اختصاصی: دیکتاتور میانمار می خواهد روابط خود را با غرب بازسازی کند

مین آنگ هلینگ در داخل دفتر ریاست جمهوری در 28 اوت 2026، در نایپیداو. —عکس توسط Jes Aznar برای TIME

اول آینه آمد. قبل از اینکه مین آنگ هلائینگ برای اولین مصاحبه خود با رسانه های غربی پس از به دست گرفتن قدرت در کودتای 2021 وارد اتاق شود، دستیاران یک شیشه پرآذین احیاگر روکوکو را در جای خود قرار می دهند. سپس درخواست هایی برای پرتره او می آید: از سمت چپ به او نورپردازی کنید، بهتر است خط موی نازکی که دیگر زیر کلاه زیتونی پنهان نیست، پنهان شود.

پس از انتخابات ژانویه که به طور گسترده به عنوان تقلب محکوم شد، فرمانده سابق کل میانمار اکنون خود را رئیس جمهور می نامد. تبدیل نامناسب او از ژنرالیسیمو به سیاستمدار غیرنظامی حتی به تلاش های ناخوشایند برای خوشبختی نیز کشیده می شود. او اعتراف می‌کند که گلف را دوست دارد - او یک معلول 18 ساله بازی می‌کند - هر چند اخیرا یک پشتی بد او را از راه دور نگه داشته است.

با این حال تغییر شکل محدودیت هایی دارد. زمانی که پرسش ها به حقوق بشر، قاچاق مواد مخدر یا بستگان تحریم شده روی می آورند، نبوغ از بین می رود. حتی زادگاه او نیز طبقه بندی شده باقی مانده است. او با رمز و راز می گوید: «من بارها به شهرم سر می زدم، بنابراین اگر بتوانید اخبار را با دقت تماشا کنید، می توانید بفهمید که من بومی کجا هستم.

ممکن است مین آنگ هلائینگ یونیفرم خود را با یک سارافون ابریشمی لونگی عوض کرده باشد، اما غریزه سربازخانه برای پنهان کردن، انحراف و فرماندهی همچنان در جای خود باقی مانده است. او پس از ساعتی که با هم داشتیم، گفت: «برخی از پاسخ‌های من مستقیما به سؤالات شما ارتباط نداشتند، اما امیدوارم هنوز مفید بوده باشند».

مبهم سازی یک تاکتیک عجیب برای کسی است که بر رضایت خود نزد جامعه بین المللی متمرکز است. در حالی که کودتای او به طور گسترده محکوم شد، مین آنگ هلائینگ اکنون پنج سال است که بر میانمار حکومت می کند و این درک رو به رشد وجود دارد که او به جایی نمی رسد. او اکنون در سفرهای رسمی به 9 کشور مورد استقبال قرار گرفته است، و در حالی که حکومت‌های استبدادی مانند روسیه و چین ممکن است نیاز به چشم‌پوشی داشته باشند، سفر به تایلند و هند به طور کلی دموکراتیک نشان‌دهنده گرم شدن گسترده‌تر است.

برای همسایگان، تعامل زاییده ضرورت است: میانمار نه تنها تولیدکننده برتر متامفتامین و تریاک در جهان است، بلکه مرکز عصبی یک «کلاهبردار» جهانی است که سالانه 15 میلیارد دلار حساب‌های بانکی نامعلوم را غارت می‌کند. جرمی داگلاس، معاون مدیر عملیات دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل می گوید: «وضعیت میانمار تأثیری جهانی دارد. این وضعیت خارج از نمودار است و منطقه باید قبل از بدتر شدن آن مداخله کند.»

دانش آموزان در موزه خدمات دفاعی در نایپیداو با تفنگ دریایی بازی می کنند.

معضلی که قدرت های غربی با آن روبرو هستند این است که آیا باید از آن پیروی کنند یا خیر. میانمار همچنین یکی از منابع غنی ترین کشورهای جهان است که دارای ذخایر وسیعی از یشم، مس، زغال سنگ، ساج، سنگ های قیمتی، قلع و طلا است. و سومین تولیدکننده بزرگ خاک‌های کمیاب سنگین در جهان است - مواد مخفی که واشنگتن و پکن همچنان بر سر آن‌ها مبارزه می‌کنند.

