اجماع جمهوری خواهان در مورد اسرائیل شروع به شکسته شدن کرده است

اتحاد قدرتمند حزب جمهوری‌خواه با اسرائیل – که بارها در دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بارها تأیید شد – ریشه در ظهور مسیحیت محافظه‌کار به عنوان یک نیروی سیاسی در بیش از نیم قرن پیش دارد.

رابطه کشیش بیلی گراهام با رئیس جمهور ریچارد نیکسون به ورود سیاست انجیلی به کاخ سفید کمک کرد. گراهام بعدا از درگیری سیاسی خود، به ویژه پس از واترگیت، پشیمان شد، اما افتتاحیه باقی ماند. در اواخر دهه 1970، اکثریت اخلاقی جری فالول، انجیلی های محافظه کار را در یک حوزه جمهوری خواه بسیج کرد که رونالد ریگان در ائتلاف محافظه کار خود ادغام کرد. اسراییل به طور فزاینده ای برای این هویت مرکزیت پیدا کرد، به طوری که بسیاری از انجیلی ها حمایت از دولت یهودی را از طریق یک دریچه کتاب مقدس و نه صرفا استراتژیک می دیدند.

رهبرانی مانند جان هیگی، نویسنده تلویزیونی و مسیحیان متحد برای اسرائیل، بعدا یک شبکه نهادی ایجاد کردند که اعتقادات مذهبی را به فشار سیاسی تبدیل کرد. آنچه با دسترسی انجیلی به روسای جمهور جمهوری خواه آغاز شد، به یک زیرساخت سیاسی بادوام تبدیل شد.

برای صهیونیست‌های مسیحی، این اتحاد بیش از قرابت مذهبی است. بسیاری اسرائیل را به عنوان محور پیشگویی کتاب مقدس، از جمله تفسیرهای آخرالزمان و بازگشت پیش بینی شده عیسی مسیح، می دانند. این باورها حمایت از اسرائیل را از ترجیح سیاست خارجی به تعهد مذهبی ارتقا داد. از آنجایی که رای دهندگان انجیلی به یک حوزه انتخابیه اصلی جمهوری خواه تبدیل شدند، سیاستمداران انگیزه های انتخاباتی قوی برای پذیرش این تعهد داشتند و الاهیات، وفاداری حزب و منافع استراتژیک را به هم تراز می کنند.

رهبران جمهوری خواه امروز وارث آن سیستم هستند.

مایک جانسون از لوئیزیانا، رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده، تجسم نفوذ معاصر آن است. او از آیات کتاب مقدس استفاده کرده است تا روابط بین ایالات متحده و اسرائیل را بیش از یک مشارکت استراتژیک متعارف نشان دهد. سخنرانی او به او نفوذ قابل توجهی بر قوانین، هزینه های کنگره و بحث در مورد کمک های نظامی آمریکا به اسرائیل می دهد.

سناتور تد کروز از تگزاس بارها حمایت خود از اسرائیل را به صراحت مسیحی بیان کرده است. سناتور تام کاتن از آرکانزاس نماینده یک نسخه ملی گرایانه تر و جنگ طلب تر از اتحاد است. تلاش او برای جایگزینی «کرانه باختری» با «یهوده و سامره» در اصطلاح فدرال نشان می‌دهد که چگونه زبان کتاب مقدس می‌تواند وارد سیاست‌های دولتی شود.

مایک هاکبی فرماندار سابق آرکانزاس که اکنون سفیر ترامپ در اسرائیل است، نمایانگر همان تقاطع مسیحیت انجیلی و سیاست جمهوری خواه است. دفاع او از شهرک‌های اسرائیلی و رد اصطلاحات مرسوم سرزمینی، بازتاب جهان‌بینی است که در آن ادعاهای کتاب مقدس دارای وزن سیاسی قابل توجهی هستند.

