اجاره نوه: مشاغلی که به سالمندان همراهی می دهند در هند رشد می کنند

دهلی نو، هند - هر دو دختر S Budhiraja در ایالات متحده زندگی می کنند. با این حال، وقتی او و همسرش به بازار گوروگرام، یک منطقه تجاری شلوغ در حومه پایتخت هند می روند، مرد جوانی در کنار آنها قدم می زند.

رونی راجو 26 ساله، "نوه اجیر آنها" است.

در سرتاسر شهرهای هند، تعداد کمی از شرکت‌ها، اما در حال رشد در حال فروش چیزی هستند که خانواده‌ها آن را بدیهی می‌دانستند: کسی که از افراد مسن مراقبت کند. کارها شامل بردن آنها به معبد، نشستن با آنها در طول ویزیت از بیمارستان، ورق بازی یا گوش دادن به آنها است.

برخی از شرکت‌ها به این کارگران «فرزندان استخدامی» می‌گویند. دیگران آنها را "نوه اجاره ای" می نامند.

هند، پرجمعیت ترین کشور جهان، به سرعت در حال پیر شدن است.

طبق گزارش سال 2023 صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) و موسسه بین المللی علوم جمعیت، افراد بالای 60 سال 10.5 درصد از جمعیت آن را در سال 2022 تشکیل می دادند، جمعیتی که پیش بینی می شود تا سال 2050 تقریبا دو برابر شود و به 21 درصد برسد.

این بدان معناست که حدود 347 میلیون هندی مسن - تعداد تقریبا برابر با کل جمعیت ایالات متحده، سومین کشور پرجمعیت جهان - تا سال 2050 به مراقبت های تخصصی نیاز خواهند داشت.

راجو، دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته مددکاری اجتماعی، برای یکی از این شرکت ها در گوروگرام کار می کند. او در چند ماه گذشته مراقب بودیراجاها بوده است.

بودیراجا که 80 ساله است به الجزیره گفت: «از همان ابتدا با او راحت بودم. "احساس می کنم او 200 درصد مرا درک می کند."

راجو پیوند را در همین راستا توصیف می کند. او گفت: «در حال حاضر، او برای من خانواده است. او گفت که این زوج او را به عنوان "فرزند نیابتی خود و بسیار بیشتر از یک همراه خدمات" می بینند.

این پیوند در ماه های گذشته عمیق تر شده است. وقتی بودیراجا برای عمل جراحی بستری شد، راجو پزشکان و داروها را زیر نظر داشت. او حتی بعد از پایان شیفتش برای بررسی آنها تماس می گرفت.

گاوراو میتال، رئیس راجو، می‌گوید که بسیاری از مشتریان در واقع برای رفتار با همراهان خود «مانند نوه‌های خود» می‌آیند.

میتال گفت که ایده شرکتش از خانه نشات گرفته است. پس از فوت پدرش چهار سال پیش، مادرش مجبور شد زادگاهشان را ترک کند و نزد او نقل مکان کند. او اجتماعی بود و پولی برای خرج کردن داشت، اما به اعضای خانواده وابسته بود تا به هر جایی بروند.

میتال گفت: «جهان طوری طراحی نشده است که سالمندان را به عنوان ستون مرکزی نگه دارد.

با این حال، ایده چنین استارتاپ هایی کاملا جدید نیست.

گزارشی در سال 2017 حداقل پنج استارت آپ را شمارش کرد که همراهان جوان را به سالمندان ارائه می کردند. در سال 2022، مرحوم راتان تاتا از گروه تاتا، یک استارت‌آپ مستقر در بمبئی را تبلیغ کرد که شعار آن می‌گوید: «هر کاری که نوه‌ها انجام می‌دهند!»