با این حال، خطرات خوش‌نامی برای لذت بردن از مین آنگ هلائینگ ممکن است این ثروت‌ها را تحت الشعاع قرار دهد. این کشور 55 میلیونی آسیای جنوب شرقی که قبلا به نام برمه شناخته می شد، همچنان درگیر جنگ داخلی بین نیروهای وفادار به دولت او، گروه های شورشی قومی و دولت وحدت ملی (NUG) برخاسته از آنگ سان سوچی، نماد دولت برکنار شده دموکراسی است که همچنان در بازداشت به سر می برد. امروزه مین آنگ هلائینگ کمتر از نیمی از کل خشکی میانمار را در اختیار دارد.

دووا لاشی لا، رئیس موقت حکومت وحدت ملی، می گوید: «استراتژی ما گسترش قلمرو خود و ارائه رفاه اجتماعی و خدمات ضروری است. ما همچنین از مردم در برابر حملات حکومت نظامی محافظت می کنیم.»

این درگیری تاکنون جان بیش از 100000 نفر را گرفته است، 3.6 میلیون نفر را آواره کرده و تعداد بیشماری از افراد دیگر را از مرزهای میانمار فراری داده است. نیروهای تحت فرمان مین آنگ هلائینگ متهم به آتش زدن روستاها، قتل عام غیرنظامیان و ارتکاب خشونت جنسی هستند، در حالی که هواپیماهای جنگنده و هواپیماهای بدون سرنشین مدارس و معابد را هدف قرار داده اند. بازرسان سازمان ملل او را به نسل کشی، جنایات جنگی و پاکسازی قومی متهم کرده اند. او منکر تخلف می شود.

در حالی که دولت بایدن لفاظی از حکومت وحدت ملی حمایت کرد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، سیاست خارجی را بر اساس منافع مبادلاتی لنگر انداخته است. در 25 ژوئن، مایکل دی سامبر، دستیار وزیر امور خارجه ایالات متحده در امور آسیای شرقی و اقیانوس آرام، خاطرنشان کرد که واشنگتن "بسیار آماده همکاری با همه ذی نفعان" برای مبارزه با "آوارگی دسته جمعی و جنایات فراملی" است. سال گذشته، دولت ترامپ تحریم‌ها را علیه چندین متحد حکومت نظامی در بحبوحه بازنگری سیاست میانمار که به نظر می‌رسد از احیای روابط حمایت می‌کند، لغو کرد. این در حال حاضر به وضعیت حفاظت شده موقت برای نزدیک به 4000 پناهنده پایان داده است.

کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی در نوامبر گفت: «بازگشت شهروندان برمه به خانه امن است».

اسکات مارسیل، سفیر ایالات متحده در میانمار از سال 2016 تا 2020، می‌گوید: تعامل شدید "بخش بزرگی از جمعیت میانمار را خشمگین خواهد کرد."

فداییان در بتکده شوداگون در یانگون دعا می کنند و هدایایی می کنند.

مثل همیشه، یک محرک کلیدی مقابله با نفوذ فزاینده چین است که به منابع میانمار و همچنین دسترسی استراتژیک به خلیج بنگال طمع دارد. اما رویکرد پکن پراکنده بوده است: سوچی را یک «دوست قدیمی» می‌داند، با این حال نیروهای شورشی را تامین کرده و از مین آنگ هلائینگ نیز حمایت می‌کند – یک فاج دیپلماتیک که منتقدان می‌گویند بر خطرات جایگزینی رویکرد ارزش‌محور ایالات متحده با نظم منطقه‌ای معاملاتی به رهبری چین تاکید می‌کند.

درو تامپسون، یک مقام دفاعی سابق ایالات متحده که اکنون در دانشکده مطالعات بین‌المللی راجاراتنام در سنگاپور مشغول به کار است، می‌گوید: «تصویر یک استراتژی روشن برای چین در میانمار دشوار است. "این با ایجاد نکردن برتری قدرت در یک مکان به بی ثباتی کمک می کند."