این ارقام باعث ایجاد اتحاد نشدند. آنها متولیان فعلی آن هستند. نفوذ آنها فراتر از بلاغت است. رای کنگره در مورد کمک نظامی، حمایت دیپلماتیک و تحریم ها، تعهدات سیاسی را به سیاست تبدیل می کند. سازمان‌های صهیونیستی مسیحی این نفوذ را از طریق شبکه‌های کلیسا، لابی‌گری، بسیج مردمی و تعامل مستقیم با مقامات منتخب حفظ می‌کنند و اولویت‌های خود را حتی زمانی که جمهوری‌خواهان دیگر تعهدات خارج از کشور را زیر سوال می‌برند، برجسته نگه می‌دارند.

پرزیدنت دونالد ترامپ اتحاد انجیلی با اسرائیل را تقویت کرد و در عین حال یک نیروی رقیب را در سیاست خارجی جمهوری خواهان معرفی کرد: آمریکا اول.

به رسمیت شناختن اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل از سوی دولت او و انتقال سفارت آمریکا به اولویت دیرینه صهیونیست های مسیحی برآورده شد. با این حال، ائتلاف ترامپ همچنین شامل رای دهندگانی است که نسبت به درگیری های خارجی، مداخلات نظامی خارج از کشور و کمک های خارجی گسترده بدبین هستند. این باعث ایجاد تنش در اجماع جمهوریخواهان می شود.

برای صهیونیست های مسیحی، حمایت از اسرائیل می تواند یک تعهد کتاب مقدسی باشد. برای برخی از جمهوری‌خواهان «آمریکا اول»، سؤال این است که آیا این تعهد به منافع آشکار آمریکا کمک می‌کند؟ موقعیت ها همپوشانی دارند اما یکسان نیستند.

تنش زمانی تشدید می‌شود که حمایت از اسرائیل خطر جنگ گسترده‌تر، استقرار بیشتر یا دخالت طولانی‌مدت آمریکا در خاورمیانه را به دنبال داشته باشد. جنگ ایران دقیقا این تناقض را آشکار کرده است و جمهوری خواهان را مجبور می کند تا با نقطه ای که در آن حمایت از اسرائیل با مخالفت آمریکا با دخالت طولانی مدت نظامی در خارج از کشور برخورد می کند، مقابله کنند. محافظه کاران مذهبی ممکن است تعهدات کتاب مقدس را تعیین کننده بدانند در حالی که جمهوری خواهان انزواطلب بیشتر هزینه های مالی، تلفات احتمالی آمریکایی ها و مسئولیت هایی را که واشنگتن به نمایندگی از سایر کشورها بر عهده می گیرد، زیر سوال می برند.

ترامپ به دنبال تطبیق هر دو حوزه انتخابیه بوده است، اما تطبیق اولویت های رقابتی آنها به طور فزاینده ای دشوار شده است.

ممکن است چالش مهم تری در میان جمهوریخواهان جوان در حال ظهور باشد.

نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در ماه مارس نشان داد که جمهوری‌خواهان در مجموع بین ۵۸ درصد نسبت به ۴۱ درصد، اسرائیل را مثبت‌تر از منفی نگاه می‌کنند. با این حال، در میان جمهوری‌خواهان ۱۸ تا ۴۹ ساله، ۵۷ درصد دیدگاه‌های نامطلوبی داشتند. جمهوری خواهان مسن تر به طور قابل ملاحظه ای مطلوب تر باقی ماندند. نظرسنجی جداگانه Pew در ماه مه نشان داد که 42 درصد از آمریکایی‌های 18 تا 29 ساله متمایل به جمهوری‌خواه در مقایسه با 83 درصد از افراد 65 ساله و بالاتر، نسبت به اسرائیلی‌ها نگاه مثبت دارند. اگرچه نظرسنجی‌ها جمعیت‌ها و پرسش‌های متفاوتی را اندازه‌گیری کردند، هر دو یک شکاف نسلی آشکار را نشان دادند.