همراهانی که برای این شرکت‌ها کار می‌کنند، قبل از شروع کار برای یک فرد ارشد، مورد تأیید پلیس قرار می‌گیرند. قبل از اینکه به تنهایی کار کنند، اغلب در بازدید از خانه، یکی از کارکنان ارشد را تحت الشعاع قرار می دهند.

اکثر همراهان در زمینه روانشناسی، مددکاری اجتماعی یا مهمان نوازی آموزش دیده اند.

وینی کومار به عنوان یک همراه برای یک شرکت مستقر در شهر جنوبی حیدرآباد کار می کند.

او به الجزیره گفت: "ما فقط مدیر وظیفه نیستیم، بلکه با مشتریان خود رابطه برقرار می کنیم. ما از آنها حمایت می کنیم و زمان با کیفیتی را با آنها می گذرانیم تا از دست نزدیکان خود غافل نشوند." آنها ممکن است همچنان انجام دهند، اما ما تلاش می کنیم.

گزارش صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) در سال 2023 نشان می‌دهد که هندی‌های مسن‌تر تا سال 2046 از فرزندان این کشور بیشتر خواهند شد. و بسیاری از این سالمندان تنها هستند.

در سال 2022، هند مطالعه پیری طولی را انجام داد، یک نظرسنجی ملی از بیش از 72000 نفر. این نشان داد که 20.5 درصد از افراد میانسال و مسن احساس تنهایی متوسط ​​را گزارش کردند، در حالی که 13.3 درصد تنهایی خود را به عنوان شدید طبقه بندی کردند.

این مطالعه نشان داد که در میان افراد بالای 60 سال که تنها زندگی می کردند، بیش از یک سوم (37 درصد) احساس تنهایی می کردند.

در سطح جهانی، یک مطالعه به سفارش سازمان بهداشت جهانی در سال 2025 نشان داد که تنهایی از هر شش نفر یک نفر را تحت تاثیر قرار می دهد و با حدود 871000 مرگ در سال مرتبط است.

سانتوش آبراهام، مدیر عامل یک استارت آپ مستقر در بنگلور که در سال 2015 تأسیس شد، می گوید در حالی که فرزندان افراد مسن نگران فوریت های پزشکی یا انجام کارهای بازار هستند، والدین آنها عمدتا نگرانی متفاوتی داشتند.

آبراهام یکی از مشتریانش گفت: «من تنها هستم، کسی را ندارم که با او صحبت کنم. من کارهای زیادی برای خانواده و جامعه‌ام انجام داده‌ام، هیچ شناختی برای آن وجود ندارد.»

آبراهام گفت که متداول ترین درخواستی که دریافت می کند این است که «هیچ کس با صدای بلند نمی گوید».

او گفت: "یک سالمند با ما تماس می گیرد و ادعا می کند که احساس ناراحتی می کند. یک مدیر مراقبت از راه می رسد، هیچ مشکلی پیدا نمی کند و سپس از او خواسته می شود که یک ساعت بنشیند و صحبت کند." "آنها فقط شرکت می خواهند."

کومار گفت اصحابی مانند او باید "درد خود را درک کنند".

او گفت: "بیشتر سالمندانی که به تنهایی زندگی می کنند بسیار تنها هستند. آنها می خواهند کسی با او ورق بازی کند یا بازی های داخل خانه. شخصی می خواهد به یک فیلم، معبد، یا پارک برود یا در برنامه های محلی شرکت کند."

آبراهام گفت که برخی از سالمندان به راحتی می توانند با یک غریبه اعتماد کنند.

برای جوانانی که کار را انجام می دهند، مرز بین شغل آنها و یک رابطه به سرعت محو می شود.

راجو می گوید که بازدید از بودیراجاها سخت تر از کار اداری است. او گفت: "تشکیل یک ارتباط عاطفی هرگز آسان نیست و هر بار متفاوت است."

کومار، در حیدرآباد، موافق است. او گفت که مشتریانش اغلب در مورد مشکلات سلامتی به او می گویند که آنها را از فرزندان خود که در شهر دیگری یا خارج از کشور زندگی می کنند پنهان می کنند تا آنها را نگران نکنند.

