احیای طبیعت کلیدی برای آینده ای انعطاف پذیرتر است

طبیعت سیستم پشتیبانی از زندگی بشریت است، اما با سرعتی نگران کننده در حال تخلیه است و جهان ما را به طور فزاینده ای آسیب پذیر می کند. از موج های گرما مرگبار و آتش سوزی های شدید جنگلی گرفته تا سیل های فاجعه بار و خشکسالی های طولانی مدت، نادیده گرفتن اثرات تغییرات محیطی در سال جاری غیرممکن بوده است. با تشدید پیش بینی ال نینو، خطرات برای مردم، طبیعت و اقتصاد تنها در حال افزایش است.

این شوک ها در پس زمینه تلفات گسترده طبیعت رخ می دهند، به طوری که گزارش سیاره زنده WWF در سال 2026 نشان می دهد که میانگین اندازه جمعیت حیات وحش تحت نظارت بین سال های 1970 تا 2022 به میزان 73 درصد کاهش یافته است. از دست دادن طبیعت به طور فزاینده ای یک مسئله انعطاف پذیری اقتصادی و ملی است - که بر امنیت زنجیره تامین آب و غذا، سلامت، امنیت و سلامت زنجیره آب و غذا تأثیر می گذارد.

وضعیت جدی است، اما علم نشان می دهد که هنوز زمینه هایی برای امید وجود دارد.

سیستم‌های اقتصادی که منجر به زوال طبیعت می‌شوند، می‌توانند دگرگون شوند و تغییرات می‌توانند بسیار سریع‌تر از آنچه که بسیاری انتظار دارند، شتاب بگیرند. شواهد نشان می دهد که در شرایط مناسب، تغییرات مثبت می تواند از آستانه نقطه اوج عبور کند و خود را تقویت کند و آینده ایمن تر و انعطاف پذیرتر را نه تنها ممکن، بلکه اجتناب ناپذیر کند.

سؤال این است: چگونه می‌توانیم اقدامات لازم برای ایجاد آن نقاط اوج و تسریع در انتقال را تسریع کنیم؟

از نظر زیست محیطی، ما اغلب به نقاط اوج از نظر تهدیداتی که برای اکوسیستم های حیاتی ایجاد می کنند، فکر می کنیم، مانند صخره های مرجانی یا جنگل های بارانی آمازون، جایی که آسیب های دائمی خطر ترکیب شدن و غیرممکن شدن را به طور فزاینده ای جبران می کنند. این خطرات واقعی و فوری هستند. با این حال، این پویایی نقطه اوج نیز می تواند به نفع ما باشد.

سه سیستم اقتصادی عامل اصلی زوال طبیعت هستند: سیستم انرژی که به تغییرات آب و هوایی دامن می زند. سیستم غذایی جهانی که منجر به از بین رفتن زیستگاه و تغییرات آب و هوایی می شود. و سیستم مالی که همه اینها را سرمایه گذاری می کند. ایجاد نقاط اوج در این سیستم ها باعث می شود که آنها به سرعت به سمت بهتر شدن تغییر کنند و آسیب به اقلیم و طبیعت را کاهش دهند. هنگامی که از این آستانه عبور کرد، با پیشرفت دانش و فناوری، با ارزان‌تر شدن و در دسترس‌تر شدن راه‌حل‌ها و زمانی که مردم از دیگران یاد می‌گیرند، تغییر می‌تواند به سرعت اتفاق بیفتد.

به طور دلگرم کننده، پیشرفت در حال انجام است - نه در همه جا، و نه در مقیاس مورد نیاز - اما به اندازه کافی برای نشان دادن امکان تغییر وجود دارد.

جهان فاقد اهداف برای سال 2030 نیست. آنچه که کمبود دارد سرعت اجرای آن است. با وجود چارچوب جهانی تنوع زیستی، اهداف توسعه پایدار سازمان ملل و توافقنامه پاریس، دولت ها قبلا بر روی یک مسیر توافق کرده اند. تمرکز بر اجرای کامل این توافقنامه ها شرایط را برای تغییرات سریع سیستمی ایجاد می کند.

سیستم انرژی جهانی در حال حاضر یک نقطه اوج را پشت سر گذاشته است و انتقال از سوخت های فسیلی به انرژی های تجدیدپذیر در حال حاضر شتاب گرفته است. در حالی که هنوز کامل نیست، این انتقال نشان می‌دهد که چگونه تغییرات سریع سیستمی امکان‌پذیر است، و درس‌های ارزشمندی برای دگرگونی فوری سیستم‌های غذایی و مالی ما ارائه می‌دهد.