قمار این است که آیا تعامل می تواند میانمار را از مدار چین خارج کند و به بیش از سال ها محکومیت دست یابد. این استدلال می‌گوید که تحریم‌ها مانع از فعالیت شرکت‌های خارجی در کشور نشده و همچنین مانع از ورود مجدد شرکت‌های آمریکایی نمی‌شود. تحت این سیاست واقعی، خواسته‌های واشنگتن ملموس خواهد بود: کاهش تعرفه‌ها بر کالاهای آمریکایی، مهار شبکه‌های کلاهبرداری که آمریکایی‌ها را هدف قرار می‌دهند، و دسترسی چین به زیرساخت‌های حیاتی را ممنوع می‌کند. در همین حال، اصلاحات سیاسی، پس از سوختن خواهد بود.

مارسیل می‌گوید: «سیاست بازنگری شده میانمار برای ایالات متحده به دور از اولویت است. مین آنگ هلائینگ افراد با نفوذی را برای این موضوع استخدام کرده است. بر اساس اسناد رسمی، راجر استون، لابی‌گر - یکی از افراد مورد اعتماد ترامپ - ماهانه 50 هزار دلار برای کمک به "بازسازی" روابط با دی سی دریافت می‌کند.

جونا بلانک، تحلیلگر آسیای جنوب شرقی و کارمند سابق کمیته روابط خارجی سنا می گوید: «اگر ایالات متحده دوباره با حکومت نظامی درگیر نشود، بسیار شگفت زده خواهم شد. «هیچ یک از چیزهایی که دولت‌های قبلی را عقب نگه می‌داشت، مانند حقوق بشر یا ترویج دموکراسی، معنایی ندارند.»

با این حال، تعامل همچنین بسیاری از اقتدار اخلاقی آمریکا را در منطقه از بین خواهد برد. مین آنگ هلائینگ از اینکه امیدوار است بومی گرایی «اول آمریکا» به او راه نجاتی ارائه دهد خجالتی نیست: «اگر ایالات متحده بتواند با ما در تقویت صلح، ثبات و توسعه ضروری برای تحقق موفقیت آمیز یک کشور کاملا دموکراتیک با ما همکاری کند.»

آخرین عبارت به طرز عجیبی اینجا در نایپیداو، پایتخت، آویزان است، یک ارگ هزارتویی که توسط ارتش در سال 2005 ساخته شد تا خود را از ناآرامی محافظت کند. مین آنگ هلائینگ با لبخندی نازک می گوید: «اشکال مختلفی از دموکراسی وجود دارد. دموکراسی آمریکایی وجود دارد، دموکراسی اروپایی وجود دارد. من تضمین خواهم کرد که میانمار به یک سیستم دموکراتیک دست یابد که واقعا با فرهنگ، آداب و رسوم و سنت های ما همسو باشد. این سنت‌ها در فاصله کوتاهی از دفتر Min Aung Hlaing، جایی که موزه خدمات دفاعی میانمار در 600 هکتار آراسته شده است، به نمایش گذاشته می‌شوند.

اتوبوس‌های دانش‌آموزان با خمیر طلایی تاناکا - یک ضد آفتاب سنتی و زینت زیبایی - بر روی جت‌های جنگنده، تانک‌ها و اسلحه‌های ضدهوایی از کار افتاده حرکت می‌کنند.

نقش سیاسی خفقان‌آور ارتش میانمار پس از کودتای ژنرال ن وین در سال 1962 مشخص شد. مین آنگ هلائینگ در آن زمان 5 ساله بود و در شهر شمالی ماندالی بزرگ می‌شد. او می‌گوید که همیشه مشتاق حضور در مدرسه نبوده است، "اما مادرم کاملا مطمئن بود که من این کار را می‌کنم." او می گوید که این عشق به ادبیات را تلقین کرد، اما پس از تحصیل در دانشگاه در یانگون، تحصیلات خود را در رشته حقوق رها کرد تا حرفه نظامی را دنبال کند و در سومین تلاش خود در سال 1974 در آکادمی خدمات دفاعی نخبه پذیرفته شد.

