ادای احترام به موسیقیدان دونال لونی پس از مرگ او در سن 79 سالگی

ادای احترام به موسیقیدان دونال لونی، که در سن 79 سالگی درگذشت. او صبح جمعه در بیمارستان سرطان سنت جیمز درگذشت.

دوستان و همکاران Lunny را به عنوان یک "نابغه" توصیف کردند و از کمک "بسیار" او به موسیقی ایرلندی استقبال کردند. او در شصت سال گذشته یکی از چهره های اصلی موسیقی محلی و سنتی بود.

هنگامی که در نوجوانی گروه Rakes of Kildare را تشکیل دادند، او به همراه برادر بزرگترش فرانک و همسایه کریستی مور به اولین گروه خود پیوست.

مور، که دو سال از او در مدرسه جلوتر بود، پس از آن دهه‌ها دوستی و همکاری حرفه‌ای با لونی داشت.

سال گذشته Lunny جایزه یک عمر دستاورد را در جوایز مردمی RTÉ Radio 1 دریافت کرد. مور هنگام اهدای جایزه لونی گفت: «من 66 سال است که دونال لونی را می شناسم.

اولین بار در سال 1959 در مدرسه با او آشنا شدم و چیزی که بیشتر از آن سال ها به یاد دارم، نداشتن تکالیف او بود، این که او بیشتر علاقه مند بود که در لیفی در تلاش برای قلقلک دادن قزل آلا باشد، یا از درخت ها بالا برود تا به لانه پرندگان وحشی خیره شود.

لونی که در تولامور، کو آفلی به دنیا آمد، اما از پنج سالگی در نیوبریج، کو کیلدر بزرگ شد، فرزند وسط نه فرزند بود.

او از ابتدا یک نوازنده چند ساز بود و سازدهنی را در 6 سالگی آموخت. او می توانست درام بزند و بودران بنوازد، و قادر به نواختن گیتار، باس، ماندولین و کیبورد بود، اما این بوزوکی بود که بیشتر به خاطر آن شهرت داشت. او آن را از یکی از اعضای گروه، اندی اروین برداشت و آن را برای خودش ساخت. Lunny بوزوکی خود را طراحی کرد، یک ساز مرتبط با موسیقی یونانی، تا با سبک خود سازگار باشد. او معتقد بود که این ساز بسیار بیشتر از گیتار برای ژانر سنتی ایرلندی مناسب است. آکوردها تراکم کمتری داشتند.

بوزوکی با موسیقی ایرلندی همراهی بسیار بازتری داشت.

او در سال 1965 در کالج ملی هنر و طراحی ثبت نام کرد و به مدت سه سال در زمینه طراحی پایه و طراحی گرافیک تحصیل کرد، اما همیشه مقدر بود که یک موسیقیدان تمام وقت باشد.

اولین موفقیت او با گروه نوجوان امت اسپایسلند به دست آمد که با مری از دانگلو رتبه یک ایرلندی داشت.

در سال 1970، لانی با اندی اروین همکاری موسیقایی ایجاد کرد که ثابت می‌کرد کاتالیزوری برای بسیاری از کنش‌های عامیانه مهم که دهه‌ها بعد بر صحنه تسلط داشتند.

آنها شب باشگاهی خود را در طبقه پایین در میخانه Slattery در خیابان Capel، دوبلین ایجاد کردند که آن را "The Mug's Gig" نامیدند. دو سال بعد لانی و ایروین با لیام اوفلین و مور ملحق شدند تا پلانکسی را تشکیل دهند.

دو سال بعد او Planxty را ترک کرد و به گروه Bothy با نواختن گیتار و بوزوکی پیوست. گروه Bothy به سرعت تبدیل به یکی از گروه های برجسته موسیقی سنتی ایرلندی شد. سومین "ابرگروه" سنتی ایرلندی که لانی در آن شرکت داشت، Moving Hearts بود، جایی که او دوباره به مور ملحق شد و دیوی اسپیلین را به آن اضافه کرد. Moving Hearts ضرب‌های راک را با موسیقی سنتی ایرلندی ترکیب کرد و در اوایل دهه 1980 تأثیر بسزایی داشت.

پس از جدا شدن Moving Hearts در سال 1985، Lunny یک تهیه کننده موفق در شرکت ضبط موسیقی خود، Mulligan Records شد. او تهیه کننده و کارگردان موسیقی متن فیلم مستند پنج قسمتی بی بی سی در سال 1990 بود که همه چیز را به خانه بازگرداند که تأثیر موسیقی ایرلندی را در سراسر جهان نشان می داد.

او آلبوم هایی را برای پل برادی، الویس کاستلو، دختران نیلی، سیناد اوکانر و دیگران تولید کرد. او همچنین با کیت بوش و مارک ناپفلر بازی کرد.

اولین ازدواج لونی با جودی اسلات بود که با او صاحب پسری به نام اویسین شد که نوازنده است. کورا ونوس لونی، همچنین یک موسیقیدان، دختر او از رابطه با عکاس آلمانی جولی بوته است.

او بعدا با نوازنده ژاپنی Itami Hideko ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام سورا شدند. او همچنین با خواننده فقید Sinead O’Connor صاحب یک پسر شد. شین اوکانر در سال 2022 درگذشت. دوست خوب او، مجری برنامه فیلیپ کینگ، کمک لونی به موسیقی ایرلندی را نه تنها به عنوان یک موسیقیدان، بلکه به عنوان یک تهیه کننده نیز «بسیار عظیم» توصیف کرد. "هیچ کس از ابتدا با او مقایسه نشده بود. دنیای موسیقی او بسیار گسترده بود. شما به لیست نوازندگان ایرلندی که او تهیه کرده است نگاه می کنید، تأثیر او بسیار زیاد است. امروز آن را در Amble و Kingfishr و بسیاری دیگر می شنوید.

ما بدون او از نظر صوتی و ریتمیک در این مکان با موسیقی ایرلندی نبودیم."

کینگ افزود: او "کوئینسی جونز از تهیه کنندگان ایرلندی" بود.

همسر کینگ Nuala O'Connor سازنده مستند RTÉ با عنوان On Time: Dónal Lunny بود که سال گذشته منتشر شد. او همچنین Bringing It All Back Home را ساخته است.

فیلمبرداری این مستند در سال 2024 آغاز شد و لونی در طول ساخت آن اولین بیماری جدی خود را تجربه کرد. او گفت: «ما در زمان کوتاه به آنجا رسیدیم.

او او را به عنوان یک "نابغه" و "نوازنده ای کاملا با استعداد" توصیف کرد که هیچ منیتی نداشت و برای نواختن موسیقی زندگی می کرد. آرشیو موسیقی سنتی ایرلندی در بیانیه‌ای گسترده به لانی ادای احترام کرد و برخی از مشارکت‌های او در این سبک را فهرست کرد.

در این کتاب آمده است: «زندگی موسیقایی او بر پایه خلاقیت، دوستی و همکاری بنا شده است.

کار او با افرادی مانند کریستی مور، اندی اروین، لیام اوفلین، پدی گلاکین، مت مولوی، میگرید و تریونا نی دهمنیل، فرانک هارت و بسیاری دیگر، او را در قلب برخی از مهم‌ترین تحولات موسیقی ایرلندی عصر مدرن قرار می‌دهد.

"انتخاب او به آوسدانا نشان دهنده اهمیت گسترده تر این سهم در زندگی هنری ایرلند بود."