احتمالا پسرعموهای مرموز دنیسووان ما اینگونه بودند

در مقایسه با نئاندرتال ها، دنیسوواها یک کشف نسبتا جدید هستند. اما شواهد نشان می‌دهد که آن‌ها در میان نزدیک‌ترین خویشاوندان منقرض‌شده ما هستند – و اکنون، ممکن است بالاخره چهره‌ای برای نام دنیسووان داشته باشیم.

همین ماه گذشته، تیم‌های تحقیقاتی که عمدتا در چین مستقر هستند، کشف بقایای دنیسووان را گزارش کردند که توزیع جغرافیایی آن‌ها و همچنین زیست‌شناسی، رژیم غذایی و شیوه‌های اجتماعی آن‌ها را روشن می‌کند. دیروز، تیمی متفاوت با مشارکت بسیاری از همین محققان، تجزیه و تحلیل های جدیدی را در Nature از مجموعه 20 فسیلی از Xujiayao، یک مکان دیرینه انسان شناسی در شرق چین منتشر کردند. از تجزیه و تحلیل پروتئین، این تیم تأیید کرد که بقایای بقایایی - که بین 138000 تا 199000 سال قدمت دارند - Denisovan هستند.

بررسی‌های بیشتر در مورد ویژگی‌های فیزیکی فسیل‌ها به تیم اجازه داد تا حدس بزند که این انسان‌های باستانی ممکن است چه شکلی بوده باشند - از این رو، تصویر بالا.

بر اساس این مطالعه، دنیسوواها دارای نیمرخ جمجمه پایین، حفره های چشم مستطیل شکل، برآمدگی ابروهای بزرگ، گونه های صاف و آرواره کمی برآمده بودند. بر اساس بیانیه ای (ترجمه شده از طریق گوگل) در مورد یافته های موسسه دیرینه شناسی مهره داران و دیرینه انسان شناسی در آکادمی علوم چین (CAS) به طور کلی، دنیسووان ها برخی ویژگی ها را با نئاندرتال ها به اشتراک گذاشتند، اما در چندین جنبه مهم متفاوت بودند.

طبق یک پست وبلاگی توسط موزه تاریخ طبیعی بریتانیا، اولین فسیل‌هایی که به‌عنوان Denisovan شناخته شدند در سال 2008 در غار Denisova روسیه کشف شدند و نتایج DNA از سال 2010 نشان داد که بقایای آن متعلق به یک "گونه کاملا ناشناخته از انسان باستانی" است. از آن زمان، اکتشافات - عمدتا در آسیا - به شواهدی اضافه کرد که دنیسووان ها گونه ای ژنتیکی متمایز از نئاندرتال ها بودند.

CAS توضیح داد که گفته می شود، تازگی آنها برای دانشمندان به این معنی است که محققان به اندازه نئاندرتال ها در مورد دنیسووان ها نمی دانند. با توجه به CAS، شواهد مولکولی دانش ما را در مورد توزیع Denisovan گسترش داده است، اما جامعه دانشگاهی هنوز در مورد ویژگی های فیزیکی مشترکی که می تواند به "شناسایی سریع" بقایای Denisovan کمک کند، توافق نکرده است.

تجزیه و تحلیل پروتئومیک، که از چگونگی حفظ تکه های کوچک پروتئین باستانی حجم عظیمی از داده ها بهره برداری می کند، یک تکنیک فزاینده محبوب و موفق در باستان شناسی دیرینه است. این گونه است که یک تیم تحقیقاتی گیاهان مقدس را در چسب مصر باستان پیدا کردند. همچنین این است که چگونه محققان درگیر در آخرین کار شناسایی کردند که Denisovan در غار Bianfu در کشف ماه گذشته و البته برای استخوان‌های Xujiayao نیز باقی مانده است.

سالی واسف، دیرینه‌شناسی در دانشگاه فناوری کوئینزلند در بریزبن، استرالیا، در اظهارنظری به نیچر نیوز توضیح داد که اگرچه DNA اطلاعات دقیق‌تری را ارائه می‌دهد، اما پروتئین‌های باستانی طولانی‌تر زنده می‌مانند و همچنان اطلاعات ارزشمندی را در زمینه پیشینه ژنتیکی افراد نشان می‌دهند. واصف در مطالعه جدید شرکت نداشت.

برای آخرین مطالعه، تیم یک تغییر اسید آمینه را مشخص کرد که تاکنون فقط در فسیل‌های تایید شده دنیسووان مشاهده شده است. نکته مهم این است که این نوع پروتئین در نمونه های بقایای انسان مدرن یا نئاندرتال دیده نشده است. به عبارت دیگر، این می تواند به عنوان یک نشانگر مولکولی برای شناسایی قابل اعتماد بقایای Denisovan، به گفته CAS استفاده شود.

اما برای اطمینان بیشتر، تیم مورفولوژی قطعات جمجمه Xujiayao را با جزئیات دقیق تری مورد مطالعه قرار داد. برای انجام این کار، محققان همچنین تقریبا 200 بقایای گونه‌های مختلف انسانی را جمع‌آوری کردند تا ویژگی‌های فیزیکی منحصر به فرد دنیسووان‌ها را با وضوح بیشتری تعریف کنند. به نیچر نیوز، کیائومی فو، نویسنده مسئول این مطالعه و متخصص ژنتیک در CAS، توضیح داد که این تمرین ممکن است هنگام طبقه‌بندی فسیل‌های دیگری که هنوز متوجه نشده‌ایم دنیسووان هستند، مفید باشد.

گفته می شود، هم تیم و هم کارشناسان خارجی موافق هستند که نمونه های بیشتر به اعتبار یافته های جدید کمک می کند. فابریس دیمتر، دیرین‌انتروپولوژیست در دانشگاه کپنهاگ، دانمارک، خاطرنشان کرد که دنیسووان‌ها در طول صدها هزار سال در محدوده جغرافیایی گسترده‌ای زندگی می‌کردند، بنابراین احتمالا تغییراتی در مورفولوژی برای گونه‌های مشابه وجود دارد.

CAS در بیانیه خود اضافه کرد که مطالعات قبلی نشان داده اند که چگونه ژنتیک نئاندرتال در نتیجه اختلاط با سایر گونه های اولیه انسان تغییر کرده است، بنابراین تعجب آور نخواهد بود اگر دنیسووان ها چیزی مشابه را تجربه کنند. CAS توضیح داد، با این وجود، آخرین یافته‌ها این دیدگاه را که آسیای شرقی از نظر ژنتیکی در دوران پلیستوسن میانه (بین 129000 تا 774000 سال پیش) یک منطقه "آشوب" بود را به چالش می کشد.

آخرین مطالعه «این وضعیت را اساسا بهبود می‌بخشد» با ارائه شفافیت بیشتر به هویت دنیسووان‌ها، یا حداقل برای دنیسووان‌هایی که آسیای امروزی را اشغال کرده‌اند. بنابراین، همانطور که اغلب در مورد این نوع یافته‌ها اتفاق می‌افتد، هیئت منصفه هنوز درباره دقیق بودن تفاسیر و اینکه آیا یک دنیسووان از آن پرتره بالا خوشش می‌آید یا متنفر است.

اما حداقل می‌توانیم از این ایده مطمئن باشیم: انسان‌های باستان به اندازه انسان‌هایی که امروز روی زمین راه می‌روند متمایز و از نظر ژنتیکی متنوع بودند.