یک فروشنده در خیابانی در ماندالی سبزیجات می فروشد. پیشخدمت ها یک میز را در کافه ای در ماندالی تمیز می کنند.

محیط شکل‌گیرنده مین آنگ هلینگ، ماشین نظامی ن وین بود - نهادی که خود را تنها نگهبان وحدت، حاکمیت و نظم سیاسی می‌دانست. او می‌گوید: «ارتش بخش جدایی‌ناپذیر ملت است و پرسنل نظامی و خانواده‌هایشان بخشی از مردم هستند.»

همکلاسی های سابق یک دانشجوی متوسط ​​با جذابیت کمتر از حد متوسط ​​را به یاد می آورند، یک افسر محتاط، منضبط و محتاط از نظر سیاسی که از طریق وفاداری نهادی، پافشاری بوروکراتیک و مدیریت دقیق نخبگان نظامی نفوذ انباشته می کرد. وجهه او در سال 2009 زمانی که کمپینی را برای سرکوب شورشیان قومی در منطقه کوکانگ در امتداد مرز چین رهبری کرد، افزایش یافت. این حمله به آتش بس دو دهه ای پایان داد و حدود 30000 نفر را به سمت چین فرار کرد. در حالی که این قسمت پکن را خشمگین کرد، اعتبار رهبری مین آنگ هلائینگ را تضعیف کرد و باعث ترفیع های پی در پی شد.

لحظه عجیبی در میانمار بود. نظامی قدیمی که توسط دیکتاتور نظامی دیگر، ژنرال ارشد تان شوه اداره می شد، ظاهرا عقب نشینی می کرد، سانسور را کاهش می داد و زندانیان سیاسی از جمله سوچی را آزاد می کرد، که در نهایت قدرت اجرایی را به عنوان مشاور ایالتی به دست گرفت. مین آنگ هلینگ خود را به عنوان یک سرباز حرفه ای معرفی کرد که از یک انتقال با مدیریت دقیق پشتیبانی می کند. او روابط نظامی خارجی را تقویت کرد، با دیپلمات ها ملاقات کرد و با راهبان عکس گرفت. افسری که زمانی کم حرف بود، به طور فزاینده ای مانند یک سیاستمدار رفتار می کرد.

هنگامی که اتحادیه ملی برای دموکراسی (NLD) سوچی در سال 2015 به پیروزی رسید، باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا، تمامی تحریم های اقتصادی باقیمانده ایالات متحده را لغو کرد. کشوری که سوچی به ارث برده بود، با نیم قرن اختلال در عملکرد، از بین رفته بود. میانمار ثروتمندترین اقتصاد آسیای جنوب شرقی پس از استقلال در سال 1948، بر اساس برخی معیارها به فقیرترین اقتصاد آن تبدیل شده بود - بانک های آن ورشکسته، بوروکراسی شکسته شده، و فساد گسترده. سوچی از شان تورنل، اقتصاددان استرالیایی برای کمک به معکوس کردن این کاهش استفاده کرد.

اصلاحات تورم و کسری بودجه را مهار کرد، کشور را به روی سرمایه گذاری باز کرد و منابع مالی خرد را به 6 میلیون وام گیرنده، که اکثرا زنان بودند، گسترش داد.

با این حال، کنترل غیرنظامی یک سراب بود: قانون اساسی 2008 یک چهارم کرسی های قانونگذاری را برای ارتش تضمین کرد، که وزیران دفاع، امور داخلی و امور مرزی را نیز نامزد کرد. اصلاحات در قفس مشروطه آشکار شد. رهبران غیرنظامی می توانند هزینه ها را به سمت مدارس و بیمارستان ها هدایت کنند، اما نمی توانند ژنرال ها را مهار کنند، بر نهادهای ضعیف غلبه کنند یا قدرت را غیرمتمرکز کنند. ترنل می‌گوید: «هنوز این طرز فکر نظامی وجود داشت که برمه قربانی است و عاملان آن همیشه خارجی‌های شرور هستند.

اقتصاد بین‌الملل به جای فرصت، عرصه تهدید بود.

در سال 2016 با عملیات نظامی که ایالات متحده متعاقبا آن را نسل کشی علیه روهینگیا، اقلیت عمدتا مسلمان متمرکز در ایالت راخین، تلقی کرد، به نادری رسید. میانمار انکار می‌کند که روهینگیا یک گروه قومی بومی را تشکیل می‌دهد و معمولا از آنها به عنوان "بنگالی" یاد می‌کند و آنها را به عنوان افرادی از بنگلادش به تصویر می‌کشد.

حملات ستیزه جویان روهینگیا به پست های امنیتی در سال آینده باعث "عملیات پاکسازی" ضد تروریسم شد که شاهد سوختن صدها روستا در میان اتهامات اعدام های دسته جمعی و تجاوز جنسی بود. بیش از 700,000 نفر از مرز بنگلادش گریختند، در حالی که یک هیئت حقیقت یاب سازمان ملل به طور محافظه کارانه تخمین می زند تا 10,000 کشته شدند. یک دادستان دیوان کیفری بین المللی خواستار دستگیری مین آنگ هلائینگ به دلیل جنایت علیه بشریت شد، در حالی که یک حکم قضایی جداگانه آرژانتین نیز او را به نسل کشی متهم می کند. او می‌گوید: «ما هیچ اقدامی را علیه بنگالی‌ها در ایالت راخین مرتکب نشده‌ایم.

اقدامات ما به شدت محدود به حفاظت از حاکمیت کشورمان بود. وجدان ما کاملا راحت است.»

کشاورزان بادام زمینی که روی زمین های خود در ماندالی کار می کنند. یک خانواده محلی از یک مرکز خرید در ماندالی بازدید می کنند.

مین آنگ هلائینگ در سوچی، برنده جایزه نوبل، متحد نامتناسبی داشت، که گامی قابل توجه برای دفاع از ارتش میانمار در لاهه برداشت، جایی که او از هیئت خواست «این وضعیت پیچیده و چالش حاکمیت و امنیت را در نظر داشته باشند». جامعه بین الملل متحیر شد و افتخارات متعددی را از او سلب کرد. مون مون میات، فعال سابق دموکراسی و زندگی نامه سوچی، می گوید: «او به شدت تلاش می کرد قایق را تکان ندهد.

با این حال، عملکرد سوچی باعث عصبانیت مقامات ارشد میانمار شد، که پس از مطرح کردن احتمال دادگاه‌های نظامی برای متخلفان نظامی، دفاع او را ملایم دانستند. آنگ زاو، یک فعال دانشجویی سابق و بنیانگذار مجله تایلندی The Irrawaddy می گوید: «این استراتژی اشتباه بود. او به عنوان مدافع رژیم در لاهه دیده می شد، اما پس از آن ارتش نیز خوشحال نبود.

این خصومت در نوامبر 2020 و زمانی که NLD بار دیگر به پیروزی رسید، منفجر شد. در حالی که مرکز کارتر در 95 درصد از مراکز رای گیری مشاهده شده، روند را "بسیار خوب" یا "معقول" ارزیابی کرد، مین آنگ هلائینگ ادعا می کند که تقلب گسترده است و آن را "یکی از ننگین ترین انتخابات در تاریخ دموکراتیک" می نامد.

در 1 فوریه 2021، کاروانی از خودروهای نظامی سیاه پوست از نایپیداو عبور کرد تا رهبران ارشد NLD را بازداشت کند. سوچی به اتهامات مختلف از فساد مالی تا داشتن غیرقانونی واکی تاکی به 33 سال (اکنون به 18 سال کاهش یافته) محکوم شد. مین آنگ هلائینگ با چهره‌ای صاف می‌گوید: «من نسبت به او بسیار مهربان بوده‌ام. ما تمام تلاش خود را برای جلوگیری از رسیدن وضعیت به این نقطه انجام دادیم.» آنچه واقعا مین آنگ هلائینگ را به تصاحب قدرت سوق داد، بحث‌های میان مقامات در بازداشت‌های محقر را تحت تأثیر قرار داد. ترنل که 650 روز را در بازداشت گذراند، می‌گوید: «ما در مورد آن زیاد صحبت کردیم.

مطمئنا بخشی از ارتش وجود داشت که نمی‌خواست این نوع کاهش در جریان باشد.»

کودتا را بهتر می توان به عنوان واکنشی به از دست دادن کنترل رژیم درک کرد. بر اساس یک پرونده نظامی فاش شده در سال 2004، حکومت نظامی اصلاحاتی را طراحی کرد تا در برابر نفوذ بیش از حد پکن محافظت کند و از آزادی سوچی برای کسب تجارت، کمک و مشروعیت دیپلماتیک غرب استفاده کند. اما ژنرال ها ارادت شدید مردم به «بانو» را که اساسا محبوبیتش با قدرت مطلق ارتش ناسازگار بود، اشتباه محاسبه کردند.

ارتش میانمار همچنین دارای منافع تجاری گسترده ای است که شامل بانکداری، معدن، جواهرات، ساخت و ساز، تولید، تنباکو، گردشگری، حمل و نقل، مخابرات و املاک و مستغلات می شود. اصلاحات این قطار آبدار را تهدید کرد.

همچنین درست است که مین آنگ هلائینگ زمانی که قدرت را در سال 2021 به دست گرفت، با بازنشستگی اجباری روبرو بود. یکی از نمایندگان منطقه همچنین به این موضوع اشاره کرد که چگونه ترامپ در بحبوحه شکست خود در انتخابات، تنها پنج روز قبل از رای گیری میانمار، شکایات مربوط به تقلب در رأی دهندگان را عادی کرده است. علاوه بر این، ژنرال های تایلند هفت سال قبل از آن کودتا انجام داده بودند که پس از یک دوره اعتراضات و اخلال مدنی، به شدت تحمل شده بود.

ارادتمندان در معبد ماروویجایا بودا در نایپیداو.

اما در میانمار، ژنرال Z سرکش از تسلیم شدن خودداری کرد. میلیون‌ها نفر به اعتصاب‌های عمومی سراسری پیوستند، پزشکان و معلمان کار را کنار گذاشتند، و شهروندان جوان نیروهای دفاع مردمی (PDF) را تشکیل دادند و مقاومت مسلحانه را از مناطق مرزی روستایی به سنگرهای شهری آوردند. ارتش با اعدام های موقت، دستگیری های دسته جمعی و حملات هوایی پاسخ داد. در اواخر سال 2023، سه گروه مسلح قومی عملیات 1027 را در شمال شرق کشور آغاز کردند و بیش از 200 پاسگاه نظامی را تحت کنترل درآوردند. تحلیلگران آشکارا فروپاشی رژیم را پیش‌بینی کردند و شایعاتی مبنی بر شورش نظامی داخلی منتشر شد.

مین آنگ هلینگ با کارایی بی رحمانه پاسخ داد. او کلاه‌های برنجی ناراضی را پاکسازی کرد، سربازی اجباری را برای بزرگسالان جوان تحمیل کرد، و یک استراتژی ویرانگر «چهار کاهش» را به اجرا گذاشت - قطع کردن نیروهای مقاومت از مواد غذایی، بودجه، اطلاعات، و سربازگیری، با سوزاندن روستاها و تسطیح مناطق مورد مناقشه. ولکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، هشدار داد که چنین مجازات دسته جمعی «ممکن است جنایت علیه بشریت و جنایات جنگی باشد».

با این حال، نجات نهایی مین آنگ هلائینگ از پکن حاصل شد، پکن که در ابتدا با قدرت گرفتن او خشمگین شد و درخواست های اولیه برای ملاقات با رئیس جمهور شی جین پینگ را رد کرد. برای حفظ چهره، مین آنگ هلائینگ در عوض به مسکو پرواز کرد. او می‌گوید: «هر زمان که به دلیل موقعیت‌های سیاسی خود با بحران‌هایی مواجه شده‌ایم، روسیه پیوسته از ما حمایت کرده است».

اما ابرقدرت آسیا قرار نبود از شر یک ظالم تازه کار در حاشیه فقیر خود خجالت بکشد، به ویژه زمانی که کلاهبرداران مرتبط با حکومت نظامی با وقاحت میلیون ها شهروند چینی را فراری دادند. بنابراین پکن شروع به تسلیح شورشیان کرد.

