اثر Ben-Gvir ناراحتی غرب را از قدرت یهودی - عقیده - آشکار می کند

ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی به نوعی تیر برق سیاسی تبدیل شده است که تنش شدید و انتقاد شدید جهانی و همچنین داخلی را به دنبال دارد. در حالی که دلایل آشکار این ضدیت گسترده اولا به مواضع او مربوط می شود - مجازات اعدام برای تروریست ها، مهاجرت داوطلبانه غزه، گسترش شهرک یهودیان، مخالفت با فلسطینی ها را توضیح نمی دهند. پدیده ای.

کسانی که می توانند با شرایط خودشان مورد حمایت، مخالفت یا بحث قرار گیرند. فراتر از برنامه سیاسی او، این شیوه (یا فقدان آن) بن گویر نیز مورد هدف قرار می گیرد: تحریکات نمایشی، زبان مقابله ای و شیرین کاری های رسانه های اجتماعی. بن‌گویر از پیشنهاد خندق تمساح‌ها در اطراف زندانی که تروریست‌های حماس را در خود نگه می‌دارد تا تحقیر علنی حامیان ترور ناوگان غزه، قدرت یک تصویر را درک می‌کند. و او از آن به عنوان یک روش استفاده می‌کند، روشی که تأثیر آن بسیار فراتر از مرزهای اسرائیل است و بحث پیرامون او را بیشتر وجودی می‌سازد تا سیاسی.

همه اینها، همراه با غرور یهودی غیرقابل معذرت او و رد صحت سیاسی او، واکنش آشکاری را ایجاد می کند، "اثر بن گویر". اظهارات اخیر بونو، عضو گروه U2 در مورد وزیر اسرائیلی، دامنه این تأثیر را نشان می دهد. خواننده ایرلندی نه تنها سخنان بن گویر در مورد غزه ها را با لفاظی های قدیمی ترم های غزه، ماشین القایی، ترم پیشین او مقایسه کرد. اما او همچنین ادعا کرد که رهبر اوتزما یهودیت یهودیت را «در سایه» قرار داده است.

آمیختن آنها با یهودیت خود مستحق بررسی است، زیرا عمیق تر از بحث استاندارد در مورد افراط گرایی است. درک انتقادی که از ایتامار بن گویر بن گویر می شود ممکن است برق آسا و راحت باشد، اما او طوفانی را ایجاد نکرد که بر فراز اسرائیل و یهودیان جمع شده است و از تاریخ 7 اکتبر تا کنون به حزب دموکراتش رسیده است. نظرسنجی‌هایی که در انتخابات آتی حدود هشت کرسی به دست آورده‌اند، یکی از اجزای مهم ائتلاف فعلی است.

منتقدان چپ او را تهدیدی برای دموکراسی و حاکمیت قانون می‌دانند، و آن‌هایی که در سمت راست هستند، تحریکات او را مسئولیتی در برابر دیپلماسی آرام‌تر می‌دانند. او و حزبش که سال‌ها به‌عنوان منحرف رفتار می‌شدند، اکنون بخشی از جریان اصلی سیاسی هستند، خواه ناخواه. در واقع، ایدئولوژی آنها با راست تاریخی فاصله زیادی ندارد.

تفاوت اصلی در زبان و بخش یهودی معادله نهفته است. نسل جدید اردوگاه ملی-مذهبی مدرن، نقطه مرجع اروپایی و نگرانی های آن را پشت سر گذاشته است. در عوض، آنها به شخصیت بومی یهودی و مذهبی که ریشه در واقعیت حضور در اینجا دارد، بدون توجه به کنوانسیون یا حساسیت های مخاطبان غربی - که بنیامین نخست وزیر بنیامین، نخست وزیر بنیامین است، بازگشته اند. وزیر امنیت ملی هنگام صحبت در مورد حاکمیت یا خاص گرایی یهود نیازی به تعدیل لحن خود احساس نمی کند. بنابراین واکنش های منفی علیه بن-گویر اغلب باعث تغییر می شود.

مخالفت اخلاقی آنها نسبت به حمله شخصی، حتی گاهی اوقات کاریکاتورهای تاریخی و یهودی ستیزانه یهودی را تداعی می کند. با این حال، بن گویر، که تا حدی این تصویر را از خود به نمایش می گذارد، از آن به عنوان ابزاری برای بازدارندگی سیاسی استفاده می کند. با این حال، تمرکز بر تصویر، آنچه را که اهمیت بیشتری دارد، مبهم می‌کند. فراتر از زیبایی‌شناسی، «اثر بن‌گویر» یک اضطراب باستانی را آشکار می‌کند: جهان غرب یهودیان تحت انقیاد را تحمل می‌کند، اما از یهودی‌ای که قدرت حاکمیتی اعمال می‌کند متنفر است و می‌ترسد.

