ادغام Skydance شکافی را بین آنچه برای رسانه ها هزینه می کند و آنچه دموکراسی به آن نیاز دارد را آشکار می کند

بن باگدیکیان، منتقد رسانه‌ای در سال 2004 هشدار داد که پنج شرکت «قدرت ارتباطی بیشتری نسبت به هر مستبد یا دیکتاتوری در تاریخ» به دست آورده‌اند. بیش از 20 سال بعد، یک ادغام رسانه ای بزرگ هشدار او را دوباره مورد توجه قرار می دهد.

خرید شرکت برادران وارنر دیسکاوری توسط پارامونت در اکتبر 2026 یک شرکت جدید به نام Skydance Corporation ایجاد کرد. این شرکت اکنون مالک CNN و CBS News، برادران وارنر و پارامونت پیکچرز، HBO و Paramount+، به همراه مجموعه گسترده ای از شبکه های کابلی، امتیازهای ورزشی زنده و سرگرمی است. ارزش این معامله با احتساب بدهی حدود 110 میلیارد دلار است و Skydance انتظار دارد حداقل 6 میلیارد دلار از هزینه ها را ظرف سه سال کاهش دهد.

ائتلافی متشکل از 12 ایالت برای توقف ادغام به دلایل ضد انحصار شکایت کردند و استدلال کردند که این ادغام باعث کاهش رقابت در سینما و تلویزیون می شود. حل و فصل نهایی مستلزم ضمانت تولید چند ساله فیلم و اکران تئاتر و یک هیئت تحریریه مستقل برای CNN و CBS News بود. مارک تامپسون، رئیس سی‌ان‌ان و باری وایس، سردبیر سی‌بی‌اس نیوز، همچنان این مسئولیت را بر عهده دارند، اما هر دو در نهایت به دیوید الیسون، مدیرعامل Skydance گزارش می‌دهند.

قانون‌گذاران قبلا نگرانی‌هایی را در مورد نفوذ سیاسی احتمالی بر اخبار CBS مطرح کرده‌اند، اگرچه الیسون دخالت در پوشش خبری را رد کرده است. پرزیدنت دونالد ترامپ، منتقد مکرر CNN، علنا از این ادغام تمجید کرد.

به عنوان محققی که نقش رسانه ها را در جوامع دموکراتیک مطالعه می کند، معتقدم که اندازه و مالکیت مهم است. هر کسی که صاحب رسانه باشد رهبران آن را انتخاب می کند، بودجه آن را تایید می کند و تصمیم می گیرد که کجا 6 میلیارد دلار کاهش دهد. همین فشارهای بازار که شرکت‌های رسانه‌ای را به سمت مقیاس و کارایی بیشتر سوق می‌دهد، می‌تواند گزارش‌های مستقل و تنوع صداهایی را که دموکراسی به آن وابسته است تضعیف کند.

وقتی رسانه ها فراتر از محصولات معمولی هستند

از زمان شروع پخش، سیاست رسانه ای آمریکا با چگونگی حمایت از نیازهای اطلاعاتی یک دموکراسی دست و پنجه نرم کرده است.

همانطور که کار من در مورد منشاء سیستم های رسانه ای نشان می دهد، ایالات متحده یک سیستم پخش تجاری عمدتا خصوصی ایجاد کرد در حالی که بریتانیا بی بی سی را با بودجه عمومی ایجاد کرد. پشت این انتخاب ها ایده های متفاوتی در مورد اینکه آیا پخش باید در درجه اول به عنوان یک تجارت عمل کند یا تعهدات گسترده تری برای عموم داشته باشد وجود داشت.

دیدگاه بازار به طور فزاینده ای در ایالات متحده غالب شد. در سال 1981، مارک فاولر، رئیس کمیسیون ارتباطات فدرال در دوره رونالد ریگان، تلویزیون را به عنوان "توستر با عکس" توصیف کرد. او استدلال کرد که صدا و سیما باید تا حد زیادی از طریق نیروهای عادی بازار به مخاطبان پاسخ دهد.