بیست سال پیش، انرژی خورشیدی بیشتر در ماهواره ها و ماشین حساب های جیبی استفاده می شد. اکنون ارزان ترین گزینه برای تولید برق جدید در اکثر کشورها است. پانل های خورشیدی مقرون به صرفه، خانوارهای روستایی را برق می بخشد و انعطاف پذیری زنجیره تامین مواد غذایی و پزشکی را بهبود می بخشد. فناوری‌های تجدیدپذیر با سرعتی که کمتر کسی حتی یک دهه پیش پیش‌بینی می‌کرد، جایگزین سوخت‌های فسیلی می‌شود.

تغییر سیستم های غذایی و مالی کندتر است، اما کمتر فوری نیست.

برای پیشرفت به سمت نقطه عطف سیستم های غذایی، باید به نقاط عطف مهمی در جذب تولید غذای مثبت طبیعت دست پیدا کنیم و شاهد تغییرات گسترده تر در تقاضای مصرف کنندگان برای غذاهای سالم تر و پایدارتر باشیم تا این تغییر را تقویت کنیم و پاداش دهیم. برخی از پیشرفت‌ها با تلاش‌ها برای مقابله با جنگل‌زدایی ناشی از کالاها در حال انجام است و بیش از 130 کشور برنامه‌های استراتژیک ملی برای دگرگونی سیستم غذایی دارند، اما تعهدات هنوز به سیاست‌ها و مشوق‌های مورد نیاز برای تسریع روند انتقال تبدیل نشده است.

تخصیص سیستم مالی به گونه‌ای که جریان مالی بیشتری به سمت فعالیت‌هایی که طبیعت را محافظت و احیا می‌کنند نسبت به فعالیت‌هایی که به آن آسیب می‌رسانند جریان یابد، یک چالش اساسی است. رسیدن به این نقطه اوج مستلزم ترکیبی از تغییرات نظارتی، اصلاح یارانه ها و تغییر در نحوه ارزش گذاری این بخش به آب و هوا و طبیعت به عنوان خطرات مالی مادی است. اگر حتی بخشی از پولی که در حال حاضر به سمت فعالیت‌های مضر مصرف می‌شود به احیای محیط زیست هدایت شود، می‌تواند اقتصاد کل تحول را تغییر دهد.

دولت‌هایی که در کنفرانس‌های تنوع زیستی COP17 و اقلیم COP31 گرد هم می‌آیند، فرصتی حیاتی برای همکاری برای تسریع اقدامات لازم برای ایجاد نقاط اوج مثبت و ایجاد انعطاف‌پذیری در جوامع و اقتصاد جهانی دارند.

در تصویر گسترده‌تر کاهش تنوع زیستی جهانی، داستان‌های الهام‌بخش بازیابی گونه‌ها پنهان است. جمعیت لاک‌پشت‌های دریایی سبز و ببرها به دلیل کار اختصاصی حفاظتی که دولت‌ها، جوامع و سازمان‌ها را گرد هم می‌آورد، در حال افزایش است.

ایجاد تغییر سیستمیک به طور مشابه از سوی همه ما، از دولت ها گرفته تا کسب و کارها، مؤسسات مالی، جوامع محلی و افراد اقدام خواهد کرد. ما می دانیم که باید به کجا برسیم و موانعی که باید با هم بر آن ها غلبه کنیم. اکنون وظیفه ایجاد شرایطی است که در آن تغییرات مثبت شتاب گرفته و شروع به تقویت خود کند.

ایجاد قدرت و انعطاف‌پذیری در سیستم پشتیبانی طبیعی ما به شجاعت تغییر از اقتصادهای استخراجی و بیهوده که بر سود کوتاه‌مدت متمرکز شده‌اند به سیستم‌هایی پایدار و احیاکننده برای منافع بلندمدت همه نیاز دارد. ما اهداف، راه حل ها و مسیرهایی برای رسیدن به آن داریم. بله، ممکن است مشکلاتی در این مسیر وجود داشته باشد، اما علم نشان می‌دهد که طبیعت و آب و هوا هنوز می‌تواند بهبود یابد و این تغییر می‌تواند سریع‌تر از آنچه ما فکر می‌کنیم اتفاق بیفتد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.