ادعای "40 سال" جی دی ونس تاریخ تنش های آمریکا و اسرائیل را نادیده می گیرد - نظر

در اجلاس All-In این هفته، جی دی ونس، معاون رئیس جمهور ایالات متحده ادعا کرد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور، "بیش از هر رئیس جمهوری در 40 سال گذشته"، "تمایل به جدایی از بی بی نتانیاهو" در زمانی که منافع آمریکا و اسرائیل از هم جدا می شود، نشان داده است. فراموش نکنید که بنیامین نتانیاهو اولین بار تنها 30 سال پیش نخست وزیر شد.

ونس مدعی بود که 40 سال رؤسای جمهور ایالات متحده به منافع اسرائیل تعظیم کردند و ترامپ این الگو را شکست. این اولین بار در سال جاری نخواهد بود که ونس در مورد روابط ایالات متحده و اسرائیل ادعایی را مطرح می کند که حتی به کوچکترین بررسی واقعی هم نمی رسد. در ماه ژوئن، در حوالی زمان امضای تفاهم نامه اسلام آباد با ایران، در یک جلسه توجیهی در کاخ سفید، ونس به دروغ ادعا کرد که اعضای کابینه اسرائیل "شخصا" به ترامپ حمله می کنند.

چنین چیزی در پرونده عمومی وجود ندارد. وی سپس افزود: «هر کسی در اسرائیل که فکر می‌کند بزرگ‌ترین مشکلش رئیس‌جمهور آمریکاست، باید بیدار شود و واقعیت وضعیت آن کشور را استشمام کند». یک نی نی کلاسیک بود. آیا کسی در اسرائیل وجود دارد که فکر کند ترامپ "بزرگترین مشکل اسرائیل" است؟ در حالی که این ادعای 40 ساله اخیر یک ادعای تاریخی مشخص و قابل بررسی است که حتی از کوچکترین موشکافی هم در امان نیست.

راکتور اوسیراک، و این کار را دوباره در طول جنگ لبنان در سال 1982 انجام داد. او سپس فروش 8.5 میلیارد دلاری آواکس به عربستان سعودی را به دلیل اعتراض خشمگین دولت اسرائیل و AIPAC از طریق کنگره از طریق کنگره انجام داد. دولت جورج اچ دبلیو بوش 10 میلیارد دلار ضمانت وام - پولی که اسرائیل برای جذب مهاجران شوروی نیاز داشت - را مشروط به مسدود کردن شهرک‌سازی در سال‌های 1991-1992 کرد. این تنش دیپلماتیک به طور گسترده به عنوان عاملی در شکست اسحاق شامیر در انتخابات 1992 شناخته می شود. جرج دبلیو بوش، احتمالا

او که پیش از ترامپ، طرفدار اسرائیل بود، درخواست اسرائیل در سال 2008 برای بمب‌های مخفی و حق پرواز برای حمله به برنامه هسته‌ای ایران را رد کرد. این یک "نه" مستقیم در مورد موضوع سیاست واحدی بود که اسرائیل وجودی می‌دانست. باراک اوباما توافق هسته‌ای ایران را به دلیل مخالفت آشکار اسرائیل دنبال کرد و یک ماه قبل از ترک قدرت، اجازه داد قطعنامه 2334 شورای امنیت سازمان ملل با ممتنع به جای وتو کردن آن تصویب شود. این قطعنامه شهرک سازی های اسرائیل را «نقض آشکار» قوانین بین المللی اعلام کرد.

هر رئیس جمهور قبلی دقیقا برای این منظور از حق وتو استفاده کرده بود. اوباما این کار را نکرد. جو بایدن، در سال 2024، محموله بمب های 2000 پوندی را به دلیل عملیات برنامه ریزی شده رفح متوقف کرد و تهدید کرد که در صورت ادامه اسراییل، تسلیحات خود را حفظ خواهد کرد. آنچه ونس احتمالا به آن اشاره می کند، عصبانیت عمومی ترامپ از حمله سپتامبر اسرائیل به رهبری حماس در دوحه و تحت فشار قرار دادن او بر نطانیاهو است.