اما همانطور که رابرت مک‌چسنی محقق رسانه‌ای در سال 1999 استدلال کرد، رسانه‌های تجاری متمرکز به «نیروی ضد دمکراتیک مهم» تبدیل شده بودند. آنچه برای یک شرکت رسانه ای پول در می آورد و آنچه شهروندان از یک سیستم رسانه ای نیاز دارند همیشه یکسان نیستند.

این فیلم را قبلا دیده بودیم

ایستگاه‌های تلویزیونی محلی که توسط گروه پخش سینکلر در سال 2017 خریداری شدند، پوشش خود را از سیاست‌های محلی و به داستان‌های سیاسی ملی تغییر دادند. همانطور که تحقیقات نشان می دهد، جوامعی که پوشش رسانه های محلی را از دست می دهند، می توانند رقابت و مشارکت کمتری در انتخابات داشته باشند.

اما ادغام ها در منطق بازار معنا پیدا می کند. وارنر و پارامونت باید با نتفلیکس، یوتیوب، آمازون، اپل و سایر شرکت‌های دارای منابع عظیم و دسترسی جهانی رقابت کنند.

اما داشتن رقبای کمتر همچنین می تواند به معنای فشار کمتری برای بهبود کیفیت یا پایین نگه داشتن قیمت ها باشد. و کارایی یکپارچه سازی رسانه ها اغلب از تولید محتوای کمتر اصلی با افراد کمتر ناشی می شود.

نمای هوایی از آرم پارامونت که در 21 سپتامبر 2026 در لس آنجلس بر روی برج آبی در استودیو پارامونت نمایش داده شد. ماریو تاما/گتی ایماژ

دروازه بان های جدید

نگرانی در مورد قدرت رسانه ای به سختی جدید است.

کمیسیون آزادی مطبوعات هاچینز در سال 1947 در مورد متمرکز شدن کنترل ارتباطات جمعی در دستان کمتری هشدار داد و مسئولیت اجتماعی بیشتر را تشویق کرد. برای چندین دهه، FCC برای حمایت از رقابت و تنوع، محدودیت هایی را برای مالکیت پخش در نظر گرفت.

به نظر می‌رسید رسانه‌های دیجیتال دروازه‌هایی را که مشارکت را محدود می‌کرد، باز کردند، اما طبقه جدیدی از دروازه‌بانان وارد شدند. در حالی که باغدیکیان عمدتا نگران شرکت‌هایی بود که روزنامه‌ها، شبکه‌های تلویزیونی و استودیوهای فیلم را در اختیار داشتند، قدرت رسانه‌ای امروز در دست پلتفرم‌ها، پخش‌کننده‌ها و غول‌های فناوری است.

پلتفرم های اجتماعی و ویدئویی به عنوان رایج ترین راه دسترسی مردم به اخبار در ده ها کشوری که در سال 2026 توسط موسسه رویترز مورد مطالعه قرار گرفتند، از سایت های تلویزیونی و خبری پیشی گرفتند. ممکن است سازمان‌های خبری همچنان داستانی تولید کنند، اما گوگل، یوتیوب، فیسبوک، تیک تاک و هوش مصنوعی می‌توانند تعیین کنند که آیا کسی آن را می‌بیند یا خیر.

برای پلتفرم های اجتماعی، توجه کالا است. لایک‌ها، اشتراک‌گذاری‌ها، نظرات، کلیک‌ها و زمان تماشا به تعیین اینکه چه چیزی تبلیغ می‌شود کمک می‌کند. و زمان بیشتر در پلت فرم به معنای فرصت های بیشتر برای فروش تبلیغات است.

اکنون به خوبی مستند شده است که فیدهای رسانه های اجتماعی که برای این نوع تعامل رتبه بندی شده اند، مردم را در معرض محتوای سیاسی سمی و خشم اخلاقی بیشتری نسبت به فیدهای زمانی قرار می دهند. آنها همچنین درک خصومت بین گروه های سیاسی را افزایش می دهند.