در حالی که این خصومت همه انتقادات را یهودی ستیز نمی کند، به نظر می رسد که از آن نشأت می گیرد. در خارج از کشور، بن‌گویر اغلب با وزیر دارایی بزالل اسموتریچ در یک دسته حامی، «بن‌گویرها و اسموتریچ‌ها»، نماد مناسب اسرائیل برای افراطی‌های تهدیدآمیز، جمع می‌شود. منظره. در نهایت، خشم نامتناسب پیرامون او، دشواری جهانی و داخلی در انطباق با یک اف خاص و غیر قابل تأسف را آشکار می کند.

تصویر: یهودی در سرزمین خود، ادعای وابستگی معنوی، برخورداری از قدرت سیاسی خام، و امتناع از عذرخواهی برای هر یک از آن. واکنش سکولار به بن‌گویر چیزی عمیق‌تر از بیزاری از رفتارهای بد و مواضع نژادپرستانه او را پنهان می‌کند.

مشکل در چیزی است که او نمایندگی می کند: یک یهودی مذهبی با صدای بلند، مغرور و ملی گرا. و برای بسیاری در اسرائیل و خارج از آن، کنار آمدن با این یهودی دشوار است. او نقطه مقابل «یهودی درباری» است، یهودی جهان‌وطن و جهان‌شمول که برای زنده ماندن مجبور به تسلط بر قوانین جامعه پیرامونی شده است، یهودی نه لزوما بی‌غرور، بلکه مراقب خاص‌گرایی است، و با هویت خود سازگار است.

اما این تحول صرفا در مورد سبک نیست. این یک دگرگونی در خود شخصیت یهودی است. و این بخش یهودی معادله برای فرهنگ سکولار ناراحت کننده است. فراتر از باورها، وجود یک فرد به‌طور آشکار مذهبی است که ناگزیر سوالاتی را مطرح می‌کند که سنت مدرن اروپایی آن‌ها را به حوزه خصوصی تنزل داده است: خدا، متعالی و معنا. و اگرچه این سؤالات هرگز ناپدید نشدند، اما در سنت سکولار-صهیونیستی اسرائیل کمرنگ شدند. این اصطکاک می تواند به توضیح ناراحتی پیرامون بن گویر کمک کند.

او صرفا یک دستور کار ملی-مذهبی را ترویج نمی کند. او هویت یهودی و دلبستگی خود به سرزمین را آشکارا می پوشاند و از ترجمه آنها به واژگانی جهانی امتناع می ورزد. او ایمان خود را از حوزه خصوصی بیرون می‌آورد و آن را به پرسش‌های مربوط به حاکمیت، سرزمین، هویت ملی و قدرت سیاسی سوق می‌دهد. در حالی که جایگاه دین در دولت یهود از زمان ایجاد آن در جامعه اسرائیل یک خط گسل بوده است و مدت‌ها قبل از 7 اکتبر بین اسرائیلی‌ها تفرقه می‌اندازد، این کشور به یک میدان جنگ وجودی بسیار خام تبدیل شده است زیرا فضای عمومی بیشتری را در کنار یهودیان اشغال می‌کند.

به خصوص اسرائیل، این گفتگو باید اتفاق بیفتد. اما برای اینکه این اتفاق بیفتد، اسرائیل و شهروندانش باید فضایی قابل پذیرش، بردبار و فراگیر، بدون واکنش های زانو زده، بدون خشونت، و با اراده ای واقعی برای درک دیگری را فراهم کنند. از موقعیتی که به تازگی به دست آورده است، خود بن گویر در واقع می تواند به پل زدن این اختلافات کمک کند. اثر بن گویر یک ناسیونالیسم دیرینه یهودی را به صحنه آورده است، که خصومت شدید اما همچنین کنجکاوی محتاطانه رهبران غربی را که به دنبال راهبردهایی علیه اسلام گرایی افراطی و ترور هستند، برانگیخته است.

توجه، بن‌گویر باید روش خود را از تحریک صرف به ارتباطات بالغ‌تر تغییر دهد، و نحوی را اتخاذ کند که بدون مصالحه یا سازش با جامعه بین‌المللی صحبت کند. این به اردوگاه ملی مذهبی فرصتی می‌دهد تا ایدئولوژی خود را به عنوان واقعیتی غیرممکن در اسرائیل و خارج از آن نادیده بگیرد. در نهایت، واکنش شدید بن‌گویر به همان اندازه که درباره خود مرد نشان می‌دهد، در مورد کسانی که پاسخ می‌دهند، نشان می‌دهد. نویسنده دارای مدرک دکترا از دانشگاه تل‌آویو است و به طور منظم در صهیونیسم، جامعه اسرائیل و هویت یهودی مشارکت دارد.