مین آنگ هلائینگ وحشت زده به همکاری کامل با چین پرداخت و کلاهبرداران و ده ها هزار کلاهبردار پست را تحویل داد. در پاسخ، پکن وارد یک تنش‌زدایی محتاطانه شده است، از مین آنگ هلائینگ در پکن استقبال می‌کند، شورشیان نیرومند را برای آتش‌بس مسلح می‌کند و سخت‌افزار نظامی را تامین می‌کند - همه اینها به شرط حفاظت از دارایی‌های اقتصادی چین و مهار سندیکاهای جنایتکار.

مین آنگ هلائینگ می گوید: «ما به درجه معینی از موفقیت [در مقابله با] چالش های مربوط به صلح و ثبات در مناطق مرزی قومی دست یافته ایم. اگرچه برخی موضوعات هنوز در حال مذاکره است.»

مردم محلی در حال بازرسی سنگ ها در بازار یشم در ماندالی. خریداران و فروشندگان بالقوه در بازار یشم.

اتکای یک طرفه میانمار به چین در بازار یشم ماندالای در معرض دید عموم قرار دارد. هر روز صبح، تاجران برمه‌ای که به شدت خالکوبی شده‌اند، سنگ‌های منطقه درگیری را روی میزهای تاشو می‌گذارند تا بازرگانان چینی با چراغ قوه کاوش کنند. یشم پس از برش و پرداخت، اغلب از طریق TikTok و RedNote به خریداران در سراسر چین فروخته می شود.

می می، که سه سال پیش از استان یوننان به اینجا آمده است، می گوید که سالانه 150000 دلار از تجارت یشم به صورت آنلاین درآمد کسب می کند. با این حال، جنگ مسیرهای عرضه را درهم شکسته و تجارت به شدت کاهش یافته است. او می گوید: «مردم چینی پول زیادی ندارند. و جنگ، انتقال یشم را به اینجا دشوار می‌کند.»

این فقط معامله گران چینی نیستند که از زمان کودتا حدودا به نصف کاهش یافته است. این کاهش باعث ناامیدی نه تنها از دولت، بلکه حکومت وحدت ملی، در بحبوحه تقدیرگرایی فزاینده نسبت به چشم انداز تغییر معنادار می شود. یکی از پدرهای دو نفره در ماندالی می گوید: «پی دی اف گانگستر هستند. اکنون ما باید هم به دولت و هم به شورشیان پول بپردازیم. آنها باید جنگ را متوقف کنند. دموکراسی بهترین است، اما ثبات بهتر از جنگ است.

با این حال این یک درگیری است که همچنان ادامه خواهد داشت. با وجود از دست دادن حمایت چین، NUG به اندازه کافی قلمرو کنترل می کند تا به طور نامحدود از طریق مالیات و استخراج منابع، بودجه خود را تامین کند. هر چه سخت‌تر بجنگد، مین آنگ هلینگ محکم‌تر پیچ را روی مردم عادی می‌چرخاند. TIME با یک دختر 5 ساله ملاقات کرد که در کنار جاده ای در نزدیکی ماندالی پس از سربازی اجباری پدرش خوابیده بود. در همین حال، یانگون خوش‌پایدار، مالیات‌های ماهانه می‌پردازد تا از پیش‌نویس فرار کند و جیب مقامات را پر کند.

اما در سراسر این شکاف اجتماعی، متحد کننده بزرگ نسبت به مین آنگ هلائینگ دشمنی دارد. صرفا ذکر نام او باعث تمسخر، تکان دادن سر یا جت سرمه ای تف فوفل می شود. در خارج از کشور، مردم صریح تر هستند. مون مون میات، زندگی نامه نویس، می گوید: «او یک دلقک است. یو گامبیرا، یک راهب و فعال برجسته، می‌گوید که او «بدترین دیکتاتور نظامی میانمار» است. آنگ زاو، روزنامه نگار می گوید: «مردم از او منزجر شده اند.