آمریکایی ها مطمئنا به اندازه کافی رسانه مصرف می کنند، با استفاده ترکیبی بیش از 13 ساعت در روز.

با این حال به نظر می رسد آمریکایی ها نسبت به اطلاعاتی که دریافت می کنند چندان آگاه یا مطمئن نیستند. تنها 33 درصد می گویند که به رسانه های جمعی برای گزارش کامل و منصفانه اخبار اعتماد دارند، در مقایسه با 68 درصد زمانی که گالوپ برای اولین بار در سال 1972 پرسید، و حدود نیمی از آنها می گویند که در تعیین اینکه چه چیزی در اخبار درست است مشکل دارند. بیش از یک سوم نمی توانند هر سه شاخه دولت فدرال را نام ببرند.

تمرکز رسانه ها باعث ایجاد همه این مشکلات نشد. اما دهه ها وفور رسانه ای بیشتر مشکلات دانش، اطلاعات غلط یا اعتماد را حل نکرده است.

چه کسی اطلاعات مورد نیاز دموکراسی را تولید می کند؟

دموکراسی فرض می کند که شهروندان اطلاعات کافی برای انتخاب و پاسخگویی نهادهای قدرتمند دارند. اما بازارها هیچ تضمینی ندارند که کسی آن را تولید کند.

همانطور که محقق رسانه سی. یک تحقیق چند ماهه درباره فساد ممکن است به نفع کل شهر باشد، از جمله هزاران نفر که هرگز هزینه گزارش را پرداخت نمی کنند. اما هنوز سازمان رسانه باید هزینه آن را تقبل کند.

به همین دلیل است که همانطور که محقق رسانه ای ویکتور پیکارد بیان کرده است، احیای روزنامه نگاری به جایگزین های عمومی و غیرانتفاعی برای مبارزه با شکست بازار نیاز دارد.

سایر دموکراسی ها در حال حاضر به شدت به ترکیبی از رسانه های تجاری و عمومی متکی هستند. تحقیقات در سال 2009 با مقایسه ایالات متحده با بریتانیا، دانمارک و فنلاند نشان داد که رسانه های خدمات عمومی قوی تر، امور عمومی و اخبار بین المللی بیشتری را منتقل می کنند و با دانش سیاسی بیشتری مرتبط هستند.

این نباید یک موضوع جناحی باشد. صرف نظر از اینکه چه کسی در قدرت است، شهروندان از روزنامه نگاری پر جنب و جوش با منابع و استقلال برای تحقیق در مورد دولت، تجارت و سایر نهادهای قدرتمند سود می برند.

سواد رسانه ای می تواند به شهروندان کمک کند تا بفهمند چرا سیستم به این شکل کار می کند. همانطور که در کتاب ۲۰۱۹م، سواد خبری و دموکراسی، بحث می‌کنم، بررسی رسانه‌ها به معنای درک ساختارها و نهادهای پشت آن است – چه کسی مالک آنهاست، چگونه پول در می‌آورد و چه فشارهایی به آنچه تولید می‌شود شکل می‌دهد.

اما محدودیت‌هایی وجود دارد که می‌توانیم از مصرف‌کنندگان اخبار بخواهیم آنها را اصلاح کنند.

مردم می توانند یاد بگیرند که منابع را بررسی کنند و اطلاعات نادرست را شناسایی کنند، اما نمی توانند نیروهای بازار را تغییر دهند. ادغام پارامونت و وارنر بر اساس منطق بازار منطقی است و من معتقدم مشکل همین است. فشارهای مشابهی که شرکت‌های رسانه‌ای را به سمت مقیاس بزرگ‌تر و هزینه‌های کمتر سوق می‌دهد، می‌تواند در برابر ایجاد فضای رسانه‌ای که دموکراسی برای رشد به آن نیاز دارد، عمل کند.

ست اشلی، دانشیار روزنامه نگاری و ارتباطات رسانه ای، دانشگاه ایالتی کلرادو

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد