جایگزین کمی جز ترک کار نداشت.

او به عنوان یک نماینده مستقل اتحادیه خواهد نشست، اگرچه جیم آلیستر، رهبر صدای اتحادیه سنتی (TUV) در را باز گذاشته و تاکید کرده است که چگونه مشتاقانه منتظر "همکاری نزدیک" با او است.

برای DUP نیز تصمیم گرفته شده بود.

رابینسون که صبح روز سه‌شنبه با رادیو بی‌بی‌سی مصاحبه کرد، از «تأسف» خود از خروج لاکهارت صحبت کرد، اما تأکید کرد که حزب «کاملا پشت» موضعی است که اتخاذ کرده بود، نتیجه «تصمیم اتفاق‌آمیز افسران پنجشنبه گذشته [و] حمایت یکپارچه در داخل گروه مجمع».

این خط رابینسون ترسیم کرد - حزب اکنون می‌خواهد ادامه دهد، با این حال خروج لاکهارت - به ویژه اینکه او تنها نماینده زن حزب DUP بود - بدون شک یک ضربه است.

سیاست یک بازی اعداد است و برای DUP، این اعداد خوب به نظر نمی رسند.

تنها دو سال پیش، DUP با هشت نماینده وارد انتخابات وست مینستر شد و با پنج نماینده به میدان آمد. اکنون این حزب به چهار نفر رسیده است، یعنی نصف تعداد سال 2024.

در سال‌های اخیر، داستان اتحادیه‌گرایی یکی از پراکندگی‌ها بوده است، همانطور که در آن انتخابات 2024 نشان داده شد.

در آن سال، DUP هر کدام یک کرسی را به حزب اتحادیه اولستر (UUP)، TUV و اتحاد از دست داد - اگرچه این در دره لاگان، نتیجه دستگیری رهبر وقت، جفری دونالدسون، کودک‌دوست، محکوم به اتهامات سوء استفاده جنسی از کودکان در اوایل همان سال بود.

این چندپارگی بار دیگر با خروج لاکهارت برجسته شده است. گویای این است که اتحادیه‌گرایی اکنون در وست‌مینستر با پنج رشته جداگانه اتحادیه‌گرایی نشان داده می‌شود: DUP، UUP، TUV و دو اتحادیه‌گرای مستقل، لاکهارت و الکس ایستون (North Down).

از چهار نماینده باقیمانده آن، سه نفر مردانی در دهه 70 زندگی خود هستند - گریگوری کمپبل، سامی ویلسون و جیم شانون - و دو نفر - کمپبل و ویلسون - دفعه قبل نزدیک به شکست بودند. بنابراین DUP دلیلی برای نگرانی در مورد انتخابات عمومی بعدی بریتانیا دارد.

اما این برای آینده است. انتخاباتی که در حال حاضر اهمیت دارد، انتخابات مجلس شمال است که اکنون تنها شش ماه دیگر باقی مانده است.

DUP باید در برابر پس‌زمینه تنش‌های جاری - داخلی، بین اتحادیه‌گرایی و در کل جامعه - بر سر پیامدهای درامکری، و همچنین افشاگری‌های مستمر در مورد دونالدسون، از جمله تحقیقات در مورد اتهامات جدید تجاوز جنسی علیه او، مبارزه کند.

این را با تقویتی که Sinn Féin در مورد موضع خود در مورد Drumcree دریافت کرده است مقایسه کنید. اولین نظرسنجی انجام شده از زمان اختلاف، توسط آژانس تحقیقاتی More In Common، سین فین را با پنج درصد افزایش به 30 درصد و DUP یک تا 18 را نشان داد. UUP بدون تغییر در 13 باقی ماند، در حالی که TUV یک تا 11 درصد کاهش یافت.

اگرچه رابینسون در حال حاضر امن است، نه حداقل به دلیل فقدان نامزدهای جایگزین، یک انتخابات ضعیف ناگزیر موقعیت او را زیر سوال می برد.

انتخابات مجلس 2022 نقطه عطفی برای DUP و اتحادیه‌گرایی بود. Sinn Féin 29 کرسی در مقابل 25 کرسی DUP به خود اختصاص داد و همراه با آن، برای اولین بار به مقام وزیر اول رسید.

بازی برگشت حداکثر تا ماه مه برگزار می شود. از آنجایی که اتحادیه‌گرایی به انشعاب بیشتر ادامه می‌دهد، دشوار است که ببینیم چگونه می‌تواند چالشی واقع‌بینانه ایجاد کند.