شاید منظور او انتقاد ترامپ از نتانیاهو در آخرین روز جنگ 12 روزه یا اختلاف نظر بر سر آتش بس 8 آوریل سال جاری بود. اما بر خلاف فهرست فوق از روسای جمهور قبلی، اینها بر سر تاکتیک ها و زمان بندی در اهداف استراتژیک مشترک اختلاف نظر دارند. و باید توجه داشت که در حالی که آنها در Truth Social علنی شدند، اسرائیل هیچ بهای واقعی برای این اختلافات سیاستی پرداخت نکرد. یک چیز را می توان برای ونس گفت، اگرچه واقعا به سؤالی که او مطرح کرد پاسخ نمی دهد.

آرون دیوید میلر، مذاکره‌کننده باسابقه وزارت امور خارجه، استدلال می‌کند که ترامپ در توافق اکتبر ۲۰۲۵ غزه، نتانیاهو را وادار کرد تا در یک مذاکره به گونه‌ای خم شود که بیل کلینتون و باراک اوباما هرگز موفق نشدند. میلر به سخنان خشمگین خود کلینتون پس از اولین ملاقات نتانیاهو در سال 1996 اشاره کرد و از خود پرسید: «ابرقدرت [موضوع] اینجا کیست؟» به اندازه کافی منصفانه است. ترامپ در واقع باعث شد نتانیاهو خم شود.

اما استفاده از آن برای ادعای اینکه ترامپ به طور منحصر به فرد منافع اسرائیل را عقب رانده است، با توجه به سوابق روسای جمهور قبلی پوچ است. ونس یا از سوابق تاریخی بی اطلاع است یا عمدا مخاطبان خود را گمراه می کند. در هر صورت، آنچه که بیش از همه نگران‌کننده است این است که آخرین اظهارنظر «40 ساله» او تایید می‌کند. پیش‌فرض نادرست ونس برای اینکه ترامپ را اولین رئیس‌جمهور «مایل به جدایی» خطاب کند، تاکید می‌کند که هر رئیس‌جمهوری دیگر این کار را نکرده است، آنها صرفا با هر چه اسرائیل می‌خواستند، صرف‌نظر از منافع آمریکا، همراهی کردند.

در اینجا، ونس این فرض غیرتاریخی را ترویج می‌کند که اسرائیل برای دهه‌ها بی‌سروصدا سیاست خاورمیانه‌ای ایالات متحده را هدایت می‌کرده است، با روسای جمهور آمریکا به عنوان شرکای کوچکتر تا زمانی که ترامپ آمد تا اوضاع را درست کند. ونس به صراحت گفته است. در یک رویداد نقطه عطف ایالات متحده در Ole Miss در اواخر اکتبر، دانشجویی از او درباره کمک‌های اهداکننده میریام ادلسون به کمپین ترامپ به عنوان محرک سیاست‌های طرفدار اسرائیل از دولت پرسید. پاسخ او: «بنابراین وقتی مردم می گویند که اسرائیل به نحوی رئیس جمهور ایالات متحده را دستکاری یا کنترل می کند، آنها دستکاری یا کنترل نمی کنند.

رئیس جمهور او در ایالات متحده است." او بر کلمه "این" تاکید کرد. ونس به دانشجویی که این سوال را پرسیده بود نگفت که این فرض که اسرائیل رؤسای جمهور آمریکا را کنترل می کند نادرست است. او آن را پذیرفت و صرفا ترامپ را به عنوان استثناء در نظر گرفت. این پرونده توطئه‌آمیز «اول آمریکا» علیه اسرائیل در خالص‌ترین شکل آن است که سال‌ها در حاشیه ائتلاف خود رئیس‌جمهور پخش می‌شد: اینکه دم سگ را تکان می‌دهد، اینکه سیاست خاورمیانه‌ای واشنگتن به اورشلیم واگذار شده است. ونس علیه این ادعا استدلال نمی کند.

او در حال ترویج آن است - دو بار در حال حاضر - و فقط اصرار می‌کند که این رئیس‌جمهور خاص مصون است. معاون رئیس‌جمهوری که تلاش می‌کند از روابط آمریکا و اسرائیل دفاع کند، باید این ایده را رد کند، نه آن را تایید کند. در تلاش برای تمجید از رئیس خود، ونس در عوض به نظریه پردازان توطئه ضد اسرائیل گفته است که او یکی از آنهاست. نویسنده، مدیر اجرایی Israel365 Action و یکی از مجریان پادکست Shoulder to Shoulder است.