او مشتری‌ای را به خاطر می‌آورد که از بستن در به روی صورتش به دلیل بلد نبودن انگلیسی یا هندی به پرداخت هزینه کلاس‌های رانندگی و معرفی او به مردم به‌عنوان «پسر خدادادی‌اش» رفته بود. هنگامی که این مرد در سال 2023 درگذشت، پسرش از کومار خواست تا آخرین مراسم را در کنار او انجام دهد.

حتی یک بار کومار مرخصی 12 روزه ازدواج خود را کوتاه کرد زیرا یکی از مشتریانش مدام تماس می گرفت و از او می خواست که بیاید. او گفت: «واقعا احساس می‌کنم این سالمندان پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ من هستند.

دیگران در مورد آنچه که شغل می خواهد محتاط تر هستند.

پراشانت ردی، بنیانگذار شرکت مستقر در حیدرآباد که کومار برای آن کار می کند، گفت که همراهان باید مرزها را درک کنند.

او گفت: «همراهان برای ارائه حمایت هستند، نه برای جایگزینی پزشکان یا متخصصان بهداشت روان.

ابراهیم موافقت کرد. او گفت که در طول جلسات تمرینی خود با همراهان مشتاق بر یک قانون طلایی تأکید می کند: "کمتر صحبت کنید و بیشتر گوش دهید."

فرزندان چنین سالمندانی که خدمات این شرکت‌ها را خریداری می‌کنند، می‌گویند که پرداخت هزینه، ناهنجاری درخواست کمک از همسایگان یا اقوام را از بین می‌برد.

Vinnay K، یک متخصص نرم‌افزار مستقر در ایالات متحده، که به مدت پنج سال برای مادر پیر خود یک همراه استخدام کرده است، می‌گوید: «وقتی برای خدماتی پول می‌دهید، لازم نیست احساس کنید که از کسی درخواست لطف می‌کنید.

شیلپا باندیوپادیای، استادیار مؤسسه علوم رفتاری جیندال در نزدیکی دهلی نو، به الجزیره گفت که استخدام یک همراه «نباید به طور خودکار به عنوان مدرکی برای شکست خانواده آنها تفسیر شود».

او گفت که تقاضای فزاینده برای مراقبت حرفه ای از سالمندان سوالات سخت تری را در مورد جامعه خانواده محوری مانند هند ایجاد می کند.

"آیا ما "همراهی" را به عنوان یک نیاز مشروع و مستمر اعضای خانواده بزرگتر خود می شناسیم یا مراقبت از سالمندان را عمدتا به عنوان غذا، سرپناه، مراقبت های بهداشتی و کمک فیزیکی می دانیم؟ او پرسید.

او برای «اکوسیستم متعادل‌تر پیری» که خانواده‌ها، شبکه‌های اجتماعی، فضاهای عمومی قابل دسترس و خدمات حرفه‌ای مقرون‌به‌صرفه را گرد هم می‌آورد، بدون اینکه ساختارهای سنتی خانواده را رمانتیک کند یا ساختارهای جدید را رد کند، بحث کرد.

او می‌گوید: «در پایان، سؤال این نیست که چه کسی با یک فرد مسن‌تر زندگی می‌کند، بلکه سؤال این است که «آیا فرد مسن‌تر احساس می‌کند دیده شده، شنیده می‌شود، امن است، ارزش دارد و به طور معناداری در ارتباط است یا خیر».

در گوروگرام، از بودیراجا پرسیده می شود که اگر راجو فردا سر کار حاضر نشود، چه احساسی خواهد داشت.

او گفت: «پس از اینکه بفهمم چرا نمی تواند بیاید، مطمئن می شوم که بیاید. "من به او نیاز دارم. با بزرگتر شدن، نیازها بیشتر می شوند."