اختلالات خوردن در حال افزایش است. GLP-1 می تواند اوضاع را بدتر کند.

داروهای کاهش وزن GLP-1 یکی از بزرگترین پیشرفت های بیوتکنولوژی در دهه گذشته است. اما برای برخی از روانشناسان بالینی، آنها می توانند چیزی شوم تر را نشان دهند - یک محرک بالقوه برای اختلالات خوردن.

یک گزارش جدید نشان می‌دهد که میزان بروز جهانی بی‌اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی بین سال‌های 1990 تا 2023 به میزان 71 درصد افزایش یافته است. تا سال 2023، حدود 18.1 میلیون نفر با یکی از این دو اختلال زندگی می کردند.

بدتر این است که وقتی دیگر اختلالات خوردن را در نظر بگیریم، احتمالا این تعداد بسیار بیشتر از آن خواهد بود. و، نگران‌کننده است، کسانی که در این زمینه فعالیت می‌کنند در حال حاضر شروع به دیدن داروهای کاهش وزن GLP-1 کرده‌اند که این موضوع را تشدید می‌کند.

چری لوینسون یک روانشناس بالینی در دانشگاه لوئیزویل در کنتاکی است که تقریبا 20 سال است که در زمینه اختلالات خوردن تخصص داشته است. او می‌گوید که اکنون بیماران بیشتری را با علائم شدیدتر از هر زمان دیگری در حرفه‌اش می‌بیند و بسیاری از آنها از GLP-1 سوء استفاده می‌کنند. او می‌گوید: «این بدترین چیزی است که من دیده‌ام.

اختلالات خوردن شرایط سلامت روانی است که در آن رفتارهای غذایی افراد بر سلامت آنها تأثیر می گذارد. آنها عبارتند از بی اشتهایی عصبی (که با ترس از افزایش وزن تعریف می شود)، پرخوری عصبی (که در آن افراد پرخوری می کنند و پاک می شوند)، اختلال پرخوری و غیره.

تصور می شود که برخی از افراد استعداد ژنتیکی به برخی از اختلالات خوردن دارند، اما برخی از عوامل خارجی باعث شروع آنها می شود. این ممکن است استرس یا فشار اجتماعی برای لاغری باشد. لوینسون می‌گوید اغلب، محدود کردن صرف غذا می‌تواند باعث ایجاد اختلال در خوردن شود.

اختلالات خوردن - همراه با فشار برای لاغر به نظر رسیدن - قبلا در دهه 1990 شایع بود (دوران شیک هروئینی به ذهن متبادر می شود). Ruhai Bai در بیمارستان کودکان دانشگاه پزشکی نانجینگ در چین و همکارانش برای فهمیدن اینکه چگونه ممکن است اوضاع از آن زمان تغییر کرده باشد، داده های مطالعات و نظرسنجی های انجام شده بر روی جمعیت های سراسر جهان را جمع آوری کردند. این تیم از مدل‌های آماری برای پر کردن شکاف داده‌ها استفاده کرد.

این تحقیق به محققان این امکان را داد تا میزان بروز سالانه دو اختلال خوردن - بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی - را برای هر یک از 204 کشور و منطقه بین سال‌های 1990 تا 2023 تخمین بزنند. آنها همچنین تأثیر این اختلالات بر سلامت جهانی را با محاسبه سال‌های زندگی تعدیل‌شده با ناتوانی‌شان تخمین زدند (یک سال از زندگی سالم از دست رفته روزانه).

این یافته ها که روز چهارشنبه در JAMA Psychiatry منتشر شد، نگران کننده است. این تیم دریافت که بین سال‌های 1990 تا 2023، 71 درصد افزایش در بروز این دو اختلال خوردن وجود داشت. این شرایط تأثیر زیادی بر سلامت جهانی نیز داشت. بای می‌گوید در سال 2023، آنها «هزینه‌ای معادل حدود 3.83 میلیون سال زندگی سالم برای جهان دارند».

بای و همکارانش انتظار دارند این ارقام همچنان در حال افزایش باشند. در سال 2023، حدود 18.1 میلیون نفر به بی اشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی مبتلا بودند. این تیم پیش‌بینی می‌کند تا سال 2050، این دو شرایط می‌توانند روی 21.8 میلیون نفر تأثیر بگذارند.

بدتر میشه لوینسون که در مطالعه بای شرکت نداشت، می‌گوید این دو وضعیت کمتر از نیمی از تمام اختلالات خوردن را نشان می‌دهند. او می‌گوید تأثیر واقعی این اختلالات «احتمالا سه برابر نرخی است که آنها گزارش می‌کنند».

بای و همکارانش دلایل این افزایش را بررسی نکردند (اگرچه بای اشاره می‌کند که نمی‌توان آن را کاملا با رشد جمعیت توضیح داد). پس چگونه به اینجا رسیدیم؟

رسانه های اجتماعی ممکن است نقش داشته باشند. سینتیا بولیک، روانشناس بالینی در دانشگاه کارولینای شمالی، که در مطالعه جدید شرکت نداشت، می‌گوید: «مقایسه‌های رسانه‌های اجتماعی، تأثیرگذاران، چالش‌ها، روند رژیم غذایی، همگی می‌توانند باعث بروز ... رویدادهایی برای اختلال خوردن شوند. Bulik از اوایل دهه 1980 به مطالعه و درمان اختلالات خوردن پرداخته است. او می‌گوید: «بین سال‌های 1990 و 2023 به وضوح افزایش این نوع از قرار گرفتن در معرض محیط‌زیست وجود داشته است.

بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی در معرض تصاویر فیلتر شده و اصلاح‌شده اینفلوئنسرهای لاغری هستند که ممکن است تحت عمل جراحی زیبایی یا رژیم‌های غذایی شدید قرار گرفته باشند و محتوای «لاغر شدن» یا «fitspiration» را تبلیغ کنند. اما به نظر می‌رسد کاربران مبتلا به اختلالات خوردن بیشتر با این محتوا درگیر می‌شوند و در نتیجه بیشتر از آن تغذیه می‌شوند.

وقتی چند سال پیش محققان دانشگاه ملبورن این پدیده را بررسی کردند، دریافتند که الگوریتم‌های کاربران TikTok مبتلا به اختلالات خوردن، 4343 درصد بیشتر «ویدیوهای اختلال خوردن سمی» را نسبت به کاربرانی که این اختلال را نداشتند، ارائه می‌دهد. آنها همچنین محتوای بیشتری را با تمرکز بر رژیم غذایی یا ورزش دریافت کردند. به بسیاری در هر ماه بیش از 1000 ویدیو مشکل دار داده می شد. Bulik رسانه های اجتماعی را برای افرادی که دارای اختلالات خوردن هستند یا در معرض خطر ابتلا به آن هستند، به عنوان "سریع" توصیف می کند.

به نظر می رسد همه گیری کووید-19 - و انزوای اجتماعی که با قرنطینه ها همراه بود - نیز در افزایش اختلالات خوردن نقش داشته است. تحقیقات انجام شده در سال 2021 نشان داد که تعداد افرادی که به دلیل اختلالات خوردن در بیمارستان بستری شده اند بین سال های 2018 تا 2020 دو برابر شده است.

محققان هنوز اطلاعات خوبی در مورد چگونگی پیشرفت روند اختلالات خوردن از سال 2023 در دست ندارند. اما به طور حکایتی، به نظر می رسد که اوضاع حتی بدتر می شود. لوینسون می‌گوید: «اختلال‌های خوردن بیشتر، اختلالات خوردن شدیدتر وجود دارد... و ما شاهد شروع سنین زودتر هستیم.» "ما شاهد کودکان هشت و نه ساله با اختلالات خوردن هستیم."

او می‌افزاید: «از آنچه می‌شنوم و می‌بینم، تعجب نمی‌کنم اگر این تعداد حداقل دوباره دو برابر نشود».

لوینسون به ویژه در مورد تأثیر داروهای کاهش وزن GLP-1 که در سال‌های اخیر محبوبیت زیادی پیدا کرده است، نگران است. یک نظرسنجی گالوپ که در اوایل سال جاری انجام شد نشان داد که 15 درصد از آمریکایی ها از یکی از این داروها برای کاهش وزن استفاده کرده اند. و آنها در دسترس تر می شوند - شرکت های دارویی در حال کار بر روی فرمول های جدید هستند که مصرف آنها آسان تر و موثرتر است و بسیاری از مردم می توانند نسخه های این داروها را از داروخانه های ترکیبی یا منابع آنلاین مشکوک خریداری کنند.

در یک مطالعه کوچک که در اوایل سال جاری منتشر شد، لوینسون و همکارانش دریافتند که 30 درصد از افراد مبتلا به اختلالات خوردن از داروهای GLP-1 استفاده کرده‌اند. این داروها ممکن است برای برخی از این افراد مفید باشد. اما به نظر می رسد 10 درصد از داروها سوء استفاده کرده اند. و لوینسون فکر می کند که این رقم نیز دست کم گرفته شده است.

لوینسون می گوید که او و همکارانش دیده اند که کودکان پس از تجویز GLP-1 به دلایل پزشکی دچار اختلالات خوردن شده اند. آن‌ها دیگران را دیده‌اند – حتی کودکان ۱۱ ساله – نسخه‌هایی از این داروها را از طریق TikTok می‌خرند.

Bulik می‌گوید: «ما بسیار نگران هستیم که GLP منجر به کاهش وزن سریع‌تر و شدیدتر در افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی شود و بیماران در مراحل پیشرفته‌تر بیماری که برگشت آن دشوار می‌شود، به ما مراجعه کنند.

بولیک و لوینسون هر دو به بررسی تأثیرات این داروها در اختلالات خوردن ادامه می دهند. در عین حال، هر دو از متخصصان پزشکی می خواهند که خطراتی را که GLP-1 ممکن است برای افراد مبتلا به این اختلالات ایجاد کند، در نظر بگیرند. Bulik به مجموعه‌ای از تحقیقات و دستورالعمل‌های بالینی کمک کرد که در اوایل این ماه منتشر شد، که به‌عنوان مثال، به پزشکان توصیه می‌کند قبل از تجویز دارو، اختلالات خوردن را بررسی کنند. دستورالعمل ها همچنین آموزش بیشتر به بیمار و نظارت قوی تر بر افرادی که GLP-1 مصرف می کنند توصیه می کند.

اگر فکر می‌کنید ممکن است شما یا کسی که می‌شناسید به اختلال خوردن مبتلا باشد، می‌توانید اطلاعات و پشتیبانی را در انجمن ملی اختلالات خوردن بیابید.