این یافته ها به این معنا نیست که جمهوری خواهان جوان اسرائیل را رها کرده اند یا با روابط آمریکا و اسرائیل مخالفت کرده اند. آنها نشان می دهند که حوزه انتخابیه زیربنای ائتلاف کمتر یکنواخت می شود.

دلایل فراتر از ایدئولوژی است. جوانان آمریکایی از طریق رسانه های اجتماعی، گزارش در مورد غزه و تصاویری از رنج غیرنظامیان با این درگیری مواجه می شوند. برخی این سوال را مطرح می کنند که آیا تعهدات مبتنی بر دین مبنی بر سیاست خارجی در خدمت منافع آمریکاست. برخی دیگر از اسرائیل حمایت می کنند در حالی که با سیاست های خاص دولت اسرائیل مخالفت می کنند. دیدگاه های نامطلوب اسرائیل را نباید به طور خودکار با خصومت با اسرائیلی ها یا رد روابط دوجانبه یکی دانست.

با این وجود، نسلی که به طور فزاینده ای بر سر اسرائیل تقسیم می شود، ممکن است کمتر پذیرای درخواست هایی باشد که حمایت از این کشور را به عنوان آزمونی بی چون و چرا برای هویت محافظه کارانه تلقی می کنند.

اسرائیل به چیزی بیش از یک اولویت در سیاست خارجی تبدیل شده است. برای میلیون‌ها محافظه‌کار، حمایت از اسرائیل بخشی از هویت مذهبی و اخلاقی حزب جمهوری‌خواه بوده است.

این میراث قدرتمند باقی می ماند، اما پایه های آن در حال تغییر است. جمهوری‌خواهان جوان در طول جنگ‌های عراق و افغانستان، ناسیونالیسم ترامپ، بدبینی نسبت به مداخله خارجی و جنگ اسرائیل در غزه به بلوغ رسیدند. سؤالات آنها به طور فزاینده ای نه تنها به الهیات، بلکه به منافع ملی نیز مربوط می شود: حمایت ایالات متحده از اسرائیل چه دستاوردی دارد، چه هزینه ای دارد و چه زمانی اعتقاد مذهبی باید به ملاحظات استراتژیک تسلیم شود؟

چنین سوالاتی ممکن است ائتلاف را بدون از بین بردن فوری آن تغییر شکل دهد. سازمان های انجیلی منابع قابل توجه، دسترسی به رهبران سیاسی و ظرفیت بسیج رای دهندگان را حفظ می کنند. متحدان آنها در کنگره دارای نفوذ قابل توجهی هستند و تغییر افکار عمومی به طور خودکار به پلتفرم های جدید حزب یا رای کنگره تبدیل نمی شود.

با این حال، شکاف فزاینده بین رای دهندگان انجیلی مسن و جمهوری خواهان جوان چالش بلندمدتی را ایجاد می کند. صهیونیسم مسیحی چنان موفق شد که مقدمات آن به ارتدوکس جمهوری خواه تبدیل شد. اما زمانی که نسل جدید مفروضات زیربنایی را زیر سوال می برد، حفظ اتحادی که با اعتقادات مذهبی، نفوذ نهادی و وفاداری حزبی حفظ شود، دشوارتر می شود.

برای چندین دهه، حمایت از اسرائیل می‌توانست به‌عنوان سیاست خارجی و ایمان به‌طور همزمان ارائه شود. جمهوری خواهان جوانتر ممکن است به طور فزاینده ای خواستار توجیه متفاوتی باشند، توجیهی که مبتنی بر منافع قابل اثبات ایالات متحده باشد تا تعهدات مذهبی. این که آیا حمایت جمهوری خواهان از اسرائیل می تواند از آن تغییر جان سالم به در ببرد، ممکن است به آزمونی تعیین کننده برای هویت در حال تحول حزب تبدیل شود.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.